maandag 8 mei 2017

SNOWY WOOD



SNOWY WOOD - 1e bezetting: Bram van Soest - Zang, 
Kees van de Klift - Sologitaar
Kees van Hardeveld - Basgitaar, Peter van Dijk - Orgel, zang, Jan Pilon 
Omschreven als de 'Veenendaalse Blues- en Countrygroep' werd de formatie opgericht in 1968, als een voortzetting van de Overbergse groep Kriterium.

Bassist Paul Niesing van Kriterium werd vervangen door Kees van Hardeveld (ex - As2O3), en er werd geoefend in de opslagruimte achter de winkel van Van Hardeveld aan de Hoofdstraat.

In eerste instantie werden er obscure West Coast covers gespeeld van Quicksilver Messenger Service en The Doors, maar ook van nog onbekendere artiesten als de eerste band van Jerry Jeff Walker, Circus Maximus, en 31th of February.





In de gang van De Instuif, Veenendaal
Enthousiaste bandleden streven naar eigen stijl

Al kent het muziekwereldje tijden van mineur en majeur, aan deze stemmingen wenst de sterk opkomende Veenendaalse blues en country groep Snowy Wood niet toe te geven.

Het blijkt echter ook niet nodig te zijn, nu zij ieder weekend gevuld zien met een optreden, voornamelijk in plaatsen in de Achterhoek en in en om Utrecht.

Optreden in Veenendaal kan als een zeldzaamheid beschouwd worden.
Die tijd hebben we al gehad.

"In het eerste jaar, dat we deze formatie hadden, werden we nog al veel gevraagd door verenigingen om op bepaalde feestavonden te komen spelen.
Nu treden we meestal in dancings op", licht een Snowy Wooder toe.

Op de solo-gitarist, na, komen de leden van de band uit Veenendaal.

Henk de Haas, de slaggitarist (scholier en 18 jaar oud), is nieuwkomer bij de groep.

De overige leden van de band zijn: Jan Pilon, de 16-jarige drummer en nog scholier ("ik krijg nog steeds wat drumlessen"), de 19-jarige Bram van Soest, zanger en in het dagelijkse leven gemeente-ambtenaar, Kees van de Klift, de 19-jarige Overberger als solo-gitarist en de 20-jarige HTS-student Kees van Hardeveld als bassist.

Deze vijf-man sterke groep bestaat nu ruim 3 jaar en is in wezen voortgekomen uit de indertijd geformeerde hand Kriterium.

Snowy Wood werkt nu driftig aan een repertoire, dat een eigen gezicht zal moeten geven aan de groep.

Blues en country-stijl zijn ruim vertegenwoordigd.
"Af en toe gooien gooien we er wat commerciële nummers tussendoor. 
Dat hangt eigenlijk af, hoe de reacties van het publiek zijn.
Wanneer we in Gelderland of Overijssel spelen, verschilt het genre nogal eens met een optreden in Utrecht", zegt Bram van Soest.
Hij is ook de man, die zorgt voor eigen teksten, samen met solo-gitarist Kees.

"Vaak is een vrij actueel gebeuren aanleiding om een tekst voor een liedje te maken. 
De romantische stijl van schrijven is nu totaal voorbij. De tekst wordt nu wat directer gesteld".

De muziek bij de zelf gecreëerde liedjes, wordt gemaakt door Kees van de Klift.

Overige inspiratiebronnen vinden de leden van Snowy Wood in de klanken van Cuby & the Blizzards,
waarvan de meeste leden fervente aanhangers zijn.

De drummer blijkt meer de voorkeur te geven aan de Amerikaanse groep Crosby, Stills & Nash.

Snowy Wood denkt er sterk over om zo langzamerhand op deze stijl over te gaan.
Dit zal meer vocale bijdragen vereisen.

Naast slaggitarist zal dan ook Henk vocaal meer aan bod komen.

Nu nog goede repetitie ruimte in Veenendaal

De bandleden betreuren het echter, dat zij nog niet de beschikking hebben over een goede repetitieruimte.
In Veenendaal hebben zij bij diverse instanties geprobeerd iets geschikts te krijgen, maar vele pogingen hebben nog tot niets geresulteerd.
Momenteel moet er om te repeteren naar Rhenen gereisd worden, waar gemusiceerd kan worden in een ruimte die belangeloos is afgestaan door een clubhuis.

Alle bandleden hopen echter dat hun wens om een ruimte in Veenendaal te krijgen, nu eens in vervulling kan gaan.

De belangen worden, voorzover dat zelf niet kan worden gedaan, behartigt door een theaterbureau in Zeist.
Mede door deze bemoeienissen speelde de groep enkele weken geleden op de vliegbasis Soesterberg. Nog enthousiast is Snowy Wood  over een optreden in Loosdrecht, dat ruim twee uur mocht duren.

Optreden in De Instuif, Veenendaal

De jonge musici zijn overigens van mening, dat zij voor een ondergang zijn behoed, doordat zij al hun instrumenten en installaties niet op afbetaling hebben gekocht.
Dit in tegenstelling met vele andere groepen.

Financiële zorgen hebben zij nog niet, gezien de honorering voor hun optreden vrij redelijk is.
"Nu nog een billijke ruimte om te repeteren, dan hebben we wat minder zorgen voor de drukke winterperiode", meent Jan Pilon.

Maar deze voorlopige handicap zal een verhoogde concentratie op hun blues-, country- en soul-stijl niet verstoren.
(De Vallei, 25 augustus 1970)

video
Repetitie opnames:

- Oops I Can Dance (Circus Maximus)
- We could be so good together (Doors)
- Pride of Man (Quicksilver Messenger Service)
- Sandcastles (31th of February)
- Inspiration (Snowy Wood)
- Inspiration #2 (Snowy Wood)
1e bezetting 1968/69, opgenomen bij Cees van Hardeveld.
Kees v.d. Klift - sologitaar, Cees van Hardeveld - basgitaar, Bram van Soest - zang, Jan Pilon - drums, Peter van Dijk - orgel.



- Judy wants a new love (Snowy Wood)
- Experimental (Snowy Wood)
- Reason to Believe (BrainBox)
- Sound of you and me (Ernst Kraft van Ermel)
- Appleknockers Flophouse (C+B)
- Sinner’s Prayer (BrainBox)
- I’m a Man (Chicago Transit Authority)
2e bezetting - minus Peter van Dijk

Snowy Wood in Overberg

Vrijdagavond werd in het cultureel centrum van Kamp Overberg  door het bestuur van de personeelsvereniging - hiertoe in staat gesteld dank zij de welwillende medewerking van de directrice een beatfeest georganiseerd.
Waren de verwachtingen dagen van te voren hoog gespannen, muziek, zang en versiering van de zaal hebben er niet in het minst toe bijgedragen, dat aan deze verwachtingen ruimschoots werd voldaan.

Voor deze avond had men de beatband Snowy Wood geëngageerd, bestaande uit
solo-gitarist Kees v. d. Klift (leider) uit Overberg en verder uit Veenendaal basgitarist
Kees v. Hardeveld, drummer Jan Pilon en zanger Bram van Soest.
Zij speelden o.a. in Almelo, Hilversum, Amersfoort en Utrecht.

Op voortreffelijke wijze bracht deze hard werkende groep o.m. nummers van Led Zeppelin, Brainbox en Cuby and the Blizzards.
(De Vallei, 25 mei 1970)

Hieronder een paar tracklists van tapes die tijdens optredens zijn opgenomen:



SNOWY WOOD - Arcade, Schiedam, 7 maart 1970
(2e stem Jan Pilon)
Steppin' To My Shoes
Willin'
Wild Horses
She's Got It
Brand New Day
Have Mercy (Brainbox)
Jumpin' Jack Flash
I'm A Man
Pretty Woman
Snowy Wood

SNOWY WOOD - Veenendaal, mei 1971
Reason to Believe
Heartbreaker
Jazzy eigen nummer
The Sound of You and Me
Bluegrass
Sweet Little Sixteen
Go Down Sunshine
Don't Want You No More

SNOWY WOOD - Otterlo, juni 1971
My Back Pages
She's Got It
Questions of a Thousand Dreams
I'll Be Wondered
Peter, Kees en Kees
White Room
Wild Horses
Wee Wee Baby
Sweet Little Sixteen
The Sound of You and me
Willin'
Heartbreaker (+ drumsolo)
Five Long Years
I'm A Mover
Back Street (arr. van de Klift)
My Back Pages/Baby What You Want me To Do?
Midnight Mover
Since I've Been Loving You
Summertime
Wang Dang Doodle
The Sound of You and Me
Questions
Pride of Man
Five Long Years

Kees van de Klift - gitaar
Kees van Hardeveld - bas
Jan Pilon - Drums
Bram van Soest - zang
Henk de Haas - gitaar.
Laatste optreden met Jan Pilon

Kees en Jan
Het laatste optreden van Snowy Wood vond plaats in Otterlo, op 4 augustus 1971.
Daarna trad de groep op onder de naam Sabah.

(De kleurenfoto's werden gemaakt door Paul Niesing, de super-8 film werd in Otterlo gemaakt, I'm A Man is een opname gemaakt tijdens een repetitie).

vrijdag 14 april 2017

JEUGDRAAD WERKT HARD AAN ORGANISATIE

Officiële programma van Stick to Sticks bekend

Het officiële programma van Stick to Sticks, het beat festijn dat de financiële basis voor de Veenendaalse jeugdraad moet gaan worden is bekend.
Topartiesten uit de Nederlandse popwereld zullen meewerken aan het feest, dat uiteindelijk door de Veenendaalse bevolking tot een succes moet worden gemaakt.

Het programma is aantrekkelijk; evenals de opzet van de avond.
Het is de eerste stap die de jeugdraad (in oprichting) onderneemt om in Veenendaal wat te laten gebeuren.

Het publiek zal nu moeten bewijzen of hieraan werkelijk behoefte is.

Het festijn, waaraan veel topartiesten deel zullen nemen, geniet al de aandacht van de radio.
25 mei zal Michiel de Ruiter aandacht besteden aan het programma in zijn Radio Jazz Magazine, dat om 15.00 uur begint op Hilversum 1.
Ook het programma "Tijd voor Teenagers" schijnt belangstelling te hebben.
Mik Thoomes zal Stick To Sticks volgende week vrijdagavond zelf aankondigen in het programma "Hé" om 19:00 uur eveneens via Hilversum 1.

Het punt waar het om gaat is volgens jeugdraadlid Hedda Buys: "De Veenendalers moeten nu zelf bewijzen dat ze in Veenenedaal eens wat willen zien gebeuren. De jeugdraad organiseert dit gebeuren helemaal op eigen risico. Maar dat is niet het ergste als het mislukt.
Het ergste is dat er dan helemaal niets meer gebeurt hier.
Dan hoeft het schijnbaar niet".

Het programma begint op vrijdag 31 mei aanstaande om negen uur 's avonds met een optreden van de Veenendaalse band As203, gevolgd door een optreden van de Utrechtse band Full House van manager Jaap van de Klomp.
De liedjeszanger Theo Snijders uit Amsterdam zet het programma voort met enkele voorbeelden van het puur Nederlandse chanson.

De avond bereikt vervolgens een cultureel hoogtepunt door een optreden van The New Acoustic Swing Duo, Dit duo bestaat uit de gebroeders Peter en Han Bennink.
Han Bennink wordt algemeen als de beste jazzdrummer van het ogenblik in Nederland aanvaard.
Vorig jaar won hij de Wessel Ilcken-prijs, de jaarlijkse Nederlandse jazzprijs verbonden aan het Prins Bernhard fonds. Onlangs kon men van hem nog een televisie-portret zien.
Zijn broer Peter Bennink was al eerder in Veenendaal te beluisteren.
Hij speelde op tweede kerstdag dit jaar 's morgens in de Petrakerk tijdens een speciale kerkdienst.

Na dit intermezzo van eigentijdse jazz is het woord aan de oude rhythm and blues-muziek.
Bert Jansen uit Groningen zingt een aantal songs en begeleidt zichzelf op z'n mondaccordeon.
Bert is het grootste talent in zijn genre in Nederland op het ogenblik, volgens één der organisatoren van Stick to sticks, Mik Thoomes. Hij bereikt vreemde effecten op zijn instrument en beheerst dit volkomen.

De avond wordt besloten met een optreden van de bekende beatgroep uit de hoofdstad Dragonfly.
De beatorkesten worden alle omringd door Beatgirls, bekend van de televisieprogramma's Waauw en Moef Ga Ga.

De situatie-schets van de Eierhal op 31 mei aanstaande.
Midden in de zaal de lichttoren
waarop de projectoren en filmcamera's van
Hans Dukker worden geplaatst.
Lichtmachine

Gedurende het gehele programma draait de nieuwe show van Harry Dukker.

Midden in de Eierhal staat zijn lichtmachine, die "The complete crazy light machine" projecteert op de wanden, het plafond en het publiek.

Volgens Harry Dukker is dit programma, nog nooit eerder vertoond. Hij werkt met diaprojectoren en filmcamera's. In de diaprojectoren plaatst hij vloei- en injectiedia's. Vloeidia's zijn van te voren met verf vervaardigde dia's. De verf gaat door de warmte van de lamp bewegen. Sterk vergroot geeft dit continu wisselende kleurenspel prachtige effecten. Injectiedia's geven een plotselinge explosie in vorm en kleur, omdat men tussen de diaglazen verf spuit. Een wand van de Eierhal wordt helemaal bedekt met projectieschermen. Naar de andere kanten projecteert men op de aanwezige ondergrond.

Aan de organisatie van de productie van de jeugdraad in oprichting Stick to sticks wordt hard gewerkt door de gehele jeugdraad, inclusief de hoofd-inspecteur van politie W. C. H. Dekker en de heer A. H. van Pijpen.
Allen zijn zij enthousiast om ervoor te werken dat er in Veenendaal in de toekomst wat te doen zal zijn. De politie is overal van op de hoogte. Om de avond zoveel mogelijk volgens schema te laten verlopen maakte Mik Thoomes een situatie-schets van de Eierhal.
Hij werkt samen met Hedda Buys avond aan avond aan de organisatie van Stick to sticks, het gebeuren dat de stoot moet geven tot de ontwikkeling van een culturele recreatie voor Veenendaal.

donderdag 13 april 2017

Wout Blauwkous over Stick to Sticks


Het waren allemaal"sticks voor niks",  afgelopen vrijdagavond in de eierhal.

De Veenendaalse jeugdraad ging met zijn uitbundige start de mist in.
En de eierhal bijna in de fik.
Ik constateer dit alleen maar.
U moet hierachter geen vorm van leedvermaak zoeken.
Dat kun je bij personen van mijn generatie nog wel 'es bespeuren.
Ik ben d'r zo een tegen het lijf gelopen van de week.
Het is niet een van de plezierigste mensen die mij van tijd tot tijd tot staan brengen om - meestal onverzocht - hun mening op het plaatselijke gebeuren te lozen.
Eén van de mensen die zich meestal ergeren aan wat anderen op poten zetten.
Omdat ze het zelf wel tot woorden brengen, maar de daden aan hun medemensen over laten.
Hij had het allemaal wel voorzien: de afgang van de jeugdraad bij het eerste optreden naar buiten.

En hij vond het maar goed ook.
"Als we alles maar laten begaan, maken de wilden op den duur de dienst uit en komen de bezadigde, goedwillende, mensen niet meer aan bod" was zijn mening.

Ik meende zelfs enige verkneuteringen bij hem waar te nemen over het mislukken van de happening in het aangevreten gebouw in het Achterkerk, waar wekelijks nog slechts de productie van enkele Barnevelders wordt verhandeld en dat verder zo af en toe dienst doet als weegplaats voor varkens die gekeeld moeten worden.
Zichtbaar demonstreerde hij een dosis leedvermaak over het mislukken van de jeugdbijeenkomst.
In gedachten heb ik hem dan ook maar de zegen gegeven, want met dit soort personen valt geen woord te wisselen dat toevallig niet in hun eigen mening thuishoort.
De jongelui mogen het best weten: ik heb me ook afgevraagd of dit nu wel de juiste manier was om te laten zien dat je er bent.
John vd Klift als sandwichman
Dat je bestaat.
En wat je uitdraagt.
Ik meen dat een college, dat zich jeugdraad noemt, tracht de gehele jeugd van Veenendaal te vertegenwoordigen.

Dat daarin de verschillende gezichtspunten van de plaatselijke jeugd in al haar geledingen worden gebundeld en dat men vanuit die gemeenschapsgedachte tot handelen overgaat.
Het voorgaande lijkt op een zin uit een rapport van de een of andere wijsneus in de sociologie of weet ik-wat-voor-etaleur van eigentijdse gedachten, maar ik hoop dat u het begrijpt.

Jongelui die vandaag-den-dag hun vrije tijd opofferen om ouwe karkassen met kunstvezel te behangen voor hun soortgenoten heb ik altijd nog liever dan het slag - en dat is verreweg in de meerderheid - dat op het gat gaat zitten afwachten wat een ander er allemaal wel van gebrouwen heeft.

Wat dat betreft mag ik niet anders dan de actie die de jeugdraadleden hebben tentoongespreid prijzen.
Maar was dit wel de manier om "hoi" te roepen?
Wat is hiermee bewezen?
Slechts, dat een aantal van vierhonderd hippies belangstelling hebben voor een evenement met keiharde muziek, drillende beatmeisjes en een vuurtoren met technicolor.
Dan wil ik nog buiten beschouwing laten de lummels die de aanstekers wat te los in de zak zaten en die in hun onnozelheid niet hebben voorzien wat er gebeurd zou zijn als het vuur meer vat gekregen had op het brandbare feestlokaal.
Misschien kunnen ze zich nog herinneren wat er destijds in Brussel is gebeurd.
Ik kan niet anders dan vaststellen, dat de Veenendaalse jeugd tegen deze wijze van verpozing heeft gestemd.
Er is niet voldoende behoefte aan deze vorm van ontspanning.
De jeugdraad heeft erom gevraagd om dit te laten zien.
Welnu, men is er nu achter.
We wachten met belangstelling op de democratische samenstelling van de definitieve jeugdraad.
Dat zal gebeuren door middel van verkiezingen.
Een stemming waaraan iedereen tot een bepaalde leeftijd kan mee doen.
Ik hoop van harte voor de voorlopige jeugdraad, dat men een beetje meer dan vierhonderd stembriefjes in de bussen krijgt.
Want wil het zaakje op een democratische manier van de bodem komen dan zal de jeugd zich in diverse variëteiten moeten hebben uitgesproken.
Is dit niet het geval en blijft de deelneming aan de stemming beperkt tot een paar honderd belangstellenden dan moeten we nuchter vaststellen dat een jeugdraad geen bestaansrecht heeft.
Dan zou de raad slechts een liefhebberijtje van een aantal lieden zijn.
Maak er dan maar een clubje van.
(7 juni 1968)

woensdag 15 maart 2017

“… Ik heb één illusie ...”

Het woord is aan WAYLAND KRAFT VAN ERMEL

Met een welhaast teder gebaar alsof het een pasgeboren kind is, legt Wayland Kraft van Ermel (41) de kostbare Hawaiian-gitaar op zijn knieën.
“Luister …” zegt hij, “dan hoor je orgels, klokken en violen”.
Dan komen zijn vingers in beweging. Ze glijden in soepele bewegingen over de strakgespannen snaren.
Het dode instrument komt tot leven, eerst langzaam … aftastend, dan vlugger en plotseling is de kamer gevuld met de zuiverste en mooiste klanken die dit instrument kan voortbrengen.
“Ik zal je een viool laten horen”, zegt Wayland en werkelijk, even later is het pure vioolmuziek die zijn soepele vingers uit de gitaar strijken.
Hij pakt een gewone gitaar.
“Dit is jazz …”
“Dit is rock …”
“Dit is een wals …”
Zijn vingers dansen over de snaren. Zijn voeten geven automatisch het ritme aan.
Nee … hij speelt niet op een instrument.
Hij bespeelt het.
Hij laat het zingen, fluisteren, kreunen en jubelen.
Een wonderbaarlijk man.
Een voortreffelijk musicus.

Wayland Kraft van Ermel woont met zijn vrouw en zoon aan de Westersingel 71 in Veenendaal.
Ze hebben heel wat beleefd voordat ze hier hun intrek in deze flat konden nemen.
“Mijn vader was assistent-resident en een volbloed Nederlander. Hij was van adel, vandaar ook die dubbele achternaam. Later trouwde hij met een Sumatraanse vrouw. Eén van zijn kinderen werd eerste violist van de Java-kunstkring en dát was mijn vader. Eerlijk, wat die man uit zijn viool kon halen, dat was onvergetelijk. Zijn viool heb ik nog. Mijn moeder leeft nog … ja, ze is ook in Holland. Maar weet u wat ik nooit vergeten zal? Mijn vader is één van de beste violisten geworden, maar hij heeft nooit gestudeerd. Alles heeft hij zichzelf aangeleerd"
Toen Wayland veertien jaar was kwam de vraag die zijn moeder al lang verwacht had: hij wilde een gitaar hebben.
“Moeder zei nee. Ze wilde niet hebben dat ik straatmuzikant werd of zo. Een poosje later zag ik bij mijn vriend in de kelder een gitaar liggen zonder achterblad. Ik kreeg ‘m en timmerde er een stukje triplex tegen. Niemand gaf mij les en toch bleef ik oefenen”.

Vierentwintig was Wayland toen hij een ensemble vormde. Bij de eigenaar van het grootste restaurant in Batavia ‘Gardenhall” vroeg hij of hij mocht optreden. “Toon je kunsten maar", zeiden ze daar. Een paar uur later werden we eruit geschopt. Het klonk zo vals … iedereen lachte ons uit, maar dat was juist het moment waarop ik precies wist wat mij te doen stond.
Ik moest en ik zou doorgaan. Ze zeiden: “Schei er toch mee uit”. Ik zeg: “nee … ik kom hier terug!
Wayland kwám terug!
Vijf jaar later stond hij weer op de stoep van de Gardenhall en hij kreeg het langste contract wat ooit getekend was: 2 jaar lang!
Hij speelde vaak met George de Fretes van de beroemde “Royal Hawaiian Minstrels” en verdiende veel geld.

Totdat de politieke verwikkelingen het gezin Kraft van Ermel noodzaakten hun geboorteland te verlaten en naar Holland te vertrekken. Ze kwamen hier met niets.
In één slag was hun toekomst in dat land verloren.

“We mochten niet meer dan 10 kilo aan lijfgoederen meenemen”, zegt Wayland, “en dus had ik ook geen versterkers, gitaren en zo meer”.
Ze zwierven eerst van het ene contract-pension naar het andere en kwamen pas twee jaar geleden in Veenendaal terecht.
Zijn muzikale verlangens had hij steeds naar de achtergrond weten te dringen, maar ook hij wist dat een enorme liefde, in dit geval voor de muziek, eens toch de overwinning zou behalen.
Die dag kwam toen hij bij een muziekhandel een prachtige versterker zag staan.
De herinneringen overspoelden hem en voordat hij het wist, stond hij binnen.
“Ik vroeg wat kost die? Vijfhonderd gulden zeiden ze. Ik had geen geld en toch hebben ze mij geholpen. Ik mocht hem in gedeelten betalen”.
En zo kwam de muziek weer volop in het leven van deze man.

Op het ogenblik doet hij verschillende dingen.
Hij geeft les aan voornamelijk jongelui die van gitaar houden.
Hij heeft een eigen band “The Royal Hawaiians”.
Kortgeleden nog trad hij op voor de Veenendaalse bejaarden.
Kosteloos en met enorm succes.
Je kunt uren met hem over de muziek praten. Hij laat platen horen en legt uit hoe je Hawaiian muziek moet beleven. Natuurlijk speelt hij ook het moderne genre, zoals jazz, rock, kortom alles.
Eén grote wens heeft Wayland: weer beroepsmusicus worden. Zijn plan is om met de gitaar gewijde muziek te gaan maken. Hij heeft al een auditie-zitting van een grote platenmaatschappij aangevraagd.
Zij gevoelens onder woorden brengen gaat hem moeilijk af. Hij praat liever met zijn gitaar. Zodra hij het instrument aanraakt gaat het leven.
In feite is hij van adel maar “ik ben een gewone jongen” zegt hij.
Inderdaad “een gewone jongen” maar dan met een muzikale vakmanschap die zijn weerga vrijwel niet kent.
(5 april 1963)



donderdag 9 maart 2017

DE ‘COMEBACK’ VAN JOHANNES FACTOTUM

Voormalige Veenendaalse bluesband komt na dertig jaar weer in actie

Zo rond 1970 waren ze ‘wereldberoemd in Veenendaal en omstreken’.
Populair bij de jeugd, verguisd door de oudere en zeker in die tijd nog overheersende Calvinistische medeburgers.
Beticht weren ze van rebellie, bacchanalen en seksuele uitspattingen.
De bandleden van Johannes Factotum vonden de roddels juist prachtig, maakten hun muziek en genoten van het leven.
Afgelopen zaterdag zagen ze elkaar na bijna dertig jaar terug bij een ‘geheime oefensessie’.
Want morgen treed Johannes Factotum weer op.

In de oefenruimte van jongerencentrum Escape dromt zaterdagochtend in alle vroegte een stukje vergane glorie uit een grijs Veens muziekverleden bij elkaar.
Zanger Jaap Pilon, drummer Peter van Tuil en Rob de Vos genieten als voormalige leden van Johannes Factotum van het weerzien, slaan elkaar op de schouders en halen verhalen van vroeger op.
Het gezelschap word gecompleteerd door de geamuseerd toekijkende Peter van Dijk (toetsenman bij de tegenwoordig populaire Blues Company) en Kees van de Klift (in de beginjaren zeventig gitarist bij bands als Kriterium en Snowy Wood).

“Kom op jongens, ’s kijken of het wat wordt, we beginnen in “g”, roept toetsenist Van Dijk.
Prompt weerklinken de eerste akkoorden in de kleine ruimte, om even zo snel weg te sterven nadat de eerste muzikale miskleun is gemaakt.
vlnr: Peter van Tuil, Rob de Vos, Kees van de Klift, Jaap Pilon
Toch blijken ze het niet verleerd, al bij de derde poging wordt het nummer “It’s All Over Now” (what’s in a name) op redelijk geslaagde wijze ten gehore gebracht.
Als Pilon zowaar een knappe imitatie van de, met nicotinedampen en whiskey walmen omfloerste stem van Eric Clapton weet te produceren, gaan alle registers open.
De ellenlange raads- en commissievergaderingen van de afgelopen jaren blijken de stem van de voormalig wethouder en huidig raadslid weinig geweld te hebben aangedaan.
Ook van Tuil timmert deskundig op zijn drumstel en De Vos beroert de gevoelige snaren als in zijn beste dagen.
Toegegeven het klinkt allemaal zeker niet beroerd.

Boerderij
Het idee van de ’comeback’ van Johannes Factotum is afkomstig van de leden van de Blues Company.
Dit is de huisband van theatercafé Hofplein, waar regelmatig op donderdagavond wordt opgetreden.
“Ter variatie leek het ons wel geinig om zo af en toe wat Veense musici uit het verleden te vragen voor een gastoptreden”, verklaart Peter van Dijk het initiatief van zijn band.
Pilon: ”Prachtig toch. Ik heb al die jaren alleen maar onder de douche staan blèren, nu sta ik weer als vanouds achter de microfoon. Maar het is en blijft een geintje hoor, er is niets serieus bij. Al doen we natuurlijk wel ons best om bij dit éénmalige optreden zo goed mogelijk voor de dag te komen, zoveel eergevoel hebben we nog wel”.
Na de sessie komen de verhalen in hoog tempo los.
Centraal staat daarbij staat ‘de boerderij’, een vervallen bouwsel dat eind jaren zestig aan het einde van de Middellaan stond, op de plek waar tegenwoordig twee kunstwerken staan geposteerd.
“Die boerderij, dat was wat in die tijd. Dat ding stond op de nominatie voor de sloop, en werd aan ons ter beschikking gesteld als oefenruimte. En dat in een tijd dat hier  echt nog helemaal niets was op het gebied van kroegen en muziekruimtes”, grijnst Pilon.

Schande
“Ons domein dus, en daar werd in het dorp schande van gesproken. Niet dat we daar mee zaten, want juist in die tijd was het prachtig om je wat af te zetten tegen de gevestigde orde.
Daartoe greep je op die leeftijd van alles aan.
Neem allereerst onze naam maar. Johannes Factotum.
Vrij uit het Latijn vertaald betekent het ‘duvelstoejager’.
Maar samen met nog een drietal andere Veense bands hebben we in die tijd wel een trend gezet.
Het sein gegeven voor de verandering”.
Veranderd is er veel in Veenendaal gedurende de laatste dertig jaar.
Destijds bleven de muzikale expressies van Johannes Factotum beperkt tot wat kleine optredens zoals in Het Trefpunt en een enkel uitstapje naar Driebergen.

Morgenavond gaan ze iets doen wat in die tijd niet tot de mogelijkheden behoorde, simpelweg omdat een dergelijke locatie niet voorhanden was: optreden in een kroeg.
Johannes Factotum speelt dan vanaf circa 21:30 uur een sessie van acht nummers in theatercafé Hofplein.
Het omlijstende programma wordt verzorgd door de Blues Company.

Ron Broersma, 3 maart 1999

maandag 2 januari 2017

Suzy Q zwaar gedupeerd door inbraak

Gert Schoonderbeek wil gestolen video-apparatuur terugkopen van dieven

Het oudste popcentrum in Veenendaal, bar-dancing Suzy Q is ernstig gedupeerd door de diefstal van een video-recorder.
In één van de vorige nachten hebben dieven op zeer deskundige wijze de kostbare apparatuur uit de dancing gesloopt.
Tevens verdwenen tien videobanden.

Gert Schoonderbeek, één van de leidinggevende figuren van Suzy Q zit door de diefstal (waarde 5200 gulden) een beetje met de handen in het haar.
De video-apparatuur immers vormde met de overal opgestelde kleuren-TV’s één van de attracties van de dancing.

In eerste instantie is Gert Schoonderbeek bereid om een beloning van 500 gulden te geven aan degene die aanwijzingen verstrekt die tot de opsporing van de apparatuur leiden.
Bovendien is hij bereid de apparatuur van de dieven terug te kopen tegen ieder aannemelijk bod.
Gert: “In feite is de apparatuur onvervangbaar, evenals de banden. En een particulier heeft er weinig aan.
De daders moeten erg goed op de hoogte zijn geweest van de situatie hier.
Alle kleuren-TV’s hebben ze laten hangen, maar de video-apparatuur, die op een doodgewoon zwart-wit toestelletje zit, hebben ze meegenomen.
Dat was heel slim, want alle kleuren-TV’s blijken ook geschakeld te zijn op het zwart-wit toestel.
Dat hoorde ik ook pas later van de leverancier.
Het moeten dus mensen zijn die precies wisten wat ze moesten hebben”.

“Er is ook niets kapot gemaakt, keurig zijn de goede stekkertjes eruitgetrokken, onderdelen die niet direct nodig zijn hebben ze laten liggen en van de veertien videobanden hebben ze uitgerekend de vier van de minste kwaliteit in de kast laten liggen.
Wij willen de zaak terugkopen omdat het ons erg veel geld kost om alles opnieuw te laten installeren.
We geven liever aan de daders een nader overeen te komen bedrag dan dat we zoiets doen.
Bovendien zitten we nu ook zonder videobanden met alle opnames.
We gaan ervan uit dat, als we tot het terugkopen kunnen overgaan, de identiteit van de daders geheim blijft".

(31 juli 1975)