Veens Lawaai

THE BLUE SHARKS

2011-11-17T20:05:00.006+01:00

In het rustige Gelderse dorpje Ederveen sloeg ook eind jaren '50 de verandering toe in de muziek. Er woonden daar een paar jongens die die "nieuwe muziek" wel interessant vonden. Daar ontstond de band The Blue Sharks, maar dat ging niet zonder slag of stoot.
Hier volgt een kleine impressie over deze legendarische groep.
De band kwam in 1957 tot stand doordat verschillende jongens uit dat dorp aan het musiceren sloegen. Aan één kant van het dorp woonde Kees van Beek. Hij kreeg een gitaar in handen en ontwikkelde een zelfgemaakte stemming. Hij ging, samen met zijn twee jaar jongere broer Boy, liedjes zingen van Jan & Kjeld en The Everly Brothers.
De buurjongen, Cor Lagerwey, raakte daardoor geïnteresseerd, schafte een gitaar aan en sloot zich bij Kees en Boy aan. Een muzikant van de toenmalige Fanfare "Irene" uit Ederveen, hoorde toevalligerwijs het trio spelen en zag wel wat in de jongens. Hij zorgde ervoor dat er wat optredens gemaakt konden worden, en maakte met een MONO bandrecorder de nodige opnamen waarvan er helaas niet één bewaard is gebleven.

Aan de andere kant van het dorp woonden twee vrienden, te weten Gert Hardeman en Wouter Sukkel. Zij waren ook bezig met muziek maken. Gert zat bovendien bij de Fanfare in Ederveen, waar ook Kees deel van uit maakte. Tijdens gesprekken, van Kees en Gert, werden plannen gemaakt om samen een band op te richten.
In het begin bestond de band uit een man of tien, waaronder enkele blazers uit Lunteren. Onder de toenmalige leiding van Wouter Kampert werd er al snel een gitaargroep gevormd en kregen The Blue Sharks een beetje vorm.
De band bestond uit de volgende personen, Kees en Boy van Beek, Cor Lagerwey, Gert Hardeman, Wouter Sukkel en Rien Veldhuizen. Later is er ook nog een tweede drummer bij gekomen, Jan van Leuven. In deze bezetting hebben ze een aantal optredens verzorgd. Geen grote versterkers, maar een oude buizenradio en zelfgemaakte versterkers deden dienst als geluidsinstallatie. Cor was de technische man en weet daarom heel goed hoe een schok voelt van een buizenversterker.

Gaandeweg stapten er een aantal mensen om verschillende redenen op en The Blue Sharks bleven met vier man over. Op drums: Gert, Kees: zang en ritme gitaar, Cor: bas en op de sologitaar Wouter. In deze formatie hebben ze menige beker in de wacht gesleept op z.g. TEENAGERSHOWS die in die tijd erg in trek waren bij het jeugdig publiek.
Maar ze misten nog wat in de band en kwamen tijdens zo'n teenagershow Folkert Schuurman uit Opheusden, alias Jack Miles, tegen. Folkert zong country en met zijn warme stem en perfecte uitspraak werd hij opgemerkt door de Sharks. Dit was de man die het presteerde om enige malen van de Sharks te winnen op teenager shows. De Sharks bedachten dat, als zij hem konden inlijven bij hun band dit probleem achter de rug zou zijn en dat zij ook beter te voorschijn zouden komen. Zij zochten contact met hem en na wat gesprekken gevoerd te hebben werd overeen gekomen dat hij zich als zanger bij de jongens uit Ederveen aansloot.
Vanaf dat moment waren The Blue Sharks een begrip. De immense populariteit van de groep nam snel toe en kende geen grenzen. Op vele festivals waren zij te bewonderen en de schare fans groeide in grote getale. Er was in de hele omtrek veel rivaliteit onder de verschillende bands. Maar The Blue Sharks waren zeer geliefd en stonden vaak vooraan met hun optredens. Dit was hun beloning voor zeer veel oefenen, waarbij zelfs de schoolvakanties werden opgeofferd. In de beginperiode waren de meeste optredens in deze regio maar de laatste jaren traden zij ook vaak daar buiten op, waaronder een jaar bij de circus residentie El Paradiso in Soesterberg van Toni Boltini waar ook Rob de Nijs en zijn Lords en Johnnie Lion and the Jumping Jewels optraden.
Nadat de band in 1965 om verschillende redenen uiteen was gegaan zijn Kees, Cor en Wouter met een drummer uit Ede en Rien van Donkelaar op een Philicorda orgeltje nog even onder de naam BS'66 doorgegaan. In deze periode hadden Folkert, Kees en Cor ook nog een countrytrio gevormd met contrabas, banjo en akoestische gitaar. Na een aantal optredens is elk bandlid zijn eigen weg gegaan.

Kees is in 1971 weer begonnen in een band waar ook Wouter deel van uit maakte, Exotique met Hammond organist Gert van Appeldoorn en drummer Kees Aalbers. Deze band had een jazzy sound met nummers van onder meer Roda Scot, The Peddlers, Jimmy Smith en Exception. Wouter is later in een bruiloftsband gaan spelen. Kees is tot op de dag van vandaag bij Exotique gebleven. Tegenwoordig speelt deze band onder de naam Dayna Carta.
Kees en Wouter kwamen samen op het idee op The Blue Sharks nieuw leven in te blazen. Zij kwamen in contact met Rien Donkelaar waarvan zij hoorden dat hij weer bezig wilde zijn met muziek. Zij zijn toen in 1988 weer begonnen. De band heeft wisselende samenstellingen gehad en is uiteindelijk opgehouden te bestaan.
De laatste bezetting bestond uit:
Anneke van Riet: zang en toetsen‚
Piet van Kruistum: drums en percussion
Hans Robbert Vossensteyn: ritme- en leadgitaar
Cees van Beek: zang, bas-, lead- en ritmegitaar.
Wouter Nievers (Sukkel): zang, lead- en ritmegitaar.
The Blue Sharks zijn helaas gestopt met liveoptreden. Op 1 oktober 2005 was hun laatste optreden in De Zicht in Ederveen, de plaats waar alles begon. Wel wordt nog nagedacht om de cd "Always love you" op te nemen en uit te brengen. Wouter gaat zich toe leggen op het maken van een cd. (zie www.bluesharks.nl)‚ Robbert heeft de groep verlaten en is solo verder gegaan‚ Cees, Anneke en Piet zijn samen met Peter (oud gitarist bij René & the Alligators) de nieuwe band, Real Nature begonnen www.realnature.nl voor meer informatie over die band‚ Real Nature geeft 2 maal per jaar een dansavond in de ZICHT in Ederveen die zij hebben overgenomen van de SHARKS‚ Toch is het jammer dat een legendarische band als The Blue Sharks, na een bestaan van 45 jaar, in de archieven verdwijnt.

Onlangs ontving ik een CD met een aantal oorspronkelijke opnames van The Blue Sharks: 1962 - Forty Years Ago: The Blue Sharks, aan de titel te zien een CD die in het begin van dit decennium uitgebracht is. Er staan in totaal 11 nummers op, vijf instrumentale nummers, opgenomen zonder publiek, en zes livenummers met zang. Ergens in het begin van de jaren zestig opgenomen, geluidskwaliteit is redelijk goed. Helaas worden de bezettingen en opnamedata niet vermeld, en de nummers zijn slordig gemasterd, zonder fade in- en outs. Het geeft de luisteraar wel een idee hoe een dansavond in het NVV gebouw geklonken moet hebben en op de livenummers is soms enthousiast publiek te horen.

De nummers zijn:
Ain't She Sweet; F.B.I.; Adios Muchachos; Secret Love en Valencia wat de demo's betreft, en
Chin, Chin; J'Attendrai; Secret Love; Quizas; Spanish Harlem en He's Got The Whole World voor de livenummers.

SIXTIES TENTOONSTELLING

2011-10-18T21:40:00.008+02:00

In De Cultuurfabriek in Veenendaal is van 6 september tot en met 29 oktober de tentoonstelling 'Back to the Sixties' te zien met interieurspullen, kleding en fotomateriaal uit de jaren zestig.
Een groot deel van de materialen is bijeen gebracht door publiek uit Veenendaal en omgeving en geeft een goed beeld van de roerige jaren zestig.
De jaren 60 staan bekend als de protestjaren: voor het eerst is er sprake van een jongerencultuur die zich op allerlei verschillende manieren afzet tegen hun ouders. Het is het decennium van de flower power, de hippies, de happenings en de provo´s. Een periode van bevrijding, democratisering, verzet en ontwikkeling. Maar ook de tijd van Twiggy, de minirok, Dolle Mina's, Beatmeisjes en de opkomst van massaconsumptie.

Onlangs bezocht ik deze tentoonstelling in het fraaie gebouw aan het Kees Stipplein in Veenendaal.
De uitstalling besloeg een hoek van de begane grond, en bestond uit een aantal vitrines met daarin allerlei voorwerpen uit deze periode.
Leuk dat er eindelijk serieus aandacht geschonken wordt aan deze jaren met de nadruk op het lokale gebeuren.
Dries van de Bovenkamp leverde een aantal van zijn fraaie foto's, die verderop op Veens Lawaai ook te zien zijn.
Hopelijk is dit de aanzet voor een wat ruimer overzicht van de gebeurtenissen in onze streek. Een mooi onderwerp zou "de Utrechtse Heuvelrug" zijn, met informatie over de aktiviteiten van de Hamadcha groep uit Amerongen, zij organiseerden een aantal optredens in de lokale gymzaal, het verhaal van Beatclub De Weerwolf in Leersum, de optredens in jeugdherberg De Eikelenkamp in Elst, misschien kan Direction nog een keer spelen, en de jeugdaktiviteiten in Ede zijn ook nog altijd in het duister gehuld.

De sluiting van de expositie op zaterdag 29 oktober belooft een happening te worden met de volgende aktiviteiten:

Sixties expositie
Op de begane grond van De Cultuurfabriek is een compleet Sixties interieur ingericht.
De expositie brengt u terug in die tijd, met oranje meubels, een heuse jukebox en zelfs behang met de bekende geometrische figuren.

Op de foto in een Sixties interieur!
Het publiek kan zich op 29 oktober gratis laten fotograferen in het interieur van de Sixties tentoonstelling door fotograaf Gerard van Engelenburg.
De foto's zijn vanaf 5 november te downloaden vanaf de website van De Cultuurfabriek
http://www.cultuurfabriek-veenendaal.nl
Fotoactiviteit: 10.00-16.00 uur

Muziekruilbeurs
Op de begane grond vindt de hele dag een muziekruilbeurs plaats met lp's en singles uit de jaren zestig. Men kan kopen, verkopen en/of ruilen met en van medeverzamelaars.

Een feest der herkenning
Wie staan er allemaal op de oude schoolfoto's uit de jaren zestig?
Het publiek kan zelf op de foto's aangeven wie wie is.
Zo helpt het de Historische Vereniging Oud Veenendaal aan aanvullende informatie.
Een feest der herkenning: 10.00-16.00 uur
Luisterliedjes door Michel van Meijer
Kom luisteren naar de luisterliedjes in de sferen van de jaren zestig door Michel van Meijer, singer songwriter, kunstschilder, dichter en schrijver uit Veenendaal.
Met o.a. nummers van Bob Dylan, Pearls Before Swine en Leonard Cohen.
Luisterliedjes van 13.40-14.00 uur en van 15.00-15.20 uur

Lezing over the Roaring Sixties door Peter Schipper
Gratis lezing over the Roaring Sixties door Peter Schipper, streekconservator stedelijke musea Culemborg, Tiel en Zaltbommel. De jaren zestig. Tijd van rebellerende jeugd, Provo, happenings, de pil, de eerste man op de maan, protesten tegen de Vietnam oorlog, hippies en flower power. Deze tien jaren, die grote veranderingen brachten op maatschappelijk, cultureel en artistiek gebied, zijn het onderwerp van deze lezing.
Lezing van 14.00- 15.00 uur
Brozems op het plein
Van 13.15 tot 14.00 uur staat op het Kees Stipplein een groep echte brozems van de M.A.V.- Veenendaal. Zij nemen hun Sixties bromfietsen mee en creëren zo de juiste entourage voor deze Sixties dag!

Hier staat een uitgebreid foto overzicht van deze dag.
CULTUURFABRIEK

BEYOND THE BEAT GENERATION

2011-05-31T10:48:00.035+02:00

Welkom in de wereld van de obscuriteiten!
NEDERBIET
Op 30 mei, in ons eerste programma in Sociëteit De Kring in Amsterdam lieten we een selectie zien van bekende en minder bekende Nederlanse groepen uit de periode 1963-1970. Het programma was opgedeeld in twee stukken, eerst de echt relevante voorbeelden en daarna eveneens obscure clips, die niet direct een relatie hadden met R&B. De avond werd goed bezocht, en de reakties waren positief.
Hieronder de tekst van het boekje wat na afloop van het eerste deel beschikbaar werd gesteld.
Gerard Davelaar, Hans Kesteloo, Johan Visser, Glenn Minderman en Paul Vriens.

Light My Fire
Het lijkt erop dat ieder nieuw decennium wat moeizaam op gang komt. De meest kenmerkende gebeurtenissen vinden meestal halverwege of in de tweede helft van een decennium plaats. Als een oude buizenversterker die eerst warm moet worden om daarna met vol vermogen het geluid de ruimte in te jagen. Zeker voor wat de muziek betreft vormen de 60’s geen uitzondering. Bekijken we de hitlijsten uit de beginjaren van die periode dan moeten we ons eerst worstelen door een aantal jaren met noteringen voor Gert Timmerman, Willeke Alberti, Anneke Grönloh, Freddy Quinn of Gerhard Wendland. Jawohl, Duitse liedjes zowel in de oorspronkelijke taal als in een Nederlandse vertaling waren hot! (of 'heiss' zo u wilt). Pas in 1964 komen we The Beatles tegen met “I want to hold your hand”.

Teenage Wasteland
1964 blijkt op muzikaal gebied cruciaal te zijn in de ontwikkeling van de Nederlandse popmuziek. Op 5 juni van dat jaar zetten The Beatles voet op Nederlandse bodem. “Er ging een siddering door het land”, zo omschrijft Veronica deejay Joost den Draayer hun aankomst, en de enthousiaste volgelingen stonden te trappelen om de muzikale woestenij die The Beatles hier aantroffen in rap tempo te ontginnen. De “lichte muziek” (alles wat niet klassiek was) moest stevig op de schop worden genomen, en voor de enkeling die wakker was gebleven kwam het niet echt onverwacht. De voorafgaande jaren hadden wel degelijk een aantal voortekenen laten zien.

The Times They Are A'Changing
De zonen van Indonesische emigranten, de Indo’s, introduceerden de Rock ’n’ Roll in Nederland. Hun invloed op de popmuziek in Nederland mag niet worden onderschat. Zo schrijft George Lipsitz (Professor in Etnische Studies aan de Universiteit van California in San Diego) in zijn boek Dangerous Crossroads (1997) o.a.
...“the Tielman Brothers stole the show with their wild rock'n'roll songs and acrobatic antics. They tossed guitars across stage, played the guitar and bass with their toes and teeth, and played their instruments behind their heads and upside down. Popular everywhere in Europe, they developed a particularly enthusiastic following in Hamburg, Germany where they may have been an important early influence on the Beatles.”
Mede onder invloed van Indorock bands als The Javalins, The Black Dynamites, The Crazy Rockers en natuurlijk The Tielman Brothers bombardeerde Peter (en zijn Rockets) Koelewijn met “Kom van dat dak af” de eerste originele en tot dan toe ruigste Nederlandse productie van vaderlandse bodem tot een enorme hit.
Neerlands eerste popmagazine Tuney Tunes kreeg concurrentie van Muziek Express dat haarfijn de veranderde tijdgeest aanvoelde. Het blad ging een nauw samenwerkingsverband aan met Radio Veronica dat in 1960 vanaf de Noordzee zijn eerste uitzendingen verzorgde. Radio Luxemburg & AFN (American Forces Network) deden dat vanaf het vasteland. Van alle kanten werd de nieuwe beatmuziek gepromoot. Er was geen ontkomen meer aan!

Young, Loud & Snotty
Er is helaas nooit gedocumenteerd hoe Joost den Draayer het optreden van The Rolling Stones op 8 augustus 1964 in het Kurhaus getypeerd heeft. Maar was er bij The Beatles sprake van een siddering dan was de reactie op het optreden van The Rolling Stones toch aanzienlijk heftiger. Het heilige vuur ontstoken door de vonk die The Beatles hadden veroorzaakt begon nu pas echt op te laaien. Het gereedschap (gitaren, drums en versterkers) werd veelal op afbetaling bij de plaatselijke muziekhandel aangeschaft en houding en mentaliteit werden definitief bepaald. Het produceren van Beat van eigen bodem kon van start gaan. De beatgroepen schoten als paddestoelen uit de grond (volgens bronnen telde Den Haag midden jaren 60 zo’n 2000 bandjes). Met een gemiddelde leeftijd van 17 jaar zouden deze jonge luidruchtige snotneuzen met hun voortvarende aanpak de komende jaren het muzikale beeld bepalen.

Hieronder de HAIGS uit Den Haag, met twee nummers: That's The Way She Is en Never Die.

Nederbiet
Hitweek (zelfverklaard weekkrant voor jongeren, vakblad voor twieners) heeft de eer om de beat van eigen bodem van een eigen naam te hebben voorzien; Nederbiet. Niet alleen een pakkende term maar ook een naam die in de loop der jaren aan inhoud gewonnen heeft. Halverwege de jaren tachtig ontdekten we hier dat o.a. Amerikaanse neo sixties bandjes als The Lyres en The Tell Tale Hearts nummers van o.a. The Outsiders en Q65 niet alleen live coverden, maar ze ook op hun platen hadden vastgelegd. Ze noemden het Nederbeat alsof het een genre betrof. In een uitgebreid artikel in Bomp! (herfst 1975) werd nog geschreven over Dutch Rock. Ken Barnes schreef in dat artikel enthousiast over een “personal discovery of one of the most exciting mid-60’s rock scenes anywhere”. Series compilatie platen als Pebbles en Rubble hebben aparte volumes ingeruimd voor Nederbeat, waaruit blijkt dat Ken Barnes niet alleen stond in zijn ontdekking. De invloed van The Beatles en The Rolling Stones is duidelijk (maar dat was in andere landen niet anders het geval). Barnes noemt echter nog een aantal, en in één geval niet zo voor de hand liggende namen die de Nederbeat hebben beïnvloed, zoals The Pretty Things, Them en The Scorpions(!). De laatste groep niet zozeer vanwege hun beatversie van de rock ’n roll klassieker “Hello Josephine”, maar meer omdat ze als een van de eerste op het Europese vasteland in 1966 Gloria van Them coverden (The Gants en natuurlijk The Shadows Of Knight waren hun in Amerika al in 1965 voorgegaan) en daarna had ieder zichzelf respecterend beatbandje in den lande dat nummer binnen een mum van tijd ook op het repertoire staan. Overigens kreeg Them’s originele versie (1964) pas in juli 1967 een eerste hitnotering in Nederland. The Pretty Things waren in Nederland populairder dan in eigen land. Zo werd hun cover van Roadrunner alleen in Nederland als single uitgebracht. Van Morrison leende The Blizzards (van Cuby) om hem bij een aantal optredens te begeleiden. En ook van Them werden platen uitgebracht die exclusief voor de Nederlandse markt bestemd waren (o.a. Them One More Time). Zowel de houding als het rauwe geluid waarmee Them en The Pretty Things tijdens optredens het publiek te lijf gingen was zo aansprekend dat ze door de meest ruige beatbandjes werden gekopieerd. En gelet op de reacties op optredens van The Outsiders en Q65 op een behoorlijk indrukwekkende manier.

Beyond The Beat Generation
De televisie had nog even tijd nodig om het veranderende muzikale landschap in beeld te brengen. Er waren weliswaar jongerenprogramma’s als Rooster en Twien die de tijdgeest probeerden te volgen, maar de muziek speelde in die programma’s een ondergeschikte rol. Er was natuurlijk Top of Flop dat wèl alleen om muziek draaide, maar dit flauwe aftreksel van het Engelse Jukebox Jury was in de presentatie zo blijven hangen in een vervlogen tijd dat de geïnteresseerde beat liefhebber het nauwelijks serieus kon nemen. Bewegende beelden van de aanbeden beatgroepen kon je bij dit programma al helemaal vergeten (er werden plaatjes gedraaid). Had je de mazzel dat je binnen het uitzendbereik van de Duitse of Engelse televisie woonde, dan had je al kunnen genieten van een programma als Beatclub (eerste uitzending september 1965) Top Of The Pops (eerste uitzending januari 1964) of Ready Steady Go (eerste uitzending augustus 1963), waarin de groepen gewoon in levende lijve te zien waren. Bovendien had Beatclub de prettige gewoonte om ook afleveringen van Amerikaanse muziekprogramma’s als Hullabaloo en Shindig uit te zenden. Pas in oktober 1966 werd voor het eerst Moef Ga Ga uitgezonden. Eindelijk een programma waarin de muziek wel een centrale rol had. Al snel volgden Fanclub (later omgedoopt in Fenklup), Waauw en Twien, maar die behandelden ook andere aspecten van de jongerencultuur, zoals mode en film. Geen wonder dat oorspronkelijk beeldmateriaal uit de vroege periode van de beatboom schaars is.
Veel te laat zijn de diverse omroepen ook gaan inzien dat het in veel opzichten de moeite waard is om beeldmateriaal van vroeger te archiveren. Zoals vaker het geval is, waren verzamelaars al veel eerder tot dat inzicht gekomen. Ze onderhielden een levendige correspondentie, en probeerden zeldzame opnamen met elkaar te ruilen. Met de komst van het internet en You Tube is het zoeken naar archiefmateriaal een stuk eenvoudiger geworden. Nadeel is echter dat de het te versnipperd is. Natuurlijk worden er allang pogingen gedaan om al dat beeld materiaal onder één noemer te brengen. Maar exclusief gericht op muziek uit de beat periode, dát wordt nog maar door weinigen gedaan. Eén van hen is Hans Kesteloo van Beyond The Beat Generation (1964-1968 Music Library, The Undiscovered Area of 60’s Underground). Hij heeft besloten om zijn gigantisch (maar lang niet complete) archief aan geluid- en beeldmateriaal te ontsluiten, en zijn kennis over deze periode met iedereen te delen. Samen met andere verzamelaars heeft hij zich ten doel gesteld is om al het beeldmateriaal onder te brengen bij Beyond The Beat Generation. Het gevolg is een schier oneindige speurtocht, en gelijk zijn slogan Saving the world – one clip at the time gebeurt dat wereldwijd.

The Beat Goes On
Momenteel is Beyond The Beat Generation actief als een 24 uur non stop radiostation op het internet (www.beyondthebeatgeneration.com). Daarnaast bevat de site ook een groeiend archief aan beelden van de meest obscure beatbandjes uit die periode. Naast een uitdijende groep passieve luisteraars, wordt de site steeds meer bezocht door bezoekers die door middel van hun verhalen veel ontbrekende informatie aanvullen waardoor nieuwe bronnen aangeboord kunnen worden. Zo dragen ze actief bij om het archief zo volledig mogelijk te maken.
In het programma van vanavond hebben we slechts een kleine greep gedaan uit het beeldmateriaal archief van Beyond The Beat Generation. We hopen dat voor de aanwezigen de Soundtrack van hun leven door de beelden van een film is voorzien. Een film die hopelijk duidelijk maakt dat deze periode, hoe belangrijk en opwindend ze ook geweest mag zijn slechts een aflevering is uit een veel uitgebreidere serie. Of zoals in de woorden van de onvolprezen hoofdredacteur van Bomp! Greg Shaw (God bless),
“The point of a music revolution is not to replace today’s pop stars with a new slate; it is to kick out the jams! Riot in the streets! Do it now! Etc.
It’s about direct engagement, and the result of all that activity should be a better time for all, a party that will everyone coming back to do it some more. This is what rock ‘n roll at its best can provide, leading to the idea that perhaps rock ‘n roll itself should be seen not as a genre, not as a mere noun or even a verb, but also a process”.
On to the next revolution!

Picks & Chicks, Fixed in a Mix
(Een greep uit het programma)

Aan de hand van beeldmateriaal hebben we geprobeerd de ontwikkeling van de Nederbiet voor u te schetsen. Helaas kunnen we u de beelden niet mee naar huis geven (we hadden het u graag gegund) en daarom hierbij een korte samenvatting van wat vanavond vertoond is.
In het begin waren er de instrumentale combos. Van virtuoos, maar gewoon instrumentaal (The Hot Fighters) tot aan instru-MENTAL (The Tielman Brothers). Onder aanvoering van The Beatles en The Rolling Stones wordt de beat geïntroduceerd. Van oorsprong instrumentale bandjes gaan samenwerken met zangers (ZZ & De Maskers, Aart Brouwer met Johnny And His Cellar Rockers). Anderen laten zich niet zo snel van de wijs brengen en maken ondanks hun oubollige imago moeiteloos een ommezwaai naar de beatmuziek (The Torero’s, die met hun single “Come” een klassieker in het genre produceren). Reputaties worden opgebouwd (Jan Akkerman, Hans Hollestelle, The Golden Earrings). De laatste in Versie 1.0., dus nog met Frans Krassenburg (zang), Jaap Eggermont (drums) en Peter de Ronde (gitaar). De opvolger van de debuutsingle “Please Go” zou “Lonely Everyday” worden. Door de grammaticale fout op de B-kant (“Not To Find”) werd de single teruggetrokken. En tegenwoordig “only to find” op volume 25 van de Pebbles serie. “That Day” werd dus de officiële opvolger, maar ook afgebroken: The Haigs leveren met hun eerste single “Never Die” een van de beste Nederbiet singles af. Door o.a. excessief drankgebruik gaat het echter snel bergafwaarts met de band en zullen ze jammer genoeg vooral herinnerd worden als de groep waarin Barry Hay korte tijd zanger was).
Bands als The Pretty Things, Them en The Who blijken minstens zo’n grote invloed te hebben als The Beatles en The Rolling Stones. De Nederbiet zuigt al deze invloeden als een spons op en de bandjes schieten muzikaal gezien alle kanten op. Bijvoorbeeld Linda van Dijck (heden ten dage vooral bekend als actrice) die met de groep Boo & The Booboo’s de single “Stengun” uitbracht. Het door haar zelf geschreven nummer zou later bestempeld worden als freakbeat. Onder invloed (punt!) doet ook Psychedelia (Dragonfly, Groep 1850) voorzichtige zijn intrede, maar eigenlijk is dat weer een verhaal apart.
Nieuwsgierig geworden, en wilt u een aantal van de beelden terugzien?
Surf dan naar www.beyondthebeatgeneration.com

Glenn Minderman

Call Up The Search Party
Deze avond is opgedragen aan alle leden van de Search Party, maar met name
GREG SHAW (1949-2004), die het Dutch Rock artikel van KEN BARNES in zijn BOMP! magazine plaatste, en zo voor het eerst de Nederbiet serieus nam. Tevens stelde hij enkele van ons in de gelegenheid om PEBBLES Volume 15 (The Continent Lashes Back; The Netherlands 1965-1968)(AIP Records/1984) samen te stellen en zo Nederbiet op de kaart te zetten.
ALAN BETROCK (†), die met de fanzines JAMZ en Rock Marketplace Amerikaanse en Europese verzamelaars met elkaar in contact bracht.
DAVE GIBSON van het MOXIE Label waarvoor twee volumes “Flight To Lowland’s Paradise” (Moxie /1986) platen werden samengesteld met behulp van de singles verzameling van HANS SEEGERS.
BOUDISQUE (†2008) kwam met het verzoek om een beatselectie te maken uit de archieven van het Philips label. Zo ontstond de elpee “The V-Lips Greatest Hits” (Frizzbee/1986), met een cartoonhoes, getekend door Jan de Boer.
WILLEM de RIDDER. Één van de oprichters van HITWEEK (wees lullig, koop Hitweek) dat verantwoordelijk kan worden gehouden voor de term Nederbiet, en de eerste was die de jeugd in staat stelde om hun eigen geluid te laten horen.
FRANS STEENSMA. Startte al eind jaren zestig het fanzine THE ROARING SIXTIES. De plek waar voor het eerst overzichtsverhalen met discografieën gepubliceerd werden. Onder zijn leiding werd de Encyclopedie van de Nederlandse Popmuziek 1960-1990 samengesteld (Bonaventura/1990). Helaas is dit slechts bij één editie gebleven
HANS JÜRGEN KLITSCH. Zijn in de late jaren 70 in Duitsland uitgegeven, engelstalige fanzine GORILLA BEAT (Strictly Sixties) vond ook hier onder de liefhebbers gretig aftrek, en zorgde voor een schat aan informatie. In Nederland volgden gelijkgestemden GEORGE EVERS en ROELAND BAJEMA met hun fanzine FLASHBACK hetzelfde spoor. Ze zouden later samen met ROBERT BRIEL ook verantwoordelijk worden voor het boek NEDERPOP, 25 Jaar Popmuziek In Nederland (Het Spectrum/1982).
RICHARD GROOTHUIZEN. Zijn jarenlange speuren in de archieven van de Nederlandse Televisie omroepen heeft uiteindelijk geresulteerd in een standaard naslagwerk; POP OP TV 1960-1975 (Boek+DVD) (Universal/Avro, 2009).
MICHEL TERSTEEGEN. Bewijst dat de jonge luidruchtige snotneus - houding van alle tijden is. Als wereldwijd gerespecteerd verzamelaar, deejay, platenbaasje (KELT), zanger van THE OTHERSIDE, organisator van 60’s party’s, fanzine uitgever en eigenaar van platenzaak DA CAPO in Utrecht is hij in de geest van Greg Shaw altijd het spoor blijven volgen. Hang On In There, Michel!

De Clips:

Hoofdprogramma:
 The Tielman Brothers - Bossa Nova Baby 
The Toreros - Fried Eggs
 Aart Brouwer & The Cellar Rockers - Vies 
The Rolling Stones - Not Fade Away 
The Kinks - You Really Got Me 
The Pretty Things - Midnight To Six Men
 The Haigs - That's The Way She Is + Never Die
 Johnny Kendall and The Heralds - Hoochie Koochie Man 
Cuby & The Blizzards - I'm So Restless 
The Golden Earrings - That Day
The Outsiders - Rothaanhuis  1966
The Outsiders - Lying All The Time 
The Zipps - Kicks and Chicks
 The Hamlets - Look Into Her Eyes
 The Zipps - LSD 25 
The Motions - Every Step I Take 
Shane - Gotta Hold On
 Linda van Dijck – Stengun
Group 1850 - I Know, La Pense
Group 1850 - I Want More
 The Bintangs - Please Do Listen 
Dragonfly - Celestial Empire  

Tweede deel  "Voor de liefhebber".
– Na de pauze voor diegene die meer wil.

 The Beatles - Some Other Guy 
The High Numbers - Dance, To Keep from Crying 
The Hot Fighters - Fighting
 ZZ & De Maskers 
The Toreros - Yeah Baby
 Het - Keije Nagaan
 Shane - Lady Bountifull 
Roek Williams and The Fighting Cats - A Star 
The Sparklings - Now, It's Your Turn To Cry 
John Hatton & The Devotions -  I Should Have Gone Away
The Sandy Coast - Sorry She’s Mine + May I Belong To You
 Armand - Eén Van Hen Ben Ik
 Johnny De Selfkicker - Magistrale Stralende Zon

Speciale dank aan Rhys Davelaar voor de beeld- en geluidbewerking van de oorspronkelijke opnames, en Marieke en Sies van De Kring voor de organisatie en technische uitvoering. Ook Feddo Renier met zijn vloeistofdia's leverde een belangrijke bijdrage aan het gebeuren.

Foto's: Ernst Kraft van Ermel

BTBG is een website die al sinds 2003 de reeds lang vergeten rauwe klanken uit de jaren zestig archiveert en publiceert, via internet radio en sinds begin 2007 ook TV.
Het zwaartepunt ligt in de jaren 1965-1969, toen er ontelbare parels op de plaat gezet werden door ontelbaar veel groepen over de hele wereld.
24 uurs non-stop uitzendingen belichten Hippie muziek, Underground, jaren-zestig Punk, Flower Power, MOD, Garage, Teenbeat, Psychedelica, Beat, het beste, slechtste, krachtigste en gemeenste muziek ooit opgenomen.
Tijdens de jaren zestig waren alle tieners geobsedeerd door muziek, maar slechts een relatief klein aantal groepen brak door. Vrijwel alle bands wilden klinken als en eruitzien als The Beatles, The Rolling Stones, Pink Floyd, The Doors of The Velvet Underground.

Muziek was een beweging.
Muziek was een levenshouding.
Muziek was politiek.
Muziek was protest tegen het Establishment, de oorlog en de samenleving.

Op de website tref je een alsmaar uitdijende collectie aan van jaren zestig clips, concerten en allerlei andere muziek gerelateerde opnames.
Iedere stad en ieder dorp had zijn eigen beatgroep en clubs. Op iedere school speelde een schoolband covers van de nieuwste nummer uit de hitparade, zakgeld ging op aan platen en clubs. De meeste nummers werden op 4 sporen opgenomen en afgemixed in mono, het hoogst haalbare was een achtsporen opname. Een ander typisch verschijnsel was de leeftijd van de zangers, meestal zo tussen de veertien en negentien jaar.

www.beyondthebeatgeneration.com

ZIP FASTENING

2011-05-19T21:55:00.007+02:00

(Rhenen) (1967 - 1973)
Bezetting:
Rein Kuijer - Gitaar / Zang 1967-1973
Wim Kooi - Basgitaar 1967-1973
Huib Hendriks - Gitaar / Orgel 1967-1970
Pieter van de Schans - Dwarsfluit 1970-1973
Jan de Jong - Drums 1967-1968
Dick van Doorn - Drums 1968-1973
Kees Broekhuizen - Orgel / Piano 1972-1973

Repertoire:
De groep had een eigen geluid: Beat, Rock en Blues getinte nummers, soms muziek waar je je tijdens het dansen eens lekker op uit kunt leven en soms pure luistermuziek. Er werden nummers gespeeld van o.a. Wishbone Ash, John Mayall, Fleetwood Mac en Jethro Tull, natuurlijk ook eigen nummers en in het begin wat soul zoals Mustang Sally, Knock on Wood en nog wat titels die veel bandjes speelden in die tijd.
Ook werden Eight Miles High (oorspronkelijk van The Byrds, maar in een bewerking van Golden Earring) en Song of a Devil’s Servant ook van Golden Earring gecovered.

Optredens:
De band debuteerde in 1967 in Beatclub De Schuur, gelegen achteraan de Dijkstraat bij de ijsbaan. Daarna wat lokale optredens o.a in De Ruif en op een personeelsavond van de SKF, maar al snel door het hele land, o. a. in Rotterdam, Den Haag, Delft en Utrecht. Zip Fastening had in de grote steden meer bekendheid als in de eigen omgeving, en trad twee à drie maal in de week op, en werd ook vaak teruggevraagd. Er werd over een topgroep installatie gespeeld, met een waarde van zo'n 20 mille, en men reed in een Mercedes bus naar de locaties.
Op 24 november 1972 vond de finale plaats van de Radio Noordzee/Muziekparade Talentenjacht in de Nardinc sociéteit in Naarden, waar negen acts streden om de bovenste plaats. De jury bestond uit Tony Berk en Ferry Maat van Radio Noordzee, John Brands namens muziekuitgeverij Basart, Eric Boom van Purple Eye Productions en Hans de Ruyter van Muziek Parade. De inzet was een plaatopname bij Purple Eye, een artikel in Muziek Parade en de volledige steun van Radio Noordzee bij het verschijnen van de eerste plaat.
Bij de voorselectie, die 's middags gehouden werd, werd Zip Fastening ook uitgekozen voor de finale 's avonds, samen met een aantal duo's. De jury omschreef de groep als een band die niet puur commerciele muziek speelt, maar zich de luxe van een geheel eigen sound kan veroorloven. Na kort beraad werd Zip Fastening op de tweede plaats gekozen, na het Amsterdamse duo Bart van Schoonhoven & Ed van Toorenburg, die met algemene stemmen de talentenjacht wonnen en inderdaad ook een plaatopname realiseerden.
In 1973 probeerde de groep het nog een keer, met een aanmelding voor het AVRO programma 'Nieuwe Oogst', maar helaas werden ze niet uitgekozen voor een auditie.

Ook werd er in Duitsland opgetreden. Zoals in het voorprogramma van een concert van de Britse blues-rock band Steamhammer, in Halle Münsterland in Münster. Er werd gespeeld als invaller voor Livin’ Blues, maar daar kwam de band pas later achter. Dat was wel schrikken, het was een concertzaal gevuld met stoelen. Het verliep allemaal succesvol, ondanks dat Steamhammer ruim een uur te laat kwam, en Zip Fastening het publiek bezig en kalm moest houden! Verder werd er gespeeld in Dortmund en de Ratskeller in Dannenberg.
Verder op Popfestivals met o.a. Golden Earring, Cuby & the Blizzards, Rob Hoeke, Focus, Brainbox en The Bintangs.

In 1970 werd er in Arnhem een talentenjacht gewonnen, met als prijs een proefopname in de Phonogram studio. Er werden drie nummers opgenomen, waaronder een versie van Bourée van Jethro Tull, te vinden op hun tweede album 'Stand Up'. De platenmanager wees Zip Fastening af omdat ze niet commerciëel genoeg waren. Een andere producer wilde wel, maar dan moest er voor meer eigen nummers gezorgd worden.

Zip Fastening had als één van de weinige groepen een vrouwelijke manager, de zus van gitarist/zanger Rein Kuijer, Coby. Ze stelt de contracten op en reisde stad en land af voor optredens. In het begin speelde ze zelfs af en toe basgitaar tijdens optredens. "Toen Rein, samen met een paar vrienden een groep formeerde en intensief begon te oefenen, werd, wanneer er eens wat geregeld of opgeknapt moest worden, dit naar mij gedelegeerd. Op den duur rol je dan zo in het managen", aldus Coby in een interview.
(met dank aan Rein Kuijer)

DOWNLOAD:

Onlangs dook er een cassette op met daarop vijf nummers van de band, opgenomen in 1972.
Je kunt deze hier downloaden. Een inlay en hoes zit er ook bij.
Het zijn fraaie nummers en de kwaliteit is prima, in feite de eerste goed klinkende opnames van een band uit de regio, die boven water is gekomen.

ZIP FASTENING - DEMOTAPE

RAR_320kB (Mediafire)

22 augustus:

Tijdens het opruimen vond ik nog een oude band met een live opname van Zip Fastening.
De band was in slechte conditie, al na 10 seconden zaten de koppen van mijn recorder dicht. Maar ik kon nog net horen wat erop stond.
De tape zat aan elkaar geplakt, liep constant vast en werd opgevreten door de spindel.
Een paar maal heen en weer spoelen en vuil verwijderen. Nadat ik een nog goede recorder van een compagnon heb geregeld kon ik de opname nog digitaliseren.
Ik denk dat het een opname is uit 1970 of 1971, in ieder geval zonder Kees.
Het is opgenomen, herinner ik mij nu, met een van de eerste cassetterecorders uit die tijd van Coby, die al heel snel stuk ging.
Daarom hoor je op de band veel gekraak, vervorming en weinig Zip Fastening.
Ik heb alvast een stukje kunnen redden en digitaal bewerkt van het intro van “Song Of A Devil’s Servant” en dat uitgefaded toen het gekraak begon.
De rest van het nummer is verloren.

Hier te downloaden:

Song Of A Devil’s Servant

Veel plezier met deze m.i. leuke aanvulling van bijna 5 minuten.

Hieronder nog een stuk veilig gestelde Zip Fastening.
Opgekrikt uit het bijna niets. (gemiddeld geluidsniveau was 10 tot 20dB voor de kenners onder ons, terwijl 89dB normaal is).
In het begin slaat de recorder helemaal dicht en heb ik toch nog door van bepaalde stukjes het volume te manipuleren het als geheel opgenomen.
Niet mooi maar wel compleet. Verder heb ik het voorlopig zodanig geremastered dat de drums er aardig uitspringt.
Zo was het toen op dat moment. Zelfs nog met een beetje applaus.
Jethro Tull was toch iets beter maar had geen drumsolo!

Hier is “Dharma For One” te downloaden

Een hoop herrie van een paar jongens van rond de twintig die een leuke tijd hebben gehad.

Rein

TURF & SIGAREN

2010-11-24T22:23:00.002+01:00

1975, het gaat niet erg goed met de Veense Wereldwinkel. Een nieuw initiatief is de verschijning van Turf & Sigaren, een maandblad vol kritische verhalen over het Veense.
Het eerste nummer werd groots welkom geheten, niet in het minst door een artikel over voetbalvereniging DOVO, waar zelfs het Utrecht Nieuwsblad een artikel aan wijdde. Ook werd een grote brand bij de Boxal beschreven, waar volgens bronnen een politieke partij achter zou zitten. Hierboven een collage van de aankondiging en het eerste en tweede nummer.
(opklikken voor een leesbare afbeelding)

EEN GOEDE START
„Naar ik onlangs heb vernomen, zal er binnenkort een Veenendaals maandblad verschijnen dat zich tot taak heeft gesteld een wat kritischer blik te geven op het reilen en zeilen van het huidige Veenendaal. Met groot enthousiasme juich ik dit idee toe, daar naar mijn mening de plaatselijke kranten af en toe wel eens wat te vlug over bepaalde zaken heenlopen.
Tevens wil ik vanaf deze plaats u waarschuwen voor een teveel aan kritiek in uw maandblad. Dit is naar mijn idee namelijk een van de grootste gevaren waaraan u bloot zult komen te staan. Niet dat een teveel aan kritiek op zich erg zou zijn maar de stap van teveel kritiek naar roddel is slechts klein.
En u zult het met mij eens zijn, dat het zeer jammer zou zijn, wanneer dit unieke experiment voor Veenendaal een ordinair roddelblaadje zou worden waar totaal geen kracht meer vanuit zou gaan”.
(C.A. te V.)
Zo begint een ingezonden brief in het eerste nummer van „Turf en Sigaren”. Dat is een nieuw maandblad van de Wereldwinkel Veenendaal, dat zich kritisch wil opstellen met betrekking tot het Veenendaalse gebeuren.
Zonder meer een lofwaardig streven, want een regelmatige stroom van opbouwende kritiek is nooit weg. We leven tenslotte in een land met persvrijheid en het zal de eerste keer niet zijn dat een kritische beschouwing of begeleiding duidelijk invloed heeft op de gang van zaken.
Tot zover kunnen we volledig met de initiatiefnemers mee gaan. Toch verdient de waarschuwing die verpakt is in bovenstaande ingezonden brief ook alle aandacht. Inderdaad is de stap van teveel kritiek naar roddel slechts klein.
De grote vraag is of de samenstellers van „Turf en Sigaren” dat gevaar in volle omvang beseffen. Bij de uitgave van het eerste nummer is het te vroeg om hierover een oordeel te vellen. De praktijk zal moeten leren of de inhoud van het maandblad blijft stoelen op zuivere feiten of dat de samenstellers puur persoonlijke visies gaan uitdragen.
Dat laatste zou jammer zijn, want -zoals al eerder is opgemerkt- er kan in Veenendaal best een kritisch c.q. opiniërend maandblad bij.
Eén ding moet ons wel even van het hart. Als „Turf en Sigaren” schrijft dat Veenendaalse kranten zich niet kritisch durven opstellen, dan leest de redactie blijkbaar niet alle dagbladen die in Veenendaal verschijnen. Dat is een zwakke schakel als het gaat om een gemotiveerd persorgaan op de markt te brengen.
Afgezien daarvan is de eerste uitgave van „Turf en Sigaren” een goede start. Hopelijk blijft de kwaliteit het winnen van de kwantiteit en gaat kritiek niet over in roddel.
(Gezellig Winkelen, 5 november 1975)

SUZIE Q
Veenendaal ligt nog steeds in de provincie

Middenstanders zijn nijvere lieden, die regelmatig het interieur van hun pand vertimmeren in de hoop meer klanten te trekken en zodoende de winst te vergroten.
De eigenaars van de Veenendaalse bar-dancing Suzie Q hadden ons via de plaatselijke bladen al uitgebreid geïnformeerd over de verbouwing van hun bedrijf. Op donderdag eerste Kerstdag vond de heropening plaats.
Er werd nog geen entree geheven en Alexander (Truus) Curly trad er op.
Jaren lang was er voor de jeugd in Veenendaal niets te doen. Enige jaren geleden kwam hierin verandering. Met de steun van een gemeentelijke subsidie werd Suzie Q van de grond geholpen. Er volgden gouden jaren voor de eigenaars. In de jaren 1972 en 1973 kwam het regelmatig voor dat er meer dan 1000 bezoekers waren. De beste popgroepen van Nederland traden er op. Vorig jaar (1974) waren er nog optredens van Alquin en Kayak.
Toch kwam er de klad in. Wilde Suzie Q een zeer winstgevende onderneming blijven, dan moest het in de smaak blijven vallen van het grote publiek en dat publiek wilde opeens geen betonnen vloer meer. Het wilde een luxe inrichting en de mogelijkheid tot stijldansen. Vandaar de verbouwing.
Op eerste Kerstdag was het resultaat van enige weken hard werken te zien. Men was er in geslaagd om de herinnering aan de fabriekshal, die Suzie Q oorspronkelijk was, weg te werken. De vloer bleek te zijn voorzien van een laagje parket. En de wanden waren afgedekt met een soort Desso-tapijt. Door de verbouwing zijn twee ruimtes ontstaan: een diskotheekruimte en een zaal waar showorkesten zullen optreden. Op eerste Kerstdag stond daar Alexander Curly in een wit satijnen hemd te zweten. Het was zo donker als in een tunnel met noodverlichting. De ventilatie was nog net zo slecht als vroeger.
De eigenaars gokken op de komst van een ander publiek. Door middel van een hoge entree voorkomt men, dat scholieren-met-alleen-zakgeld er te veel zullen komen en door de semi-luxe inrichting trekt men die mensen aan, die van mening zijn, dat het woord "Pop" de afkorting is van populaire muziek.
Het geheel lijkt op een bier- en danstent in het Oosten of Zuiden van ons land. En daarmee wordt dat smoesje van "Veenendaal is Randje Randstad" weer eens doorgeprikt. Veenendaal ligt gewoon in de provincie.
Wat is het gevolg van dit alles? Naar het zich laat aanzien een vette winst voor de eigenaars van Suzie Q en het einde van een plaats waar men naast dronken ook stoned kon worden en waar naast kommerciële muziek ook plaats was voor optredens van Neerlands beste popgroepen.
Zonder de vaak agressieve sfeer van deze dancing te willen verheerlijken is er toch weer een stukje 'stad' in Veenendaal verloren gegaan.

Turf & Sigaren, Nr. 3 - Januari 1975

BAH!

In Veenendaal is uitgaan een rare zaak. Wie 's zaterdagsavonds eens wil kijken wat er te koop is in het plaatselijke uitgaansleven, valt van de ene verbazing in de andere. Let vooral op bij de cafe's in de buurt van de Zandstraat.
Twee vallen daarbij erg op: Old Inn en Valley Inn. Die gebouwen zijn als een vesting uitgerust. Je kunt niet zomaar binnenlopen, maar je moet aanbellen. Dan verschijnt er een uitsmijter, en hij geeft je een bon. Daar worden al je consumpties op aangestreept. Bij je vertrek moet je dan afrekenen.
Ben je de bon kwijt dan kost je dat vijftig gulden.
Bah, wat een wantrouwen.
Maar pas op: reken er niet te vast op dat u binnengelaten wordt. Je hoeft echt geen neger of gastarbeider te zijn: als je eruit ziet als iemand die niet al te veel geld gaat uitgeven, dan verzucht de uitsmijter zwetend: "Sorry, maar het is helemaal vol, je kunt er niet meer in".
"Dank u wel", maar de deur is al weer dicht.
Op een zaterdagavond hielden we een kort onderzoek bij Valley Inn.
Daar mochten we niet naar binnen, "want het was hartstikke vol".
Maar toen we een poosje in de regen bleven staan kijken, werd de één na de ander wel binnengelaten. Bij voorkeur zgn. 'stelletjes'.
Na een tijdje buitenstaan probeerden we het weer. Nu vlak achter een prachtig stel: de jongen met fijne witte boorden, ver over zijn colbertkraag, het meisje rook heel lekker.
Zij konden zo doorgaan, maar toen wij dat ook wilden doen, herinnerde de uitsmijter zich weer: "alles is vol, probeer het maar een andere keer".
"Jawel, mijnheer".
Na een uur voor de derde keer geprobeerd, maar, zonder blijk van herkenning: "sorry, helemaal vol, alleen vaste klanten".
Hoe kun je op zo'n manier ooit vaste klant worden?

Turf & Sigaren, Nr. 3 - Januari 1975

Een paar redactieleden van Turf & Sigaren op de nieuwjaarsreceptie van de burgemeester in 1975:

vlnr: Rein Bijkerk, Wim Bos, Arie van de Kraats

Zijn er lezers die meer informatie over Turf en Sigaren kunnen geven?

POPFESTIVAL in Utrecht, mei 1966

2010-08-25T10:17:00.015+02:00

Dit 'mei' festival, gehouden op zaterdag 7 mei 1966 werd door een aantal Veenendalers bezocht. Met de trein vertrokken we naar Utrecht, om al vroeg in de Jaarbeurs aan te komen. Voor een toegangsprijs van fl. 2,50 hadden Hans Hiensch, Elly Dorrestein, Dick Vink, Jan Slagman en Gerard Davelaar (en waarschijnlijk nog een aantal mensen) urenlang entertainment in alle Jaarbeurshallen. Veel bekende koren, orkesten en artiesten (in totaal zo'n 750) zouden optreden. Voor de jeugd: The Golden Earrings, The Motions, The Torero's, The Low Down Blues Group 65, Boudewijn de Groot, en nog vele anderen. Als hoofdact staan The Kinks geprogram meerd! Rond deze tijd staan The Kinks hoog in de Nederlandse Top-40, met het nummer "Dedicated Follower of Fashion". Ook de 'Kwyet Kinks' EP vond gretig aftrek. Veel jeugd, uiteindelijk zo'n 30.000 bezoekers, waarvan ruwweg twee derde jongeren. In eerste instantie viel er weinig te beleven. Het was voornamelijk wachten op de aangekondigde bands. Het blijkt dan men weinig ervaring heeft met het organiseren van popconcerten. Er staan houten klapstoelen voor het publiek en verder valt de kombinatie van toespraken door PvdA kopstukken als Joop den Uyl en minister Vrolijk en optredens van Nederlandse artiesten als Karin Kent met ‘Dans je de hele nacht met mij’ niet erg in de smaak bij de festivalbezoekers. De sprekers werden van het podium geschreeuwd en ook de smeekbeden van Henk van Stipriaan ("Als je van die stoelen flikkert, breek je je poten jongens") mochten niet baten. De jongelui lieten luidruchtig merken dat zij niet waren gekomen om zich tot de PvdA te laten bekeren, maar voor de optredende beat bands. Doordat in eerste instantie alles door elkaar, in verschillende zalen geprogrammeerd stond, werd er veel heen en weer gerend, om zo niets van de bands te missen. Bij het optreden van The Motions in de Margriethal doorbraken enthousiaste jongeren de dranghekken. Ze bestormden het podium, liepen microfoons en decors omver en zakten tenslotte met zijn allen door de vloer. De instrumenten van The Motions werden ernstig beschadigd en hun elektrische installatie werd vertrapt.
Op veel plaatsen ontstonden vechtpartijen. De 180 ordebewakers van de PvdA konden deze excessen niet voorkomen. Het podium was half ingestort, en lag een groot gedeelte van de decors achter het podium. Ze waren afgeknapt, waarbij sommige jongeren een lelijke val hadden gemaakt. De ongeregeldheden waren zo ernstig, dat de radio uitzending onderbroken moest worden. De VARA man in de studio zette maar een plaatje op: 'Shame and Scandal in the Family'. Uiteindelijk besloot de organisatie de beatbands in de Irenehal te concentreren. Gelukkig was het podium daar een stuk steviger, en zorgde de politie ervoor dat het redelijk vrijgehouden werd. Met flinke tafels werd het podium gebarricadeerd, met zo'n vijftig agenten erachter, om in geval van nood direkt te kunnen ingrijpen. Er werden piramides van stoelen gebouwd, brandkranen opengedraaid en veel bezoekers werden kletsnat gespoten. The Clungels en The Golden Earrings werden luid toegejuicht.
Tijdens de optredens waren er zo'n 12.000 mensen in de hal toegestroomd, waardoor het gedrang zo groot werd dat er een aantal mensen flauw vielen. Die werden meegenomen achter het podium waar ze wat opgefrist werden. Tussen de optredens door waren lange pauzes, en er werd met bierflessen en stokken gegooid. Toen er werd gedreigd dat The Kinks niet zouden komen als het niet ordelijk werd, begon het publiek te scanderen: "We want The Kinks". Herman Stok ging de maat slaan, maar toen werd de tekst gewijzigd in "Weg met Stok!". Het hoogtepunt was toch het Kinks optreden. (Ray Davies mèt snor!). De manager eiste dat er voor hun veiligheid werd ingestaan, en na een uur vertraging werd de band via een haag van veertig politieagenten naar het podium geleid. Vandalen hadden in de tussentijd de bordkartonnen kleedkamers afgebroken, stoelen vernield en een brandkraan in werking gesteld. Tijdens hun optreden was het publiek te moe om de zaak nog verder te ontwrichten.
De GGD onderhield een pendeldienst om de tientallen lichtgewonden af te voeren, de EHBO kwam handen te kort om de flauwgevallen jongens en meisjes weer bij kennis te brengen.
Na afloop bood de Irenehal de aanblik van op hopen gesmeten en voor een deel vernielde klapstoelen, verbogen hekken en massa's papier. Partijsecretaris Eibert Meester zei, starend naar de puinhoop: "Zo doen we het niet meer. Liever vijftienduizend gedisciplineerde bezoekers, dan dertigduizend op deze manier".

Hieronder een krantenverslag.

Het PvdA-festival dat zaterdag in Utrecht werd gehouden is een beetje een rommel geworden. Dat wil zeggen in de Irenehal. Deze ruimte was het strijdperk van politie, opgeschoten jongelui en beatmuzikanten. In totaal zijn echter maar zes jongelui gearresteerd, maar de GGD moest wel een pendeldienst tussen de Jaarbeurs en het ziekenhuis organiseren, doordat tientallen jongelui lichte verwomdingen opliepen. In totaal 30.000 mensen van alle leeftijden hebben de 20-jarige verjaardag van de PvdA bijgewoond. Het begon allemaal keurig. In vier hallen werd een programma gegeven, maar ongelukkig genoeg wisselden politieke sprekers en beatbands elkaar af. Dit was voor 12.000 jongelui aanleiding'om rotzooi te trappen', zoals de organisator, de heer E. Meester verklaarde.
Oorzaak van de wilde tonelen was voornamelijk het optreden van de Britse beatgroep The Kinks. Daar hadden de jongelui zich op verheugd en de band moest dan ook beschermd worden door 110 Utrechtse politiemannen en 180 ordebewakers. Doordat het in diverse hallen al een rommel werd, besloten de organisatoren de Irenehal voor de rest van de middag voor de tieners te reserveren. Alle beatgroepen zouden daar dan gaan optreden, terwijl in de andere hallen, de volwassenen feest konden vieren.
Een misser voor de organisatie was om de stoelen in de Irenehal te laten staan. Deze werden al snel op elkaar gestapeld zodat men een goed overzicht op het strijdtoneel had.
Want dat strijdtoneel kwam er. Voor het podium waren wel enkele stevige dranghekken gezet, maar de duizenden tieners hadden daar geen moeite mee.
Ze sprongen op het, slechts drie meter hoge podium, om hun enthousiasme voor hun muzikanten te betuigen. Ook op de twaalf meter hoge richels langs de muren van de Irenehal stonden honderden tieners, die langs brandslangen naar boven waren geklommen.
Ruim een uur moesten ze wachten op de Kinks, want de manager vond het optreden niet verantwoord. 'Ze zijn tienduizend pond waard, en ik laat ze niet spelen in zo'n bende', riep hij steeds.
Toen dan eindelijk toch besloten werd, om de steeds maar'We want Kinks' schreeuwende massa haar zin te geven, was de band verdwenen. Na lang zoeken werden ze gevonden. Ze moesten toen de Irenehal worden binnen gebracht. Intussen waren de bordpapieren kleedkamers al door de tieners afgebroken, terwijl ook de vier brandslangen in werking werden gesteld.
Er kwamen nog zestig agenten in de hal, die een vervroegde nachtdienst kregen. Tegen vijf uur speelden de Kinks dan eindelijk een paar nummertjes, maar doordat vele technische installaties waren vernield, viel er weinig te genieten.
Rondom het podium ontstonden af en toe vechtpartijen. Er liepen constant broeders van de GGD in de hal om de gewonden per brancard af te voeren. De politie onder leiding van hoofdcommissaris H. W. Offers oogstte niets dan lof van de PvdA-organisatie. Zij heeft uiterst tactisch opgetreden en ook vele jongelui hebben er van versteld gestaan. Zij konden de politie met hun scheldpartijen maar niet kwaad krijgen en waren daar zeer verwonderd over.

Voor mij was het de eerste keer dat ik zo'n grootschalig evenement bezocht. Ik heb mij er prima vermaakt en vooral The Motions en The Kinks gaven een goed optreden.

(GD)

JAZZ

2010-08-09T15:02:00.003+02:00

Mik Thoomes en Jaap Drupsteen waren in het midden van de jaren zestig één van de beste (jazz) rhythm secties' van Nederland.
Op de schoolzolder (van de Koningin Juliana MULO) werd veel jazz gespeeld. Jan van de Wolf is een keer door Mik uitgenodigd om samen met Jaap te jammen. Hugo (broer van Mik) en ik waren getuige van deze jamsessie. Van deze jamsessie zijn absoluut geen opnames gemaakt.
Cor Lagerwey bouwde versterkers voor de basgitaar van Jaap Drupsteen.
(Job Dorpema)

Later speelde Mik Thoomes (drums), samen met Jaap Drupsteen (bas) en Bert Jansen(1949-2002) (mondharmonica) in Virgin's Children, een popformatie, die nooit van de grond is gekomen.

Mik overleed in Groningen op 1 augustus 2010.

Bert Jansen debuteerde als auteur in 1975 met de autobiografische jaren-zestig-roman 'Nozzing but ze bloes', in 1978 herdrukt als 'En nog steeds vlekken in de lakens' en in 1988 onder dezelfde titel herschreven voor de derde druk. Bert zat met Mik op de kunstacademie in Arnhem. In het boek wordt een hilarisch bluesoptreden van Jansen in Veenendaal beschreven op het popfestival 'Stick to Sticks', weer georganiseerd door Mik voor de Veenendaalse winkeliersvereniging.

Nog meer jazz met Jan Pilon die in 1975, samen met Henk van Hemert en Dick Schoonderbeek onder de naam Trio Treiter een LP uitbracht met de volgende nummers:
Kant 1: Anna, Jora, Panter, Spranino
Kant 2: Daisy, Moppie, Joy.

Titel van het album: Syndrome of Influence (Hemscho 001). Hoes ontworpen door Beppie van Bruchem.
Omschreven in verzamelaarskringen als 'Rare Dutch Modern Jazz with Great Breaks, Private Press, never been sold in shops, only at gigs' is het wel een schijf voor de liefhebber. In tegenstelling tot bovengenoemde omschrijving vond ik mijn exemplaar bij Muziek Staffhorst in Utrecht.

"Music can be described as free jazz - I can hear those Willem Breuker or Byard Lancaster influences here and there. The standout cut is the track called Sopranino: A wicked combination of funky beats and free music. I think this was their only release. I hope you enjoy this rare piece of music as much as I do."

NOG WAT JAZZ:

Rotory Perception had een optreden in de Soos. Helaas werd de bandnaam niet goed begrepen in de aankondiging en de band werd geïntroduceerd als Road and Exception.
De bezetting was:
Job Dorpema - fluit
Jan Pilon - drums
Dick Schoonderbeek - bas
Han Troost - sax

en er werden nummers gespeeld als:
Witlof uit Schotland
Jans' eerste rijles en
Opoe en het afstapje, allemaal gecomponeerd door Han Troost.

Bas(s)ed on Two
bezetting:
Henk van Hemert - tenorsax
Han Troost - altsax
Dick Schoonderbeek/Ton Vroman - bas
Paul van Kreel - drums

Moduul '72
bezetting:
Han Troost - piano
Dick Schoonderbeek - bas
Jan Pilon - drums

Een wapenfeit van deze band was een finale plaats op het Loosdrechtse Jazz Concours in 1972.
De band heeft in totaal ongeveer twee jaar bestaan.

Enterpe
bezetting:
Arie Theunissen - sax
Mik Thoomes - drums
Han Troost - piano
Leo Coïni - gitaar
Rob Thoomes - bas

In de vroege jaren zestig was er een jazzclub aan de Nieuweweg: La Compagne, waar veel, toen nationaal bekende, jazzartiesten optraden als het trio Pim Jacobs met Rita Reys en Theo Loevendie.

Rijk van Rotterdam
Ook Rijk van Rotterdam was actief in de Veenendaalse jazzscene. Hij trad verschillende malen op in 't Dingetje (Jazz & Poetry avonden) en de Soos, samen met onder anderen Paul van Kreel.
Rijk overleed op zaterdag 16 juni 2001 op 53-jarige leeftijd, hij was toen literator en kunstredacteur van de Arnhemse Courant. Hij manifesteerde zich vooral als theater- en filmrecensent, en later ook als columnist.

Hij publiceerde twee boeken in de jaren tachtig:

De rookstoel op het groene laken (1984) Uitgever: L.J. Veen, 128 pagina's

NBD|Biblion:
In deze zeven verhalen treden mensen op die in een uitzonderingspositie verkeren of in het nauw zijn gedreven: een vluchteling, een vrouw die zich geen raad meer weet als ongehuwde moeder, enz. Mensen die zich niet willen laten manipuleren, maar juist wel erg afhankelijk zijn van anderen en daardoor agressief worden. 'De avondklok' is een uitschieter: een jonge vrouw laat zich door haar vriend beduvelen, maar hoe verneemt men pas uit de laatste regels. De auteur (geb. 1948), die debuteert, heeft het over mensen die nergens bijhoren, zoals de nauwgezette bediende uit het laatste verhaal, die door een jongere collega cynisch wordt buitengewerkt. Bizarre, ietwat naar het krankzinnige neigende personages worden in een directe, onopgesmukte taal op papier gezet. De sociale bekommernis van de auteur voor de zwakkere mens is duidelijk. Hij laat alleszins een eigen geluid horen.

Vechten (1985) Uitgever: L.J. Veen, 192 pagina's

NBD|Biblion:
In de eerste roman van deze auteur worden actuele thema's rond de opkomst van het neo-fascisme (Volksunie, Centrumpartij), racisme, drugs en incest verweven met de persoonlijke problematiek van een van de zogenoemde "kansarme jongeren". Deze jongen, Sim, ontwikkelt een groeiende afkeer van het gezin en het milieu waarin hij opgroeit. De vader is een dronken, racistisch en incestueus beest, de moeder een lijdzame heilsoldate, de zus een hoer en de jongere broer een dief en drugshandelaar. Door een toevallige ontmoeting met een burgerlijk kunstenaarsgezin denkt Sim te kunnen ontsnappen aan zijn bestaan. Helaas loopt ook dit op niets uit: hij wordt ook daar niet geaccepteerd. Een uitstekende en boeiende roman met soms deterministische trekjes, maar waarin de auteur erin slaagt zijn thematiek op overtuigende wijze onder de aandacht te brengen.

(Gerard Davelaar)

REUNIE HOEKELUMMERS

2010-02-14T18:31:00.007+01:00

September 1999

Vanaf de jaren zestig (en zelfs al in de jaren daarvoor) zijn er door de ontspanningscommissie van de Gereformeerde Kerk in Veenendaal, weekenden voor de jeugd georganiseerd op het Kasteel Hoekelum te Bennekom. In september 1999 werd er een reünie georganiseerd voor mensen die regelmatig met de Hoekelum weekenden meegingen.
De reünie vond plaats op 23 september 1999 en werd op touw gezet door Piet Anbeek, Marijke Brederveld-Lubbers, Marjan Hoekstra-De Haas, Jeanette Coïni, Teun Hoekstra, Nel Van Reenen-Hootsen, Jakob Brederveld en Henny Verwey-Bekker.
Men werd rond tien uur verwacht en het programma zou doorlopen tot ongeveer 22.00 uur.
Hieronder het videoverslag wat van die bijeenkomst gemaakt werd, met dank aan Bas van Capelleveen, die zijn VHS band hiervoor ter beschikking stelde.
Mochten er mensen zijn die hun oorspronkelijke foto's en herinneringen met ons willen delen, neem dan kontakt op, ik zal er graag een langer stuk over plaatsen.
Hierboven staat de foto van de reünie (met dank aan Nel Hootsen)

Hoekelum Reünie - Film 1

Hoekelum Reünie - Film 2

Hoekelum Reünie - Film 3

Hoekelum Reünie - Film 4

Hoekelum Reünie - Film 5

Hoekelum Reünie - Film 6

Hoekelum Reünie - Film 7

Hoekelum Reünie - Film 8

Hoekelum Reünie - Film 9

Hoekelum Reünie - Film 10

Hoekelum Reünie - Film 11

HET JONGERENCENTRUM DE POMP

2010-01-15T12:17:00.005+01:00

(en een internationale bromfietstocht)

Interview met Rob Broers op 13 januari 2010

„Er was een concurrentiestrijd tussen De Pomp en Suzie Q”, vertelt Rob Broers. „Het ging erom wie als eerste een actuele band wist te contracteren”. De Pomp was echter afhankelijk van gemeentelijke subsidies en diende zich ook aan regels te houden die door de gemeente Veenendaal waren opgesteld.

Rob, van oorsprong afkomstig uit Leiden, was medebestuurslid van De Pomp van 1969 tot eind 1972 en hij werkte in die tijd als meubelmaker bij de firma Specht in Rhenen. Zijn opleiding als meubelmaker volgde hij op de vroegere “Ambachtschool”, die in die tijd drie locaties in Veenendaal kende, t.w. naast de Kokse school aan de Nieuweweg, de Teekenschool aan de Kerkewijk en enkele barakken aan de Industrielaan op de plek waar nu het C.S.V. staat.

De Pomp was gevestigd in de voormalige Dr. Heksterschool op de hoek van de Tuinstraat/Sandbrinkstraat.
In twee doorgebroken en samengevoegde lokalen werden discoavonden gehouden en er vonden ook optredens plaats door landelijk bekende bands.

Later zou Rob in deze lokalen een bar met twee bierpompen bouwen. Onder De Pomp bevond zich een kelder met een kleine bar en door de week zat hier vaak een groep jongeren gezellig wat te kletsen. De Pomp had een vaste DJ, Kees (Conny) van Schagen genaamd.

De heer Jan van de Spek, die langere tijd de leiding had in De Pomp, vertrok in het weekend van 18 en 19 maart 1972.

In het afgebeelde programmaboekje schreef hij o.a. ten afscheid:

Er is een tijd van komen,
Er is een tijd van gaan,
De tijd van komen is gegaan,
De tijd van gaan is nu gekomen !!!!!!

De heer van de Spek was een bevlogen man en hij probeerde werkelijk op alle manieren wat van De Pomp te maken, maar hij was gebonden aan de regels van de Gemeente.
Zijn opvolger wordt de heer van Mill uit Arnhem. Mia Oomen uit Emmeloord kwam het team als jeugdleidster voor het ouderenwerk versterken en zij zette haar eerste stappen in De Pomp op 3 januari 1972. Er liep van januari 1972 tot januari 1973 ook een zekere Agnes stage bij De Pomp. In het programmaboekje wordt zij omschreven als “het meisje met het witte haar”.

De Veenendaalse jeugd viel de nieuwkomers wel mee, aldus een citaat uit het voornoemde programmaboekje.
Wim de Kaste heette hen namens het jeugdbestuur van harte welkom.

In De Pomp werd opgetreden door bijvoorbeeld:
22 januari 1972: Dizzy Man’s Band
5 februari 1972: Left Side
12 februari 1972: Radio Noordzee Drive-in show
19 februari 1972: C.C.C. Inc. (In 1970 haalt de band de pers door een commune te beginnen op het Brabantse platteland en als enige Nederlandse groep op te treden op het hoofdpodium van het legendarische popfestival Kralingen in Rotterdam juni 1970). Het schijnt dat zij weleens met een geit op het toneel verschenen.
4 maart 1972: Brainbox
18 maart 1972: September

Ook traden er de bands Yang (uit Amerika), Earth & Fire, The Sandy Coast, BZN, Livin’ Blues en The Bintangs op.
Rob herinnert zich ook nog een optreden van de Golden Earrings in garage Schoonhoven, welk optreden destijds door De Pomp georganiseerd werd en de gage zou toen f. 4.500,00 bedragen hebben.

Volgens het programmaboekje van De Pomp traden er op 29 januari een aantal bands op in De Rijnhal te Arnhem, t.w. Soft Machine, Fleetwood Mac en Argent.

Een aantal jongeren die De Pomp bezochten gingen ook vaak naar de schuur bij de ijsbaan van van Appeldoorn achter aan de Dijkstraat en daar werden regelmatig feestjes gebouwd.

In die tijd werd de Eierhal gekraakt door een groep bekende Veense jongeren en deze actie leidde tot een aantal gesprekken met de Gemeente Veenendaal. Het uiteindelijke resultaat was de oprichting van Suzie Q aan de Nieuweweg.

In de jaren 1966 en 1967 kwam Rob vaak met zijn broer en zijn vrienden bij Marrinelli en hij kan zich nog goed herinneren, dat ze dan uit een beugelflesje Grolsch bier dronken. Rob kwam in die tijd ook veel in De Ruif aan de Nieuweweg en op zondagmiddagen waren hij en zijn vrienden vaak bij Café Verlet, (later La Fleur en thans wokrestaurant Eastern Plaza) in Elst te vinden, maar zij gingen ook regelmatig naar het Raadhuis aan de Kerkewijk. De avonden werden doorgaans bij De Pomp doorgebracht.

Rob weet ook nog dat hij en zijn vrienden op 9 oktober 1970 een concert van The Rolling Stones in een uitverkochte Amstelhal in de RAI in Amsterdam bezochten. Het voorprogramma werd verzorgd door Buddy Guy en Junior Wells. Simon Vinkenoog was de presentator van de avond. Bobby Keys en Jim Price waren de vaste gastmuzikanten van The Rolling Stones. Later op de avond speelden Leon Russell een Stephen Stills mee. Met dit optreden in Nederland (het laatste in hun "European Tour 1970), verdienden The Rolling Stones 140.000 gulden. Het concert werd georganiseerd door Paul Acket.

De „setlist” zag er die dag alsvolgt uit:
1. Jumpin’ Jack Flash
2. Roll over Beethoven
3. Sympathy for the Devil
4. Stray Cat Blues
5. Love in vain
6. Prodigal Son
7. Dead flowers
8. Midnight Rambler
9. Live with me
10. Let it rock
11. Little Queenie
12. Brown Sugar
13. Honky Tonk Woman
14. Street fighting man

Rob was in die tijd een nogal ondernemende jongeman en Rob en zijn toenmalige vriend Ruud Bloeme gingen in 1967 op hun Puch op vakantie in Normandië en ze reden boven Parijs langs naar de Ardennen en vervolgens weer naar huis.
Deze rit was nog maar een peulenschil vergeleken met hun vakantierit in 1968. In die vakantie presteerden Rob en Ruud het om op hun Puch bromfietsen helemaal naar de Italiaanse wintersportplaats Aoste te rijden (ruim 900 kilometer). Op de heen-en terugweg moesten zij door de tunnel van de Sint Bernhard, waar bromfietsen absoluut niet mochten rijden. Ze hadden echter geluk, want doordat hun kilometertellers tot 60 kilometer doorliepen en ze een verzekeringsplaatje achterop hadden, wekten ze de indruk op lichte motorfietsjes te rijden. De Sint Berhard tunnel was het jaar daarvoor net in gebruik genomen. De tunnel loopt van San Bernardino in Graubünden naar Hinterrhein en is 6,6 kilometer lang. Zij reden die vakantie plusminus 3000 kilometer door België, Frankrijk, Zwitserland en Italië en hadden slechts één keer een lekke band.
Hoewel het inmiddels al ongeveer veertig jaar was geleden, kon Rob zijn Puch maar moeilijk vergeten en het bleef maar door zijn hoofd spelen. Toen Rob enige tijd geleden zestig jaar werd, arrangeerde zijn vrouw stiekem een afspraak met een lid van de Veenendaalse oldtimer bromfietsenclub MAV. Rob werd naar Renswoude gereden en wist absoluut niet wat de bedoeling van dit ritje was. Hij werd naar een straat gebracht die hij niet kende en plotseling stopte de auto bij een huis waar een delegatie van de MAV club hem stond op te wachten met een Puch bromfiets, en Rob maakte na een lange tijd weer eens een ritje op een Puch. Met zijn pre-pensioen in zicht heeft Rob inmiddels een Puch aangeschaft, en ook is hij lid geworden van de MAV oldtimer bromfietsenclub.

Jan Slagman

WAAROM 'VEENS LAWAAI?'

2009-09-21T21:49:00.001+02:00

De bedoeling is het verzamelen van informatie over jeugdcultuur in Veenendaal en omstreken uit de periode 1960-1985. Aan de hand van de verzamelde informatie zou dan een uitgebreid artikel of zelfs een boek kunnen verschijnen met daarin het complete verhaal uit onze jeugdjaren. Wie het gaat samenstellen is nog de vraag, het belangrijkste is nu het vergaren van de bouwstenen om tot een betrouwbaar en verantwoord geheel te komen, waarin iedereen die dat wenst zijn verhaal kwijt kan. Mocht er vanuit al bestaande organisaties geen belangstelling voor publicatie zijn, dan zal ik dat zelf organiseren. Vooral persoonlijke verhalen zijn belangrijk, omdat deze vaak niet worden vastgelegd, en alleen in kleine kring bekend zijn.
Het is belangrijk dat er verhalen, herinneringen en vooral fotomateriaal aangeleverd gaat worden om zo het benodigde tijdsbeeld te kunnen reconstrueren.

Stuur materiaal naar:
gerard.davelaar@gmail.com

JIMI HENDRIX IN EDE?

2009-08-12T11:14:00.017+02:00

Van Ad Bastiaanssen, een enorme Jimi Hendrix-fan uit Wageningen, ontving ik bijgaand Hendrix knipsel over een mogelijk optreden Van Jimi Hendrix in de Industriehallen in Ede op 14 september 1967. (Edese Courant, 19 augustus 1967). Volgens mij heeft Hendrix nooit in onze omgeving opgetreden. Het aangekondigde optreden in 't Dingetje is ook niet doorgegaan.
Maar misschien weet iemand hier wat meer over te vertellen?
Ik zal het graag publiceren.

De twee optredens in Nederland in 1967:
The Jimi Hendrix Experience is op 14 maart 1967 in Bellevue in Amsterdam, voor een uitzending van het VARA-televisieprogramma Fenklup. De Experience speelt tijdens de repetities zo hard, dat de cabaretvoorstelling in het naastgelegen Lurelei Theater niet meer gevolgd kan worden. Volgens Jasperina de Jong verschijnen er barsten in het plafond van het theater. Fenklup-regisseur Ralph Inbar besluit dat The Jimi Hendrix Experience playback moet optreden. Nadat Judith Bosch de groep heeft aangekondigd, wordt 'Hey Joe' gestart. Jimi Hendrix, Noel Redding en Mitch Mitchell doen net alsof zij spelen.

Op vrijdag 10 november 1967, 's avonds om een uur of tien treedt The Jimi Hendrix Experience op voor ongeveer 500 mensen tijdens de Hippy Happy Tienerbeurs in de Oude Ahoy' Hallen in Rotterdam. Hij speelde ongeveer een uur, en waarschuwde het publiek dat het geluid hard zou zijn. The Motions staan in het voorprogramma, ze hadden als gimmick De Blaaspiepers (een blaaskapel) ingehuurd om mee te spelen, omdat ze toch niet tegen Hendrix op konden. De toegangsprijs: vijf gulden. (De andere optredens kostten slechts fl. 2,50).
De op de poster aangekondigde Bee Gees hebben niet opgetreden. Voor hen in de plaats werden The Kinks aangezocht, maar die kwamen ook niet opdagen. Ten lange leste trad The Spencer Davis Group op.

Vals Alarm
Nader onderzoek in de archieven van de Edese Courant door Ad laat zien dat dit optreden nooit heeft plaatsgevonden (helaas).
Het is wel opvallend dat de aankondiging fors gebracht werd, maar de afmelding een éénkoloms artikeltje, (Edese Courant, 1 september 1967) met een verkeerde kop is ...

Dat het krantenartikel tot verwarring leidt is te zien op onderstaande berichten uitwisseling op de weblog van Wessel Gernaat (http://platformoostgroningen.web-log.nl)

Beste Wessel, Hij heeft nog opgetreden in Ede, 60'er jaren nl. 14 sept. 1967, met Jimmy Hendriks samen met de Outsiders en de Rob Hoeke Rhythm and Blues Group. Cees Schone

Hallo Cees Schone, Mag ik vragen of jij het Jimi Hendrix concert in Ede hebt gezien ?. Ben van Eck

Beste Ben, Ja ik heb dit optreden van Jimi Hendrix gezien. Hij is mij goed bij gebleven, mede door zijn voor die tijd geweldige gitaarspel. Groet, Cees

Beste Cees, Bedoel je dat je Jimi Hendrix in Ede of in Rotterdam hebt gezien ?. Vriendelijke groet, Ben van Eck.

Beste Ben, Ik heb Jimi in Ede gezien omdat ik bij de Rob Hoeke band zat. Groet, Cees

De aktiviteiten na het Hippy Happy gebeuren:
The Jimi Hendrix Experience, The Move, Amen Corner, The Nice en Pink Floyd maken in november 1967 een gezamenlijke tournee door Engeland. Op 14 en 15 november 1967 staan zij in de Royal Albert Hall in Londen. Het tweede album Axis: Bold As Love komt op 16 december 1967 de Engelse album lijst binnen. De LP blijft op vijf steken. In Amerika bereikt Axis: Bold As Love de derde plaats in de Billboard. Op 20 december 1967 begint The Jimi Hendrix Experience aan de opname van Crosstown Traffic in de Olympic Studios in Londen. Het nummer wordt afgemaakt in de Record Plant Studios in New York. Hier worden onder meer de koortjes ingezongen door drummer Mitch Mitchell en bassist Noël Redding, samen met Dave Mason van de Britse groep Traffic. Crosstown Traffic staat op het album Electric Ladyland dat in 1968 wordt uitgebracht. Op 23 december 1967 komt Foxey Lady pas de Billboard Hot 100 binnen. Het nummer is op 7 en 8 februari 1967 in de De Lane Lea Studios in Londen opgenomen. Foxey Lady is het openingsnummer van de LP Are You Experienced die in juni 1967 is uitgebracht. Ook in de Nederlandse Top 40 komt Foxey Lady op 23 december 1967 binnen. de single komt niet verder dan de 31-ste plaats.

LIJN 6 IN 't DINGETJE

2009-08-07T10:08:00.006+02:00

Van Rob van der Veer ontving ik twee foto's van de pop-muziekband Lijn 6 uit Doorn, waarin hij basgitaar speelde.
De foto's zijn gemaakt tijdens een optreden in 't Dingetje op 19 november 1966.
Deze foto's zijn uniek omdat het de eerste zijn die laten zien hoe de club er van binnen uitzag.
Op de wanden zijn duidelijk de kreten te zien die bij Burgemeester en wethouders van Veenendaal op weerstand stuitten, en waar in het dorp schande van gesproken werd.
Hiermee werd wel een trend gezet, want in de beatclubs die wat later onstonden, werden ook opruiende teksten op de muren gekalkt.
Tevens het contract voor het optreden, opgemaakt door Frank van Amerongen, de manager van Lijn 6 en Peter Pilon, toen bestuurslid van 't Dingetje. Het lijkt mij, dat zelfs voor die tijd, met zo'n gage een goede omzet gedraaid werd in de club.

DIRECTION 1967-1970

2009-07-07T13:12:00.028+02:00

Willem Bouman – Sologitaar, Vocals (Amerongen)
Maarten Roos – Slaggitaar, Vocals (Maarsbergen)
Gerard Jonker – Drums (Maarn)
Rob van der Veer – Basgitaar (Amerongen)

Helaas zijn er geen geluidsfragmenten van de cover band Direction bewaard gebleven. Om een indruk te geven van wat voor covers de band speelde, zijn er “links” in de tekst naar tracks van de originele uitvoerders toegevoegd.

Het ontstaan van de band
De pop-muziekband Lijn 6 uit Doorn, waar ik basgitaar speelde, werd aan het einde van het middelbare schooljaar 1967 ontbonden en ik was van plan na de vakantie een nieuwe band te zoeken.
In het Dorpshuis van Amerongen was die zomer een optreden van een band met een razendsnelle bassist, terwijl ik me aan die gozer sta te vergapen, komt Willem Bouman naast me staan.
Willem had de reputatie de beste sologitarist van Amerongen en omstreken te zijn. Ik had hem nooit ontmoet, hij was twee jaar ouder dan ik en dat is, als je 16 bent, een onoverbrugbaar verschil.
De band neemt een pauze en Willem zegt tegen mij „ik heb van Bert van Viegen gehoord dat jij basgitaar speelt bij Lijn 6 in Doorn?” „Ja”, zeg ik, terwijl ik me afvraag: „waarom heeft hij het met Bert, een gitaar vriendje van mij uit Amerongen, over Lijn 6 gehad”.
„Ben je net zo snel als de bassist van deze band?”, gaat Willem verder. Ik denk: „dat vraag je niet voor niets”, en bluf: „ik denk van wel”.
Willem vertelt dat hij een bluesband in Maarsbergen heeft en dat de bassist, zijn vriend Berry van de Brand, aangemonsterd heeft bij de grote vaart, daarom is er plaats voor een nieuwe bassist; of ik eens langs wil komen om te kijken of het wat voor me is.
Twee dagen later ontmoette ik de andere bandleden in Maarsbergen.
Maarten, de slaggitarist, is van mijn leeftijd, met een zijden sjaaltje om en komt overduidelijk uit een goed milieu.
Gerard, de drummer, een getrouwde vent, nog ouder dan Willem nota bene die er niet uit ziet in zijn keurig gestreken vouw-pantalon en witte overhemd, vond ik.
We begonnen wat te jammen en ik maakte géén verpletterende indruk, want Lijn 6 speelde popmuziek en dit was toch iets anders.
Willem zegt: „Jullie spelen ook nummers van The Who bij Lijn 6, Gerard vindt Keith Moon een goeie drummer, speel eens wat van hen op de basgitaar”.
Ik speel Happy Jack en daarna My Generation, Gerard drumt en Maarten speelt en zingt wat flarden mee, terwijl Willem toekijkt en luistert.
Ik merk inmiddels dat die oude getrouwde vent eigenlijk een waanzinnig goede drummer is, en vind hem er ook al minder lullig uitzien, Maarten, overdreven show-erig zingend, kon ik nog niet zo goed plaatsen.
Als we klaar zijn zegt Willem: „Niet slecht, maar we spelen dat niet, we zijn een bluesband”. Pas later leerde ik dat dat „niet slecht” een klein compliment was.
Ik kon blijven, op mijn vraag, wat de naam van de band was, was het antwoord: „We zoeken nog een naam”, enige weken later was Direction geboren.
Er werden bandfoto's gemaakt door mijn vader en hadden afgesproken dat Gerard wat stoers aan zou trekken, maar hij kwam in zijn vouw-pantalon en witte overhemd, ook bij latere foto's. We dwongen hem dan om een jasje van ons of een zonnebril op te zetten, zodat hij er nog een beetje heavy uit zag.

De oefenruimtes
We oefenden twee keer in de week in de christelijke school van Maarsbergen, van waaruit voor sommigen wonderlijke klanken kwamen, “Driving in my car, Smoking my cigar” zongen Willem en Maarten en N.S.U van Cream was luid en duidelijk te horen in de wijde omgeving.
Willem had een Puch, waarop ik achterop, met in mijn mijn rechterhand een gitaarkoffer met de sologitaar en in mijn linkerhand een gitaarkoffer met de basgitaar, mijzelf met mijn knieën trachtte vast te houden.
De 9 km van Amerongen naar Maarsbergen zijn dan een heel eind, en als ik daarover klaagde was het antwoord van Willem „daar krijg je lange armen van, dat is goed voor een bassist”.
We raakten vrij snel ingespeeld en deden nummers als Hideaway van John Mayall & The Bluesbreakers, Sunshine of Your Love en Strange Brew van Cream, Jeff's Blues van The Yardbirds, en Shake Your Moneymaker van Fleetwood Mac, maar we traden nog nauwelijks op.
Toen de LP “Are You Experienced” van Jimi Hendrix uitkwam, waren we helemaal overdonderd! Wat was dit?, eerder hadden we al Stone Free aan de setlist toegevoegd, de achterkant van de single Hey Joe, maar deze LP sloeg alles. Hey Joe speelden we wel omdat er naar gevraagd werd, maar zelf vonden we het niet echt geweldig, met dat mierzoete koortje op de achtergrond.
Het roer ging direct om, alle Chicago bluesnummers gingen van de setlist af en toen kort daarna ook nog Axis Bold as Love van Jimi Hendrix uitkwam was de halve setlist gevuld met nummers van Jimi Hendrix. We speelden onder meer Purple Haze, The Wind Cries Mary, Manic Depression, Little Wing, Foxey Lady, Red House, Wait Until Tomorrow, Bold As Love en Castles Made Of Sand.
Dat was het bestuur van de Christelijke school blijkbaar ook opgevallen, want we konden vertrekken, onduidelijk was of het de muziek, of ons Hendrix-achtige uiterlijk was dat ze niet aanstond.
Gerard, die bij de vrijwillige brandweer Maarn/Maarsbergen zat, regelde de brandweerkazerne in Maarsbergen als oefenruimte, ironisch genoeg tegenover de Christelijke school, en met houten en halfsteenswanden, en Maarsbergen kon dan ook blijven genieten, terwijl Willem en Maarten zongen “It was a new day yesterday, but it’s an old day now” A New Day Yesterday van Jethro Tull
In die tijd kregen Gerard en zijn vrouw hun eerste kind, dus beschuit met muisjes, alles oké, iedereen blij, tot een week later, toen we hoorden dat Gerard was opgepakt door de politie.
Wat was het geval; Gerard die ooit ziekenbroeder op een ambulance was geweest, had zijn kind zelf gehaald, geen dokter aan te pas gekomen en ook even vergeten het kind aan te geven bij de burgerlijke stand! Dat pikte de burgemeester van Maarn niet.
De brandweerkazerne werd enige tijd later ingewisseld voor een leegstaande woning in Amerongen, toen werd Direction een Amerongse band, ook traden we inmiddels met grotere regelmaat op.
Om onduidelijke redenen moesten we tegen de winter ook deze woning als oefenruimte verlaten en ons nieuwe onderkomen werd de ijs en snoep verkoopruimte van het zwembad de Blauwe Schuur in Amerongen. Een ruimte die we bekleedden met oude vloerkleden voor de akoestiek en die zover van het dorp lag, dat niemand last van ons had. In het voorjaar, als de verkoopruimte in gebruik moest worden genomen, verhuisden wij naar een groot materiaalhok in de schuur, waar geen plafond in zat, we keken in de kap van deze nagebouwde tabaksschuur, aan de andere kant van de 3 meter hoge tussenmuur begonnen de kleedruimtes, van waaruit je eveneens in dezelfde kap keek.
We hadden de afspraak, dat we er altijd mochten zijn, behalve als het bad open was. Dat namen we letterlijk, want als het bad om 8 uur 's avonds dicht ging, dan waren we er al een uurtje van te voren om “The Coolest Cats in Town” uit te hangen rond het zwembad en we startten klokslag 8.
Dat was lol, want het bad sloot wel, maar vrijwel iedereen moest er nog uit worden gejaagd door de badmeesters en zich uiteraard omkleden.
Terwijl iedereen in zijn blote kont stond, zong Willem dan “Here I come, I'm comin' to get ya,” Foxey Lady van Jimi Hendrix en dat galmde dan keihard in de nok en verderop tussen de spanten van de schuur.
De zwem-jeugd massaal joelend om meer en harder, en de ouderen met een gezicht van: Dit hoeft voor mij niet, hoor!
We gingen dan in hoog tempo verder met Oh Well van Fleetwood Mac, Sunshine of Your Love van Cream, Keep on Running van The Spencer Davis Group of een ander power nummer van Jimi Hendrix, zodat we de regie in de schuur behielden, en niet overschreewd werden door de zwem-jeugd.
Na een half uur was vrijwel iedereen verdwenen, op een paar lokale fans na, die voor de ruiten stonden te kijken, maar alleen als je tot de “Inner Circle” behoorde, mocht je ook naar binnen.
Dan speelden we de wat meer ingetogener nummers zoals: Man of the World of Albatross van Fleetwood Mac.
Een favoriete bezigheid tijdens het wachten tot het bad sloot, was Gerard met z'n allen overvallen en proberen te vloeren.
Dat lukte vrijwel nooit, ondanks dat Willem en ik een kop groter waren dan Gerard, hij had een opleiding tot fysiotherapeut gevolgd, en kon je met één hand zo knijpen dat je daarna je arm, of je been 5 minuten niet meer kon bewegen.
Er werd overigens altijd serieus gerepeteerd, waarbij Willem de perfectionist en bovendien de meest begaafde van ons was.
Willem had een absoluut gehoor, en dat was soms om gek van te worden.
Als we en nummer eindigden, keken Maarten, Gerard en ik elkaar aan van: „zo dat ging lekker”, dan kon Willem zeggen „ik zou die D snaar van je basgitaar maar wat hoger zetten, want dit is geen gehoor”, het ergerlijke was, dat hij altijd gelijk had.
Tijdens optredens, Maarten had twee gitaren, een Epiphone en een Fender, kon Willem zeggen „Maarten pak alsjeblieft de Fender, want ik wordt helemaal naar van die valse Epiphone van je!” De hollowbody Epiphone was ook snel ontstemd bij de temperatuurschommelingen op het podium.
Iedereen in de band kon met nieuwe nummers aankomen, maar er werd wel kritisch gekeken of we het konden spelen.
Gerard, Willem en ik waren autodidacten, alleen Maarten had ooit eens muziekonderwijs gehad.
Willem kon tijdens het uitzoeken van nummers direct een akkoord horen „hij speelt één of andere C” en dan pakte hij een C, verzette z'n pink of ringvinger nog even, en dan had hij het goede akkoord. Maarten keek naar Willems vingers en merkte op „het is een Cadd9”, hetgeen niemand interesseerde, want we speelden niet van muziek en noteerden het dus ook niet.
Willem ging in zijn perfectionisme ver, Maarten en ik wilden Born to Be Wild van Steppenwolf spelen en waren er al aardig mee op weg en Gerard zat ook al lekker mee te rammen, maar Willem was niet overtuigd. Willem: „ik hoor een orgel op de plaat, en we hebben géén orgel” Maarten nog „ik doe wel wat van dat orgel op mondharmonica” weer de LP op de pick-up gelegd, Willem: „als ik goed luister hoor ik dat orgel overal, dat kunnen we dus niet spelen”. Overdreven, want de violen in Need Your Love so Bad van Fleetwood Mac hadden we ook niet, en in Hideaway van John Mayall & The Bluesbreakers zit ook overal een orgel, Willem zag het nummer gewoon niet zitten.
We speelden in de oefenruimte ook instrumentale nummers van The Shadows; Shindig, F.B.I., Kon-Tiki, 36-24-36 en dergelijke, om timing, precisie en netjes spelen te oefenen; dat was in dit soort nummers veel beter hoorbaar dan in de powernummers die we anders altijd speelden. Echter, nooit tijdens optredens, dat zou onze reputatie als Hendrixband kunnen schaden, vonden we.
Tegen twaalf uur ’s avonds, als we er mee op hielden, gingen we 's zomers nog even zwemmen natuurlijk, want dat zwembad hadden we niet voor niets bij de hand.

De taakverdeling van de bandleden
Willem was onbetwist de bandleider, hetgeen bestond uit: coördinerend optreden; de conflicten tussen de bandleden sussen en knopen doorhakken, want we hadden de neiging om alles uit te stellen, in de hoop op een allesomvattend compromis.
Willem moest vooral in het begin Maartens moeder en mijn ouders gerust stellen dat hij wel een oogje in het zeil hield, en dat we geen drugs zouden gebruiken. Ook Gerard's vrouw moest regelmatig door Willem overtuigd worden van de noodzaak dat Gerard veel en intensief met de band bezig moest zijn.
Gerard was aanvankelijk de enige met een rijbewijs, hij had dus de bands VW bus onder zijn beheer, en reed ons overal naar toe. Merkwaardig, want hij had een fors alcoholprobleem, maar we hadden geen alternatief.
Maarten, die niet werkte, kon gemakkelijk vanuit Maarsbergen per trein naar Utrecht, Amsterdam en Den Haag, hij struinde platenzaken af, kocht LP's en ook wel bühne kleren voor ons, en tevens her en der oude, meestal verrotte, gitaren, om tijdens optredens te vernielen.

De witte konijnenbont mantel (op de foto uit 1967) had Maarten ook voor me opgesnord. Toen ik daar 's avonds bij mijn ouders mee thuis kwam, hing ik hem op de kapstok, binnen was een vergadering van de PvdA en ik ging naar mijn kamer. Toen iedereen aanstalten maakten om te vertrekken, hoorde ik mijn moeder beneden in de hal te keer gaan, wat was er aan de hand? Die jas was vreselijk in de rui, alle jassen op de kapstok zaten onder de witte haren. Vanaf dat moment mocht die jas niet meer mee naar binnen, ik moest hem in de schuur uittrekken en achterlaten. Uiteraard bleef ik hem dragen tot de mouwen ervanaf vielen.
Toen we het wat drukker kregen werd Frans van Vessem onze manager omdat hij een Mercedes had, een oud gitaarvriendje was en omdat hij dat heel graag wilde. We reden echter nooit met Frans mee naar een optreden, want we vonden het veel stoerder om met z'n allen aan te komen in de VW bus en bovendien: Frans was een soulfan en die kon van die foute soulkleren aan hebben, zo'n broek met van die wijde pijpen bijvoorbeeld, daar wilde je niet bij in- en uit de auto stappen met je Hendrix kop.
Frans was bij aanvang van een optreden vaak aanwezig, maar werd geacht bij bezoekers navraag te doen naar (nieuwe) clubs in de buurt waar we wellicht konden optreden en vervolgens net als wij aan het werk te gaan door op die avond bij die clubs nog op bezoek te gaan om de eigenaar te spreken. Aan het eind was Frans er dan weer om af te rekenen met de zaaleigenaar.
Frans, maar ook Maarten, waren onze kappers, om dat Jimi Hendrix haar te krijgen en te houden tijdens optredens, gingen we als volgt te werk: er werden 5 flesjes bier gehaald en één cassis. Willem, Gerard, Maarten en Frans namen een biertje, ik dronk de cassis, en dat laatste flesje bier werd dan in ons haar gesmeerd, voordat Frans en Maarten aan het touperen sloegen.
Dat hele spektakel kon overal plaats vinden, in de oefenruimte, vlak voor een optreden in de kleedkamer, maar ook in het chauffeurs-café van Motel Maarsbergen, waar we verzamelden om naar een optreden te gaan, menige vrachtwagenchauffeur wist dan niet wat hij zag, maar daar hadden we schijt aan.
Ik beheerde de apparatuur, deed de podiumtechniek en het onderhoud, er waren verschillende optredens waarbij de soldeerbout heet lag, want Maarten met zijn wilde acts, vernielde nogal wat kabels. Ik werkte bij Gijs Meijer in Amerongen, een installateur, en verzamelde daar oude TV's om tijdens optredens te vernielen. Verder hield ik de setlists bij en deed de aankondigingen tijdens optredens.

De optredens
Maarten stal de show bij onze optredens door zijn acts en zag er voor de meisjes ook het meest “salon fähig” uit.
Willem was overal waar we kwamen de onwaarschijnlijke, niet te evenaren sologitarist, en kon voluit excelleren op de sologitaar, vertrouwend op de motor van de band achter zich, Gerard als fantastische drummer en ik, als ik zo onbescheiden mag zijn, als stuwende bassist.
Verder speelden we echt hard voor die tijd, harder kon ook niet want het drumstel was niet versterkt en om een beetje mee te kunnen in volume had Gerard twee staande, extra grote floor-tommen en later ook twee bassdrums, bovendien kon hij met de voor- en achterzijde van de sticks drummen.
Maarten had een 50 Watt Vox buizencombo, Willem en ik speelden over 200 Watt Dynacord buizenversterkers en zelf gemaakte boxen.
Willem speelde op een Fender Stratocaster, Maarten speelde op een Fender Telecaster of een Epiphone, ik speelde op een Fender Jazz Bass en Gerard had een Pearl drumstel.
De zanginstallatie bestond uit een 200 Watt Dynacord buizenversterker, Dynacord Echo en Max zangzuilen.
Die buizenversterkers werden op sommige podia, waar het bloedheet kon zijn, zo heet dat ze wel eens uitvielen, we hadden dan ook ventilatoren bij ons voor koeling, in dat geval.
Dat hard spelen was noodzakelijk, omdat bij een dergelijk volume de sologitaar voldoende feedback van de speakers had om Hendrix te kunnen spelen, en tevens gaf de feedback de basgitaar het effect wat je tegenwoordig compressie zou noemen, maar wat toen nog niet gangbaar was. Frans, die bij een houthandel werkte, had het hout geleverd voor de zelfgebouwde boxen, ik via Gijs Meijer de speakers: 18 inch Goodman speakers voor de basgitaar en 12 inch Goodman speakers voor de sologitaar, alles tegen inkoopprijzen, vanzelfsprekend. De boxen bouwden we met zijn drieën, en werden dan ook voorzien van het letter logo WRF, Willem, Rob, Frans en wij maar in de clubs, tegen nieuwsgierige gitaristen, vertellen: „Ja, WRF, uit Engeland gehaald, kost wat maar dan heb je ook wat.”
Alleen Rudy Bennett van The Motions, waarbij we in het voorprogramma stonden in de zaal van Het Grote Bos in Doorn, trapte daar niet in en bleef aanhouden: „Wat voor speakers zitten in jullie zelfgebouwde boxen”, omdat hij versteld stond van het geluid, dat ze produceerden. De meeste bands gebruikten Celection speakers, maar de Goodman speakers hadden meer laag en dat viel Rudy Bennett op.

Gerard had totaal geen aansluiting bij het publiek en ging in de pauzes dan maar achter zijn drumstel zitten en begon dan een solo te draaien. De bedoeling was, dat ik op een gegeven moment, als het op zijn heftigst was, hem daaruit verloste met de basgitaar, en dat dan enige tijd later de rest van de band bijviel.
Menige keer werd ik door Willem en/of Maarten tegengehouden en lieten we Gerard nog minuten lang zweten, hij raakte trouwens niet in paniek, nam gas terug, liep al drummend een paar rondjes relaxed om zijn drumstel heen, en ging weer, op adem gekomen, zittend verder.
Gerard werkte in het Gesticht Valkenheide, draaide alleen maar doordeweekse nachtdiensten, om de verdiensten en de vrijheid die dat bood voor de band en optredens in de weekenden.
Daar was hij gewend om efficiënt geweld te gebruiken als het moest, want, daar sliepen geen lieverdjes op de slaapzalen, om het eufemistisch uit te drukken. Gerard knapte dan ook al onze problemen op waarbij enige vorm van gepast geweld nuttig was.
De barkeeper in Den Bosch bijvoorbeeld, die telkens weer de jukebox aanzette terwijl we nog speelden, omdat hij een pauze nodig vond, zodat het publiek van de dansvloer naar de bar kon gaan voor zijn omzet.
Of de zaaleigenaar die dacht: „ik scheep die band met wat minder geld af, want door de regen is er niet genoeg volk gekomen”, die kregen allemaal met Gerard te doen, eerst beleefd maar als het moest ook pijnlijk, nooit slaan en trappen of zo, het ons bekende recept: arm vastpakken, omdraaien, dan ergens in een zenuwbaan knijpen, zodat de arm het eerste half uur niet meer bruikbaar was: probleem opgelost.
Wij stonden bij dat soort incidenten te kijken met een gezicht van; „ja joh, eigen schuld hè, hij vroeg het je toch beleefd”. En de verbaasde omstanders: „moet je nu zien, de kleinste moet het opknappen”.
In Rotterdam speelden we in een club in de haven, en zag ik een snotaap, tijdens het opruimen aan het eind van het optreden, een microfoon in zijn jaszak steken en richting uitgang gaan. Ik gebaar tegen Gerard, die op dat moment net weer de zaal binnen komt, hij heeft wat in zijn jaszak, en Gerard achter die knaap aan. Als ik buiten kom zie ik Gerard met in zijn linkerhand de microfoon en zijn rechter hand om die knaap z'n strottenhoofd, hij duwt hem, strak in de ogen kijkend, richting water. Ik heb hem tegen kunnen houden en dat was maar goed ook, want inmiddels was het laag water geworden en het water stond wel 8 meter onder de kade.
We traden met grote regelmaat op, vooral in Utrecht en Rotterdam maar ook in Zeist, Veenendaal, Wageningen de winter-residentie van Circus Boltini en talloze kleinere plaatsen in de provincies Utrecht, Gelderland en Brabant. Meestal belandden we op de terugweg in het chauffeurs-café van Motel Maarsbergen waar je dan 's nachts alleen nog wat kon drinken. De keuken was al lang dicht, maar bij binnenkomst riep Gerard dan tegen de ober: „Johan, 3 bier, 1 cassis en 4 gehaktballen graag, en snel want anders kom ik je helpen.” Die obers deden dat dan maar, want die kenden Gerard en waren doodsbenauwd voor hem.
Even later zat dan een Duitse vrachtwagenchauffeur zich af te vragen: „Waarom krijgt dat tuig wel iets uit de keuken, en ik niet????”
Nadat Gerard voor de zoveelste keer „nog één laatste biertje” gedronken had, konden we naar bed.

Wat we tijdens een optreden wel deden, als we balorig waren, was het spelen van een soulnummer “I'm gonna wait 'til the midnight hour, that's when my love comes tumblin' down”, zong Maarten dan overtuigend, zonder enige aankondiging vooraf van mij, In The Midnight Hour van Wilson Pickett of (Sittin' on) the Dock of the Bay van Otis Redding, tenminste als Maarten nog fluiten kon.
Even de, zo stoned als een aap zijnde, hippies in de zaal een bad trip bezorgen, noemden we dat.
In het jongerencentrum, het oude politiebureau in Utrecht zag je dan ook menig in Afghaanse jas geklede hippie, met afgrijzen naar het podium kijken, zich afvragend „zijn die lui gek of zo”, ook al omdat we het met overtuiging en perfect speelden.

Frans regelde in Utrecht en Rotterdam contracten voor reeksen van optredens.
In Utrecht bijvoorbeeld elke maand in een ander buurthuis van een Christelijke vereniging.
Die buurthuizen waren alcoholvrij en dat gaf een heel gedoe met Gerard’s verslaving. Gerard nam dan zelf een krat bier mee, bracht eerst zijn bassdrum in de koffer naar binnen, ging dan weer terug naar de auto, met de lege bassdrum koffer en zette daar zijn krat bier in.
Dan sjouwde hij de bassdrum koffer weer naar binnen, terwijl de dienstdoende gereformeerde ouderling van die avond hem gade sloeg en zich afvroeg: „Hoe kan ik nu een krat bier horen rinkelen, en hem niet zien?” Ik kreeg dan de opdracht: „haal even een flesje fris voor jezelf, en drink hem leeg en breng mij dat flesje”, de rest van de avond was Gerard dan tussen de nummers door bezig met, zo onopvallend mogelijk, achter op een podium, bier vanuit een bierfles in een frisfles te gieten uit die bassdrum koffer.
Een natte kleverige bende bleef achter op het podium, en na afloop ging dat hele circus weer in omgekeerde volgorde naar de auto.
Merkwaardigerwijs had zijn alcoholgebruik geen invloed op zijn drummen, wel werd hij wat onzeker en dan vroeg hij mij: „geef de breaks even aan” en dat ging perfect; een kleine neerwaartse beweging van de basgitaarhals en Gerard miste echt helemaal niets.

Onderweg in de bus was het zo, dat Gerard reed en Willem naast hem zat; we hadden zoveel apparatuur dat de VW bus tot aan het dak vol zat en voor Maarten en mij was er dan ook alleen nog maar plek achterin, boven op de motor.
Maarten en ik stapten dan ook achterin, via de klep in en uit, en omdat dat geen echte deur was met een kruk van binnen, deed Willem die dan telkens aan de buitenzijde open en dicht. We zaten daar wel lekker warm op die motor, maar ook als ratten in de val, niemand van ons die daar een vraag over stelde, trouwens ook niet over de rijvaardigheid van Gerard. Het ging bijna altijd goed, op die keer dan na, dat Gerard bij Rotterdam de afrit op reed in plaats van de oprit; toen waren we ´s nacht om drie uur even een paar kilometer aan het spookrijden.
Maar één ongeluk gehad, in Utrecht verleende een Renault Dauphine ons geen voorrang van rechts, en boorde zich keihard in de linkerkant van de VW bus. De voorwielen van de Dauphine lagen plat op de weg en tot aan de voorruit onder de VW bus.
De VW bus had bijna niets, omdat de loodzware zelfgebouwde boxen van ons het staal overeind had gehouden. Ik zie de agenten nog kijken: hoe kan dit, die Renault Dauphine kan naar de sloper, en die bus kan gewoon verder.
Die agenten hadden trouwens toch stront in hun ogen, want die zagen Gerard's krat bier op de voorbank over het hoofd, en vonden het blijkbaar ook niet bijzonder dat Maarten en ik achterin stapten toen we wegreden.
Met het publiek hadden we bijna nooit problemen, wel met zaaleigenaren over de vernielacts van Maarten. Maarten sloeg gitaren kapot tegen alles wat los en vast zat, en sloot TV's, achterin de coulissen, via een lang snoer, op de netspanning aan zodat er ruis op het beeldscherm zichtbaar was en sjouwde die TV's dan het podium op om ze kapot te smijten, terwijl wij met z'n drieën gewoon doorspeelden.
De beheerder van het dorpshuis in Amerongen was woest, dat er van die geweldige deuken in zijn vloer zaten, en ik moet zeggen: hij had een punt! De vloer werd ook gebruikt als gymnastiekvloer.
Een zaaleigenaar in Utrecht werd geconfronteerd met publiek dat, aangestoken door Maartens vernielzucht, ook met meubilair begon te gooien.
In Amerongen hadden Bert van Viegen en Gert Esveld van The Keyclub een optreden georganiseerd waar vloeistof dia's geprojecteerd werden, Coen Dell en Martin van Keeken uit Leersum hielden zich daar mee bezig en hadden daarvoor de benodigde spullen; in mijn herinnering het meest psychedelische optreden ooit.

Een club in Rotterdam vroeg of “action painters” hun act tijdens een optreden van ons konden doen. Dat vonden we goed, achteraf echter de grootste chaos die we ooit mee hebben gemaakt.
Die club had een, niet te diep, maar wel breed podium, aan de achterzijde waren allemaal lakens gespannen, dan had je over de volle breedte een 1m brede, lange gang, voorzien van een plastic zeil op de grond voor de “action painters” en wij stonden dan daarvoor, naast elkaar in de breedte. Dat kon maar net met het drumstel en zelf moest je natuurlijk ook nog voor je boxen staan. Die gasten hadden witte overalls aangetrokken en waren, toen wij aan het soundchecken waren, druk met verf van grote potten in kleine aan het doen, en er werd, met behulp van een sauslepel, plastic boterhamzakjes met wat verf gevuld en zo strak mogelijk dichtgebonden. De zaaleigenaar werd al ongerust en kwam informeren wat het plan was, maar die werd verzekerd: „het is allemaal waterverf, en als er iets naast het zeil gemorst zou worden, dan hielpen ze schoonmaken”.
Terwijl we de eerste set speelden, begonnen die gasten braaf te schilderen, in de tweede set ging het al wat wilder, er werden geen kwasten meer gebruikt maar de verf werd met de vingers opgebracht. In de derde set, toen Maarten ook los ging met zijn „gitaren en TV verniel act”, brak de hel los; die gasten begonnen met de plastic boterhamzakjes gevuld met verf naar de lakens te gooien en stapten daarbij tussen ons in en, uiteindelijk ook de zaal in, waarbij het publiek begon te helpen en Maarten het vuur zogezegd, door zijn wilde act, nog eens aanwakkerde. Uiteindelijk zaten wij, en de apparatuur geheel onder de verf; gelukkig voor ons, helaas voor het publiek, was in de 4e en laatste set de verf op.
Willem, Maarten en ik hadden staande nog geluk, want we waren heel wat beweeglijker dan Gerard, die zittend achter zijn drumstel geen schijn van kans had om zo´n verfzak te ontwijken. Het meest beduusd waren we nog toen die gasten hun overall uittrokken, op hun gezicht en handen na geen vlekje te zien, en wij zaten van onder tot boven onder.
Na afloop die gasten zoals beloofd in de weer met de verf die naast het zeil was gekomen, allemachtig, er lag meer naast dan erop, de zaaleigenaar en wij waren het er over eens dat, mochten we dit nog een keer doen, dat we dan wat meer spelregels zouden introduceren.
Wij zijn, zonder schoon te maken, maar vertrokken uit die chaos, uiteraard nog voor gehaktballen langs het chauffeurs-café van Motel Maarsbergen, waar de ober en een vrachtwagenchauffeur uit België, die ons aanstaarden of we van Mars kwamen, niet werd uitgelegd wat er met ons gebeurd was.
Ook hebben we wel eens voor een lege zaal gespeeld; midden in de winter in Stroe op de Veluwe, kwamen we aan bij een Dorpshuis. De jongelui die het organiseerden, verontschuldigden zich direct: „ja ik dacht dat hij de posters op zou hangen en hij dacht dat ik dat zou doen”. Maar, het kwam in orde, ze waren iedereen die ze kenden aan het bellen. Wij slepen de apparatuur naar binnen en stellen op, soundchecken en een uur later zijn we zover, nog niemand te zien en dat zou ook niet echt gaan gebeuren, want inmiddels was het gaan ijzelen. Wij weer naar die jongelui toe, „hoeveel geld hebben jullie eigenlijk”, „nee dat was in orde, ze konden ons betalen, want ze hadden genoeg over van de andere keren dat ze iets hadden georganiseerd”.
Mooi dan beginnen we maar, het werd een geslaagde oefenavond, waarbij er aan het eind toch nog 5 man publiek aanwezig was.
Omdat de terugreis met die ijzel niet aantrekkelijk leek, vroegen we of we daar konden blijven die nacht, maar Gerard moest en zou naar huis.
Stapvoets over de Veluwe, en omdat de luchtgekoelde VW bus- kachel de voorruit niet ijsvrij kon houden, stak Gerard zijn hoofd door het open zijraam naar buiten en zat Willem, vernikkeld van de kou, naast hem.
Maarten en ik lagen als vanouds achterin op de motor, en daar ging het nog, „kan dat raam niet dicht”, schreeuwden we af en toe, om vast te stellen of er nog leven voorin was.
Één keer hebben we meegemaakt dat het publiek wegliep, Frans had een optreden in de Prins van Orange in Driebergen geregeld, een discotheek die bekend stond om zijn soulpubliek, we hadden al gekankerd tegen Frans, dat wordt niks maar nee, hij kwam daar vaker en er traden beslist niet alleen soulgroepen op. Het werd natuurlijk rampzalig, we hadden nog geluk dat het warm weer was, en dat iedereen naar buiten kon, als we een set speelden, ging vrijwel iedereen naar buiten en in de pauze, als er een soulplaat opgezet werd, liep de dansvloer weer vol.
Frans: „Speel dan zo jullie soulnummers”, „ja, en dan daarna weer dezelfde soulnummers zeker, halve zool die je er bent”, zeg ik pissig, maar echt kwaad konden we nooit op hem worden.
We hebben uiteindelijk (Sittin' on) the Dock of the Bay van Otis Redding en daarna In The Midnight Hour gespeeld, alleen waren we dat publiek zo zat, dat we In The Midnight Hour, zonder dat we dat van te voren met elkaar hadden afgesproken, compleet om zeep hielpen.
Het kenmerkende van dat nummer zijn de vertraagde beats en wie er mee begon, ik zou het niet weten, maar dat gingen we steeds, meer overdreven doen, zo erg dat die soulkikkers er niet meer op konden dansen, Frans stomverbaasd en “not amused”, wij wel. Eindelijk hadden we weer lol.

Het vertrek van Maarten
Maarten’s drugsgebruik werd gaande weg steeds problematischer om mee om te gaan. Aanvankelijk alleen hasjiesj en dergelijke, maar later ook allerlei andere middelen. Hij begon repetities te missen, en tijdens optredens kwam het steeds vaker voor dat hij de weg kwijt raakte in de muziek, hij deed dan maar wat. Zodra we dat merkten, draaide ik, terwijl Willem hem afleidde, zijn versterker en microfoon vrijwel dicht, en speelden we in feite met zijn drieën verder. Hij zong en speelde dan op zijn manier gewoon mee, maar veelal concentreerde hij zich dan toch op het vernielen van een oude gitaar of een TV; ook kwam het voor dat hij een set niet op kwam dagen, omdat hij, weet ik waar, achter drugs aan zat. Als we hem daarop aanspraken later, dan was het „Sorry, ik zal voortaan tijdens optredens niets gebruiken”, maar dat ging telkens weer fout.Op een gegeven moment waren we het zat, Maarten kon vertrekken en het merkwaardige was dat hij er op een of andere manier wel vrede mee had, want hij kwam af en toe naar de repetitieruimte om ons te bezoeken, kwam kijken als we optraden en ook onze persoonlijke vriendschap met hem leed er niet onder.
De overgang van de „vier mans” naar „drie mans” formatie verliep voor ons drieën dan ook gladjes.
Een nadeel was wel dat Maarten’s tweede stem er bij de zang er niet meer was. We hebben het laatste half jaar als drie-mans formatie opgetreden en in de clubs waar we speelden vonden ze het volkomen normaal, want Jimi Hendrix speel je met z'n drieën.

Het einde van de band
Het einde van de band kwam tegen de zomer 1970; er was nog maar één optreden gepland, hetgeen normaal was tegen de zomer. Willem besteedde steeds meer tijd aan zijn toenmalige vriendin, nu zijn vrouw Leidy. Gerard had een dip en zat de hele dag in de kroeg omdat zijn vrouw dreigde weg te lopen, en ik wilde een paar maanden reizen, dus besloten we: „we kappen ermee na dat optreden en als we er spijt van krijgen, dan beginnen we tegen de winter opnieuw”.
Na een maand in Israël te zijn geweest die zomer, ging ik bij Maarten achterop op de Triumph, samen met Gerrit Esveld op de Norton, voor enkele maanden naar Frankrijk. Get your motor runnin', head out on the highway, lookin' for adventure, eindelijk dan toch Born to Be Wild van Steppenwolf, het werd bijna onze dood, maar dat terzijde.
Toen ik in november terug kwam, nam geen van ons drieën het initiatief om weer opnieuw te beginnen, ik ben toen die winter elders gaan werken en definitief uit Amerongen vertrokken.
In de jaren '80 is Maarten door een auto-ongeval om het leven gekomen.
Willem en ik hebben van Gerard nooit meer iets gehoord; gezien zijn alcoholgebruik gaan we er vanuit dat hij niet meer leeft, maar wie weet, het was een overlevingskunstenaar.
Met Willem heb ik sinds enige jaren weer contact, en speel ik af en toe nog eens.
Op 5 juli 2004 in Het Hof, gebouwd op de plek waar de Weerwolf was, in Leersum, organiseerde Arie Vonk, manager van The Clue uit Doorn, een reünie concert waar 700 mensen op af kwamen, naast The Clue, traden Lijn 6 en Direction op. Maarten en Gerard werden daar op onnavolgbare wijze vertegenwoordigd door Bert van Viegen, slaggitaar en Raymond Makily op drums. We speelden twee sets en, niet meer zo zwaar aan onze reputatie tillend, openden we beide sets met een instrumentaal nummer van The Shadows. Gelukkig voor Bert was er geen derde set, want dan had hij met TV's moeten smijten of zijn hollowbody Rickenbacker moeten vernielen.
5 juli 2004 de Weerwolf Leersum, vlnr. Rob, Bert, Willem en helaas niet zichtbaar Raymond.
Willem is bezig The Wind Cries Mary af te sluiten en omdat ik hem, aan de andere kant van het podium, niet goed kan horen, kom ik naar hem toe om de slotakkoorden te kunnen timen.

Dit artikel werd geschreven door Rob van der Veer, bassist van Direction uit Amerongen.

MARK & THE SPIES

2009-05-07T10:32:00.007+02:00

Op zaterdagavond 28 februari presenteerde het Veenendaalse Nederbeat trio Mark & the Spies haar tweede album, getiteld 'Give me a Look' in de Escape aan de Sand brinkstraat in Veenendaal.
Ongeveer achttien maanden geleden hoorde ik hun debuut CD, gemaakt als een kwartet, en ik was diep onder de indruk. De band stond geprogrammeerd op het vierde Primitive Garagefestival in Rotterdam, samen met onder meer The Rising Storm en The Yardbirds, toch niet de minste namen uit de popgeschiedenis. Uit de clips op YouTube bleek dat Mark & The Spies een potente mix van Merseybeat en Nederbeat brachten, wat mij bijzonder aansprak. Toen ook nog bleek dat de wortels van de band in Veenendaal lagen, wilde ik ze graag een keer zien tijdens een thuiswedstrijd. De CD/LP presentatie was een mooie gelegenheid. Op het podium een trio wat een aantal stevige en gevarieerde liedjes bracht. De voetjes gingen van de vloer en het hele repertoire ging erin als koek. Up-tempo nummers en ballads wisselden elkaar af, een een aantal bleven in je hoofd hangen, kortom Pop zoals het ooit bedoeld was. De sfeer was zoals ik mij de Cavern in Liverpool in het begin van de jaren zestig voorstelde, maar ook optredens van The Jam in 1977/78 zijn een referentie, tenslotte haalde voorman Paul Weller zijn inspiratie uit dezelfde bronnen, dus een mooi geluid en heldere zang, het verveelde geen moment. Toen ik de aangeschafte CD's thuis draaide, hoorde ik een strakke, heldere sound, een stuk vriendelijker dan de set op het podium. Mijn referentie hierbij was voornamelijk het album 'With The Beatles", maar dan getransporteerd naar 2009. Ook Motown was hier en daar te horen, plezierige albums, die het verdienen om regelmatig uit de kast getrokken te worden. Ik kan iedereen aanraden eens een optreden te bezoeken, of een van de CD's of LP's aan te schaffen. We kunnen eindelijk weer eens trots zijn op een Veense band ... Proficiat.

Voor meer informatie en optredens:
http://www.markandthespies.nl/site/index.html

Hier een clip, let op het Motown intro, wat daarna omgebogen wordt naar een eigen nummer ...

PERFUME GARDEN

2009-04-08T22:10:00.004+02:00

In het personeelsblad van de VSW (Veenendaalsche Stoomspinnerij en Weverij) verscheen aan het eind van de jaren zestig een jongerenrubriek, eerst onder de naam M.K. (MiniKlanken), maar al snel getiteld Perfume Garden, vernoemd naar het programma van de Engelse disc jockey John Peel, wat uitgezonden werd via Radio London (BIG L). De redaktie bestond uit Henk van Ginkel en Jan Sukkel. Het onderwerp besloeg voornamelijk de jeugdcultuur en na een aantal afleveringen werd besloten om een tijdschrift op te starten onder dezelfde naam. Het eerste nummer was maar een paar pagina's dik, en de onderwerpen hadden niet zoveel om het lijf. Wat de Veense burgerij wel schokte was de ondertitel van het blad "Tegen gevestigde orde, gezag en macht". Men sprak er schande van, zonder ook maar één letter gelezen te hebben. De verkoop vond voornamelijk plaats op straat, liefst op vrijdagavond in de Hoofdstraat. Het blad werd ook gelezen in Almelo, Winterswijk, Oosterbeek, Nijmegen en Haarlem, maar hoe het daar kwam valt niet meer te achterhalen. De oplage bedroeg gemiddeld zo'n 750 exemplaren en de burgerij vreesde te worden geconfronteerd met een nieuwe uitbarsting van het provotariaat in 't Veense.
De inhoud van het blad, ook onder redaktie van Sukkel en van Ginkel kenmerkte zich vooral door de ruime aandacht die aan muziek werd besteed, de 'pop'.
Dat gaat veranderen: "De pop gaat eruit, de politiek komt erin", aldus Gerard Davelaar, nu ook redakteur, samen met Sukkel. Henk van Ginkel heeft zich teruggetrokken, om zich te werpen op de public-relations ten bate van de beat sociëteit 'De Weerwolf' in Leersum.
Perfume garden gaat een enigzins gewijzigde koers varen. De medewerkers weren de pop en gaan er politiek voor in de plaats zetten. Wat voor politiek dan? "Ja, wat er zoal gebeurt, het ligt er maar aan wat er voorvalt. Er zullen diverse artikelen worden gepubliceerd", aldus eindredakteur Sukkel. Wie PG's redaktie vraagt welke lijn nu eigenlijk wordt gevolgd, krijgt antwoorden die niet uitmunten door duidelijkheid. De redaktie wil iets in Veenendaal bereiken, maar wat precies: "We willen zover komen dat Veenendaal rijp wordt voor een jeugd sociëteit, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Fantasio en Paradiso in Amsterdam", zegt Jan Sukkel. Terwijl hij dat zegt tracht hij de duisternis te doorboren van de Soos, van de gereformeerde Kerk bij de Vaartbrug waar het gesprekje plaatsvindt. Er klinkt wat onbestemde muziek, hier en daar zitten jongens en meisjes aan een tafeltje, of aan de bar.
Is Perfume garden links? Een vraag die resulteert in een ontwijkend antwoord. "Als je hier zegt dat je links bent word je er onmiddellijk van verdacht dat je met rode vlaggen de straat op gaat, en dat je revolutie wilt maken. We binden ons niet aan één of andere politieke richting", haast Davelaar zich te zeggen.
Inmiddels is ook bekend dat PG het voornemen heeft een stunt in Veenendaal op stapel te zetten. Er is gefluisterd over een bezetting van de Markt en het provoceren van de politie. Eén en ander had veertien dagen geleden al moeten gebeuren, maar "bijzondere omstandigheden" staken er een stokje voor. In eerste instantie werd de happening een week uitgesteld, maar opnieuw ging het niet door. Wanneer PG deze manifestatie -om der wille van de publiciteit- wel zal laten doorgaan is niet met zekerheid te zeggen. Veenendaal is gewaarschuwd, het zal nog horen van PG, al bedoelt het 't dan niet zo kwaad.
De eerste zorg van de redaktie is overigens op korte termijn een lokaaltje te vinden voor haar redaktionele bezigheden. "We zoeken iets waar iedereen zomaar binnen kan lopen, iets waar ze je weten te vinden", legt Jan Sukkel uit. "Op het ogenblik is deze soos hier zo'n beetje het ontmoetingscentrum van de redaktie, je kunt niet alles thuis doen, dat is zo'n geloop ....
(De Vallei, 22 mei 1969)
In totaal verschenen er tien nummers van Perfume Garden. Het redaktielokaal werd later gevonden aan het begin van de Brinkersteeg, tegenover het VRC voetbalveld, in een vervallen boerderij, waar ook Johannes Factotum repeteerde.

SUZIE Q

2009-03-27T22:49:00.008+01:00

Een voorstel om tot een goed jeugdbeleid te komen was een heet hangijzer voor de gemeente Veenendaal, eind jaren zestig. Een van de opties was om een hearing te houden om de wensen van de jeugd naar boven te krijgen. De hearing werd in het NVV gebouw georganiseerd en er kwamen maar liefst zo'n honderd jongeren op af. In principe ging het om de vraag hoe de leegstaande St. Willibrordusschool aan de Nieuweweg zo ingericht kon worden dat er veel jeugd profijt van zou hebben. Er waren een aantal groepen jongeren die hun eigen voorstellen poneerden, en deze vervolgens met hand en tand verdedigden. Aan de aanwezige commissie de taak om een, voor alle partijen aanvaardbaar advies, aan burgemeester en wethouders te verstrekken.
In de gegeven twee uur tijd was voorzitter R. Dekker, door de commissie van raadsleden aangetrokken als neutrale figuur - hij is direkteur van sportzaken in Ede - getuige van de keiharde manifestatie van zich duidelijk als eigen belangen vertegenwoordigende groepen. In eerste instantie leek het allemaal vlot te verlopen, maar allengs, ook naarmate de temperatuur in de zaal steeg, bleek het niet overbodig dat op de flipover een oproep tot "verdraagzaamheid" verscheen, door toedoen van KVP-raadslid Hendriks die uitblonk in ijver door alle geuite wensen uit de zaal daar in telegramstijl te noteren.
Voorzitter Dekker kondigde aan het begin van de, zonder meer ludieke hearing aan, dat de raadscommissie, die tot taak heeft het verlossende woord tot B&W te spreken, zodat uiteindelijk ook eens een voorstel aan de gemeenteraad kan worden gedaan, juist gisteren haar eerste verjaardag vierde. Het werd een verjaardagspartijtje, zoals Veenendaal ze nog maar weing heeft beleefd.
Het jeugdige publiek moest er eerst nog een beetje aan wennen dat nu zomaar naar zijn woorden geluisterd werd. De enige interrupties kwamen op den duur van leeftijdsgenoten. Het begon al direkt goed met een onthulling van Henk van de Berg (één van de organisatoren van de popfestivals tijdens de feestdagen): "Vorig jaar al hebben we een verzoek met vijfhonderd handtekeningen ingediend om zaalruimte, en we hebben er nooit meer iets van gehoord. Hoe zit dat?" Niemand wist het, en later verklaarde mevrouw Buddingh (VVD), dat dit verzoek de raadsleden nooit heeft bereikt, waarmee zij suggereerde dat wethouder Anton de Ruiter dit persoonlijk heeft afgehandeld.
Om een indruk te geven van het verloop van de discussie even een kaleidoscopische doorsnee van de microfoonsolo's die te beluisteren waren:
- Henk van de Berg: "De Willibrordusschool moet een gebouw worden voor de jeugd, langharig of niet. Maak er een leuke Bar-dancing van, zodat Veenendalers niet meer naar Scherpenzeel of Rhenen hoeven om te dansen".
-Een meneer Heijkamp: "Maar dan onder voorwaarde dat er colbert en stropdas wordt gedragen, en dat ook ouderen dan 25 jaar binnen mogen".
- van de Berg: " Kleding is niet belangrijk, en ouderen moeten er niet in, die hebben geld genoeg om ergens anders heen te gaan".
Zo dwaalde men telkens af van het kernpunt, door zich nu al vast bezig te houden met ondergeschikte vraagstukken.
Uiteindelijk bleven er twee concrete voorstellen over:
- De school wordt een dancing, en
- Er moet ruimte komen voor andere, ludieke aktiviteiten.
Er ontstond nog even strijd over de vraag of één van de beschikbare drie lokalen een foto-hobbyzaal moet worden, maar op den duur groeiden de verhitte breinen enigzins naar een compromis, dat een combinatie van de diverse standpunten mogelijk maakt. Een, naar later bleek, aanvechtbare, maar daarom niet minder puntige suggestie kwam van de aktiefste spreker Henk van de Berg: "Geef ons de Willibrordusschool, dan zullen wij er iets moois van maken". Later werd hij aangevallen toen bleek dat hij het woordje "ons" letterlijk als zijn bekende driemanschap bedoelde, en dat was weer zo'n moment waarop de verschillende achterbannen luidkeels van hun stemming blijk gaven.

Zo'n hearing is een prachtige gelegenheid om meteen maar een aantal hete hangijzers op tafel te leggen, en ook in dit opzicht liet men zich niet onbetuigd. Het kwam bij herhaling tot niet mis te verstane uiteenzettingen, waarbij opnieuw Henk van de Berg betrokken was. Een vertegenwoordiger van van de noodlijdende jeugdsoos De Ruif ontzag zich niet keihard te stellen dat de organisatie van de popfestivals van de Berg een paar duizend gulden opleverde. Van de Berg pareerde door mee te delen dat dat geld in de festijnen van dit jaar is geïnvesteerd, en dat de winst nu is afgedragen voor de jaarlijkse tocht van Veenendaalse bejaarden.
De resultaten van de avond bleken zich toch te beperken tot de twee eerder genoemde voorstellen, en een combinatie daarvan. Weliswaar ging ook een stem op om bijvoorbeeld ruimte te creëren waar jongeren aan hun brommer kunnen sleutelen, maar dit en dergelijke detail-voorstellen vonden niet al te veel weerklank.
Voorzitter Dekker kon in zijn slotwoord allen beloven dat de commissie de voorstellen zal bestuderen en iedere "stroming" zoveel mogelijk recht zal trachten te doen. Wie het wilde kon voor nadere contacten met de commissie zijn naam laten noteren, waarna deze zich om de tafel schaarde om althans vast iets op papier te zetten. In de zaal bleef het nog druk, tot de jeugd verzocht werd te vertrekken.

Samen met Kees Brederveld was ik ook aanwezig bij deze hearing. Het ging er inderdaad heftig aan toe. Wij waren geïnteresseerd in een ruimte waar we incidendeel lokale bands op konden laten treden, en die ook als oefenruimte gebruikt kon worden. Al snel hadden wij door dat wij geen schijn van kans hadden.
Gerard Davelaar

Eigen gebouw voor vrije jeugd.

Er is eindelijk een gebouw voor de ongeorganiseerde jeugd. De strijdbijl is begraven. B&W hebben hun belofte gestand gedaan, en ervoor gezorgd dat jongeren hun intrek kunnen nemen in een voormalig atelier van de Koninklijke VSW. De gemeente zal het verhuren aan de Stichting Jongerencentrum in oprichting.
Er is al een groep jongeren bezig met de inrichting van de zeer ruime hal. Dat is hard nodig, willen zij op tijd gereed komen. Het is namelijk de bedoeling het eerste muzikale festijn al op tweede kerstdag te organiseren.
Waarschijnlijk op 7 januari krijgt de gemeenteraad nog een voorstel van B&W te behandelen om op deze wijze een einde te maken aan een jeugdprobleem dat langzamerhand een slepend karakter heeft gekregen.
Het vloeroppervlak van het jeugdcentrum is ruim bemeten: 480 vierkante meter. De jongeren verzorgen zelf de inrichting, met onder meer een podium en een bar van twaalf meter lang. De ingang is bereikbaar via de Oranjestraat.
Het bestuur van de jongerenstichting, bestaande uit Henny Bruitsman, Henk van de Berg, Hans Slotboom en Frank van de Veen heeft voor tweede kerstdag meteen maar drie bands gecontracteerd, die hun optreden verzorgen tussen twee uur 's middags en twaalf uur 's nachts.Het zijn de Mailer Mackenzie Band, Machine en The Flag. Het is de bedoeling ook op Oudejaarsavond geopend te zijn.
Bar-dancing Suzie Q is de naam van het jongeren ontmoetingscentrum. De stichting zal de zaak volledig self-supporting moeten runnen, waarbij het niet de bedoeling is er een cent aan te verdienen. De winst die eventueel toch zou ontstaan wordt gebruikt voor investeringen in volgende avonden.
Suzie Q zal in ieder geval geopend zijn op woensdag-, vrijdag- en zaterdagavonden. Over de zondag wordt nog nagedacht. Het stichtingsbestuur toonde zich bij monde van Henk van de Berg en Henny Bruitsman erg ingenomen met het resultaat van de bemoeiingen van de gemeente. Vol lof zijn zij nu voor de medewerking die is verleend, en die gestalte heeft gekregen in de "huurbemiddeling" bij de VSW. Het huurcontract waarover de raad zich nog moet uitspreken, geldt weliswaar voorlopig voor een half jaar, maar de jongens hebben er alle vertrouwen in dat het daarna zal kunnen worden verlengd.
Meer dan anderhalf jaar vol spanning lijkt nu achter de rug te zijn. De accomodatie waarover de jongeren met hun Suzie Q nu kunnen beschikken is wellicht meer dan waarop zij tot voor enkele maanden hebben durven hopen. Zelfs in vergelijking met de Willibrordusschool aan de Nieuweweg, die eerst voorbestemd was om als jongerencentrum te gaan dienen, zijn ze beter terecht gekomen. Eén van de jongens die in de hal aan het werk was: "Het werd tijd dat er iets beschikbaar kwam, maar achteraf bekeken is het wachten wel de moeite waard gebleken".
(16 december 1970)

Suzie Q had vliegende start

Woensdagavond zullen Veenendaals gemeenteraadsleden zich een oordeel kunnen vormen over het gloednieuwe jongerencentrum Suzie Q, de bar-dancing die op tweede kerstdag voor het eerst zijn poorten opende. Die avond zijn ook alle belangstellende ouders welkom.
Suzie Q heeft een vliegende start gehad. Drie bands zorgden er op tweede kerstdag voor dat de honderden jongelui zich volgens hun eigen stijk konden vermaken. Achter de bar werden uitstekende zaken gedaan. Het bestuur van de stichting in oprichting, die de dancing exploiteert kon het werk nauwelijks aan. Verscheidene raadsleden hebben vast een kijkje genomen. Zoals bekend is, zal de gemeenteraad op 7 januari een beslissing nemen over de huurtransactie volgens welke het voortbestaan van het jongerencentrum verzekerd zal zijn. De zaken liepen zo goed dat ook gisteravond Suzie Q de jongeren verpozing kon bieden, zonder dat entree werd geheven.
(28 december 1970)

Slechts enkele gemeenteraadsleden gaven acte de présence in bar-dancing Suzie Q, ofschoon het bestuur de hele raad in de gelegenheid had willen stellen kennis te maken met deze aanwinst voor de ongeorganiseerde jeugd. De speciale "ouderavond" schoot dan ook aan zijn doel voorbij. Het merendeel van de bezoekers bestond gewoon uit jongeren. Wel aanwezig waren o.a. de liberale fractieleidster mevrouw Buddingh, in gezelschap van haar partijgenoot de Ruiter, en Drs. Hiensch van de ARP.

Politieke Soos als experiment

2009-03-22T16:59:00.007+01:00

"Ik had verwacht en gehoopt dat het nog wat feller zou toegaan"' was de reaktie van drs. H. Hiensch, voorzitter van de ARP gisteravond, na Veenendaals eerste informele politieke praatavond voor jongeren in de Soos bij de Brugkerk. Dat was ruim twee en een half uur na het begin van discussies over een breed scala van onderwerpen tussen ruim twintig jongeren en drie representanten van de Veenendaalse politiek. Het was een experiment, uitgevoerd door de Soos, maar oorspronkelijk op initiatief van drs. Hiensch, en het heeft er alle schijn van dat het geslaagd is.
Met omfloerste popmuziek op de achtergrond verdeelde het gezelschap zich aan het begin van de avond in drie groepen, die bij toerbeurt één van de drie "politieke figuren" in hun midden kregen: Drs. Hiensch (ARP), mevrouw Buddingh (VVD raadslid) en Drs. Coïni (D66). Gespreksthema's waren "Openheid en Duidelijkheid", "De Confessionele Politiek" en "De Democratie in Nederland". De gedachtenwisseling beperkte zich daar niet toe, maar reikte o.a. van partij-ideologie in het algemeen, via naturisme en woningbouw in Veenendaal tot dienstweigering en nevenfuncties van parlementsleden.

Geen resoluties, moties of politieke manoeuvres in dit gezelschap, dat in prettig verlopende gesprekken zich met hulp van de drie gasten op velerlei gebied inleefde en oriënteerde. Wat nu precies de bedoeling was werd verschillend over gedacht. Drs. Hiensch: "Het idee voor zo'n avond heb ik aan het Soosbestuur doorgegeven, en mijn eigen bedoeling is in feite geweest de jongeren meer bij de politiek te betrekken, ze te laten meedenken.
Dat is vanavond dacht ik aardig gelukt, ofschoon ik mij niet helemaal bevredigd voel: ik had wat vuriger discussies verwacht. Overigens doet het er weing toe of ik mij persoonlijk tevreden voel over het verloop vanavond, want het is in de eerste plaats een zaak van de jongeren zelf. Met de ARP heeft het als zodaning ook niets te maken".
De meerderheidsopinie van de soosbezoekers: een leerzame avond, interessant en zeker voor herhaling vatbaar. Er gingen al stemmen op om van de "Politieke Soos" een regelmatig terugkerend verschijnsel te maken, maar of dat te realiseren is moet nog worden afgewacht, zelfs na dit, volledig geslaagde, experiment. Het activiteitenprogramma van de Soos laat slechts één "bijzondere avond" per seizoen toe, en die is dan nu achter de rug. Het bestuur overweegt echter of er toch niet iets te regelen is.

Het einde van de Politieke Soos, nat gehouden met up-drank, koffie en cola, kwam met een forum, dat echter spoedig werd beperkt tot een toch wel luchtig debat tussen mevrouw Buddingh, Drs. Coïni en Drs. Hiensch. Om beurten verdedigden zij met meer of minder vuur hun standpunten.
De belangstelling voor de bijeenkomst overtrof de verwachtingen. Het was niet zo druk dat niet iedereen een zitplaats had, maar toch wel zo ruim bezet dat menige politieke partij in Veenendaal er jaloers op zou zijn geweest.
(De Vallei, 23 januari 1970)

Politieke praatavonden bevallen jeugd goed.

Vijf Veenendaalse gemeenteraadsleden hebben zich tot dusver bereid getoond een gesprek met de jeugd te beginnen. Dat gebeurde in een variant op een "Politiek Café", waarmee de Soos nu tweemaal heeft geëxperimenteerd. Het resultaat is enthousiasme van beide kanten, en het Soosbestuur onder voorzitterschap van Cees Croes overweegt inmiddels nieuwe wegen in te slaan om de politieke praatavonden voor de jeugd nog aantrekkelijker te maken.
Dinsdagavond waren ongeveer vijftig jongeren in de Soos verzameld, met in hun midden de raadsleden C. van Genderen (CHU), C.G. van Hal (PvdA) en H. van Manen (ARP), om samen te praten over partijvorming in Nederland. Evenals bij de eerste maal in januari, splitste het gezelschap zich in veschillende groepen. Iedere politicus kreeg daarmee gelegenheid zijn standpunten te poneren en toe te lichten. Ook Drs. Hiensch was er weer, eigenlijk als bezoeker - zoals het iedere al of niet volwassene vrijstaat de bijeenkomsten bij te wonen_ maar gezien het grote aantal jongeren werd hij nogmaals uitgenodigd zijn politieke inzichten naar voren te brengen. De ARP voorzitter is ook de initiatiefnemer van de Politieke Soos. Enkele maanden geleden verzamelde hij een aantal jongelui om zich heen, met wie hij zijn plan besprak. Men voelde er wel voor, maar toen diende het ruimteprobleem zich aan. Er werd gesuggereerd de lokaliteit van de Soos te gebruiken en dat bleek te realiseren.
De onverwacht grote belangstelling van de kant van de jeugd schijnt nu opnieuw een probleem te scheppen. "Het blijkt allemaal zo goed in de smaak te vallen, dat we zo langzamerhand naar een grotere ruimte moeten uitkijken", zegt soosvoorzitter Cees Croes. "We willen verder ook nagaan of we vertegenwoordigers van de landelijke politiek naar Veenendaal kunnen halen", vult zijn vriend Henk Slagter aan, "want de plaatselijke partijen hebben we nu wel gehad, met uitzondering dan van bijvoorbeeld de SGP, die dinsdag niemand kon afvaardigen, en Binding Rechts, die niet wilde meedoen". Henk Slagter, geen soos-lid, maar toevallig bij de politieke activiteiten betrokken geraakt, trad beide avonden op als presentator en inleider. "Het is onze bedoeling de jeugd wat meer in contact te brengen met de politiek. De meesten onder ons weten er gewoon te weinig van om er een zinnig woord over te kunnen zeggen. Het politieke bedrijf staat te ver van de jeugd af en dat moet veranderen".
Cees Croes: "Bovendien willen we met de Soos de jeugd wat meer meegeven dan alleen beatmuziek en andere ontspanning. Een kennismaking met de politiek is één van de middelen daartoe. Overigens is het nog te weinig bekend dat iedereen op zo'n avond welkom is, dus ook niet-leden.
Henk Slagter: "We hebben beide avonden de nadruk gelegd op duidelijkheid. Om te beginnen vroegen we de politici de specifieke doelstellingen en eigenschappen van hun partij uiteen te zetten. Het einde van de avond kwam met een soort forum, waarin de gasten met elkaar konden discussiëren. De raadsleden vertelden ons na afloop het allemaal erg prettig te vinden".
Animator van de politieke activiteiten in de Soos is nog altijd ARP-voorzitter Hiensch: "Het plan is eigenlijk geboren in het bestuur van onze partij. Ik heb toen op mij genomen om jongelui te zoeken die er iets voor voelden. Er werd toen een soort werkgroep geformeerd uit vertegenwoordigers van de Hervormde, Gereformeerde, Chr. Gereformeerde kerk en Sola Fide. Ik wist toen nog niet dat sommigen van hen als 't ware annex waren met de Soos. Zo is de politiek in feite toevallig daar onderdak gekomen. Dat is erg gelukkig, want zoiets kun je niet ergens in een kale ruimte organiseren".
Drs. Hiensch is blij met de resultaten tot nu toe. Hij zorgde beide malen voor bemiddeling bij de raadsleden, en hij wil dat graag blijven doen. "Sommigen hebben mij nu gevraagd ook eens de buitenbeentjes in de politiek uit te nodigen, ik vind dat best, maar geloof toch dat we niet te veel stuntwerk moeten doen door er iets sensationeels van te maken. Toch zou het voor de afwisseling misschien wel eens aardig zijn".
Het soosbestuur beraadt zich nog deze week op nieuwe stappen in de politieke wereld. De eerstvolgende avond wordt waarschijnlijk in de Pinkstervakantie gehouden.
(De Vallei, 3 april 1970)

Een Duitse invasie?

2009-03-12T13:53:00.018+01:00

In het begin van de jaren zestig vonden meerdere groepen met jongens uit het Ruhrgebied hun weg naar Veenendaal. Ze kwamen o.a. uit Suderwich bij Recklinghausen, Bottrop, Oberhausen en Duisburg. De groep uit Suderwich reed op hun “Moped” (bromfiets) binnendoor over de Bundesstrassen, want zij waren pas 16 jaar oud, toen zij in 1961 voor het eerst naar Veenendaal kwamen. De groep reed via de plaatsen Marl, Dorsten, Schermbeck, Wesel en zij passeerde de grens bij Elten, welke plaats toen nog onder Nederland viel. Op 1 augustus 1963 werd Elten aan Duitsland teruggegeven.

Al snel kregen de jongens contact met een aantal Veenendaalse schonen en op een zeker moment waren zij ieder weekend in Veenendaal te vinden. Wolfgang uit Bottrop. Peter, Manfred en Werner e.a. uit Oberhausen, Horst, Charly, Amsel, Karl-Heinz, e.a. uit Suderwich bij Recklinghausen en Roland en Willie uit Duisburg. Zij kwamen op hun Hercules, Zündapp, Kreidler en Heinkel scooter naar Veenendaal.
In die tijd waren deze bromfietsen en de “Kleinkrafträder” geliefde vervoers middelen onder de jeugd en deze machines hadden toen een enorme status. Vaak werd er met een enigszins jaloerse blik gekeken naar de Zündapps en Kreidlers, waarop de jongens uit het Ruhrgebiet naar Veenendaal kwamen. De “Kleinkrafträder” oftewel 50 cc motorfietsjes waren natuurlijk veel sneller dan de gemiddelde Nederlandse bromfiets uit die tijd.
Zündapp en de Kreidler waren in die tijd voor Hollandse begrippen zeer kostbare bromfietsen.
Verschillende uitvoeringen van deze Zündapp’s; Kreidler’s en Puch’s rijden anno 2009 nog in Veenendaal rond en de meeste bezitters zijn lid van de Veenendaalse oldtimer bromfietsvereniging MAV.

De jongens uit Suderwich sliepen af en toe bij een boer achter aan het Benedeneind en soms bij een Veenendaalse familie, die in één van de oude huisjes aan de Zandstraat naast de Scheepjeswol woonde. Wolfgang uit Bottrop en een kameraad kampeerden regelmatig op de Camping De Thijmsche Berg in Rhenen. De blonde Wolfgang met zijn camelkleurige suède jasje reed als enige op een blauw-grijze Heinkel scooter. De groep uit Suderwich plaatste ook weleens illegaal een tentje in het bos linksboven op de, in de volksmond genoemde, Thijmse Hucht, schuin tegenover het voormalige Roodland wat sinds 1961 Camping De Thijmse Berg heet.

Een Veenendaler in de Duitse mijnen
Deze Duitse jongens waren in de weekenden vaak bij Marrinelli te vinden en zij wisten zich prima in het Veense te vermaken. Henk, een zoon van de voornoemde familie in de Zandstraat, kwam door zijn omgang met Horst in de König Ludwig mijn in Recklinghausen te werken. De vader van Horst had daar een leidinggevende functie. Henk Edener reed iedere vrijdag - zomer of winter - de 160 kilometer op zijn Eijsink Record bromfiets van Recklinghausen naar Veenendaal en op zondag weer hetzelfde aantal kilometers terug naar Recklinghausen. In de winter had hij pakken kranten onder zijn jas om zich tegen de kou te beschermen. Henk stopte meestal op de brug over de Lippe bij Wesel om een shagje te roken. In de winter ging dat met veel moeite gepaard vanwege zijn door de kou trillende handen en benen. De König Ludwig mijn werd op 7 januari 1965 stilgelegd en vele andere mijnen volgden.

Een terugblik

Ongeveer drie jaar geleden zat ik nog eens met Henk over die tijd te praten en ik vroeg hem waar die Duitse jongens destijds nou precies vandaan kwamen. Wolfgang met de Heinkel scooter en een kameraad waren in die tijd ook weleens bij mij thuis geweest, maar zij vertelden mij alleen dat ze uit de buurt van Dortmund kwamen. Henk noemde mij toen o.a. de naam van Horst uit Suderwich bij Recklinghausen. Henk vertelde mij, dat hij nog tot ver in de jaren zeventig contact met Horst had gehad, maar dat het contact daarna verwaterd was.

Horst zegt daar later zelf over:

“Met Henk had ik lange tijd contact, maar de laatste jaren was ik door de gebondenheid aan mijn beroep niet in staat om dit contact in stand te houden. Ik rijd zo nu en dan nog weleens langs Veenendaal en ik herinner me die tijd graag. Ook ben ik er een keer met mijn motorfiets gestopt. Er is daar veel veranderd”.

De eerste poging

Na dit gesprek ben ik ’s avonds - inmiddels toch wel wat nieuwsgierig geworden - op google gaan zoeken en ik vond iemand met dezelfde achternaam en een mailadres in Suderwich. Deze persoon stuurde ik een mail met het verzoek om Horst contact met mij te laten opnemen en ongeveer vier dagen later kwam er een antwoord van “de” Horst uit Suderwich. Ik vertelde hem, dat ik op zoek was naar een groep met o.a. een Heinkel scooter. Horst mailde terug, dat er in hun toenmalige groep niemand op een Heinkel scooter had gereden, omdat ze toen geen van allen 18 jaar oud waren.

Na wat heen en weer mailen werd al snel duidelijk dat hij bij een groep hoorde, waar ik destijds nooit contact mee had gehad.
Wel wist hij direct wie de Henk was die destijds bij hen in de buurt in de König Ludwig mijn werkte. Hij nodigde ons beiden uit om bij hem thuis op bezoek te komen en op 15 juni 2006 werden er in Suderwich heel wat jeugdherinneringen opgehaald. We reden samen met Horst o.a. langs het tehuis voor mijnwerkers (Bergmannsheim) in Rölinghausen, waar Henk tijdens zijn werk in de mijnen woonde. Toch wel apart als je met een inwoner van Suderwich zit te praten over allerlei bekende namen uit het Veenendaal van de begin jaren zestig.

Horst herinnert zich

“Toen ik 16 jaar werd kreeg ik een Zündapp bromfiets van mijn oom en mijn vrienden en ik vonden de weg naar Veenendaal”. “Ik herinner mij alleen niet meer precies hoe en door wiens idee we uiteindelijk de eerste keer in Veenendaal terecht kwamen!”

Uit recente informatie komt naar voren, dat de jongens uit Suderwich mogelijk op het idee zijn gebracht door ene Theo uit Veenendaal, die als bankwerker(?) in Recklinghausen werkte en daar later ook trouwde.

Horst vertelde ons, dat hij en zijn vrienden wel eens voor een afspraakje van een uurtje helemaal naar Veenendaal waren gereden. Horst wist ook nog, dat het een kwartje kostte om 3 plaatjes bij Marrinelli te draaien.
Hij kon zich nog goed herinneren dat hij eens een stuk tand kwijtraakte in Marrinelli. Horst zat aan het tafeltje naast de deur van het toilet uit een flesje Cola te drinken en plotseling werd de deur opengesmeten door Lieneke en de deur sloeg met een klap tegen de bodem van het Coca-Cola flesje waaruit Horst zat te drinken. Dat leverde Horst een flink gehavende voortand op en dat was op dat moment, mede door de gegeven omstandigheden, geen pretje.
Van de jongens die destijds uit Recklinghausen kwamen is er later één met een Veenendaals meisje gehuwd en hij is hier ook blijven wonen. Deze Gerd, die bij Henk in het Bergmannsheim in Rölingshausen zat, kwam oorspronkelijk uit Oberhausen, maar via Henk kwam hij in Veenendaal terecht. Op het ogenblik is er regelmatig contact met Horst via het internet en ook zien we elkaar een paar keer per jaar bij elkaar thuis.

Onverwachte hulp bij de tweede zoektocht

Ook de door mij gezochte groep werd door ons teruggevonden en zelfs de afdeling burgerbevolking van Oberhausen hielp ons mee zoeken, omdat we het adres van Peter T. maar niet konden vinden. Later bleek dat zijn gegevens niet voorkwamen in het telefoonboek. De afdeling burgerbevolking van Oberhausen stuurde mij de volgende mail:

Sehr geehrter Herr Slagmann,

auf der Internetseite eines Bekannten (o-visionen) habe ich Ihre Anfrage
gefunden.
Nach meinen Erkenntnissen handelt es sich bei dem von Ihnen gesuchten Peter
T. um die Person, die jetzt Forststr…, 46147 Oberhausen wohnt.
Eine Telefonnummer habe ich leider nicht gefunden.

Mit freundlichen Grüßen

Im Auftrag
Süselbeck
Stadt Oberhausen
Der Oberbürgermeister
Fachbereich 2-4-10
Bereich Bürgerservice,
Öffentliche Ordnung

(adressen en telefoonnummers zijn om redenen van privacy niet vermeld).

Een onverwacht weerzien

Toen ik het bovenstaande bericht ontving, hadden wij het adres van Peter inmiddels al op eigen kracht gevonden. Gerard, de broer van Henk wist zich op een zeker moment ineens te herinneren, waar Peter vroeger woonde en een paar dagen later waren we al, begeleid door een Tom-Tom, op weg naar Oberhausen. Toen we in de desbetreffende straat aankwamen raakte Gerard het spoor even bijster, want het was ruim tien jaar geleden dat hij Peter had opgezocht. Uiteindelijk herkende hij het huis aan de kleur waarin het onderste deel was geschilderd. Er was echter niemand thuis en we dropen teleurgesteld af. Een eindje verderop waren twee bouwvakkers bezig bij een woning en op onze hulpvraag kregen we het antwoord, dat we maar even bij de bewoonster van het huis moesten aanbellen. Zo gezegd, zo gedaan en de bewoonster vertelde ons dat de door ons gezochte familie al jaren geleden was verhuisd,

Terwijl we zo stonden te praten kwam er nog een andere vrouw bij staan en die zei: “Oh, maar dat is niet zo moeilijk hoor, want die wonen een paar straten verder.”
Toen we even later, na ongeveer een jaar zoeken, uiteindelijk bij Peter voor de deur stonden, wist hij in 1e instantie niet met wie hij te maken had. We legden hem uit wie we waren en hij keek hij alsof hij water zag branden en van pure verbazing wist hij geen woord uit te brengen. Het ijs was echter al gauw gebroken en hij nodigde ons binnen. Eénmaal binnen passeerde het ene na het andere oude verhaal de revue. Op dat moment werd mij duidelijk dat de door mij gezochte groep uiteindelijk was gevonden.

“Alte Kameraden”

Samen met Peter bezochten we in Oberhausen zijn oude kameraad Manfred, die vroeger ook mee naar Veenendaal kwam. Helaas was zijn broer Werner inmiddels overleden, zo vertelde Manfred ons. Werner was wat ouder dan de rest van de jongens die naar Veenendaal kwamen en hij had een opvallende blonde Elviskuif. Hij reed op een anthracietkleurige Kreidler Florett Super. Menige Veense teenager uit die tijd zal zich juist deze wat oudere jongen met zijn brylcream kuif kunnen herinneren. Manfred had lange tijd verkering in Elst en werkte soms ook voor een bakker in de buurt.

Verschil moet er zijn

Een Veenendaalse dame die deze groepen vroeger ook had gekend, wist nog zo uit het hoofd het adres van één van deze jongens te noemen. Zij vertelde mij, dat de Veense meisjes het in die jaren best stoer vonden om met één van de Duitse jongens mee te gaan, want die hoefden met hun brommer (lees 50 cc motorfietsjes) niet op het rijwielpad te rijden.

In memoriam

Tot onze grote spijt moesten wij op woensdagmorgen 8 oktober 2008 vernemen, dat Horst uit Suderwich in de vroege ochtend geheel onverwacht was overleden. Horst was een beminnelijk mens en zijn Veenendaalse vrienden zullen hem oprecht missen na de hernieuwde contacten, die zij na jaren weer met hem hadden. Horst had nog altijd dierbare herinneringen aan Veenendaal. Horst zou zelfs nog een eigen bijdrage aan “Veens Lawaai” leveren. De avond voor hij overleed zond ik hem toevallig per mail het interview voor “Veens Lawaai” toe. Deze mail werd de volgende ochtend beantwoord door zijn dochter, die ons in kennis stelde van zijn plotselinge overlijden in de vroege ochtend. Amsel, één van de vrienden die vroeger met Horst mee naar Veenendaal kwam, was aanwezig op zijn begrafenis.

Jan Slagman.

Het 'SOOS'VERHAAL

2009-03-10T21:37:00.027+01:00

Volgens Cees Croes startte de Soos in 1965: de pastorie naast de Brugkerk stond leeg, na het vertrek van Ds. van Enk en de bovenverdieping werd verhuurd voor bewoning. De eerste sooscommissie bestond (o.a.) uit Jacob Bredeveld, Nettie Coïni, Piet Anbeek en wellicht Anke, een dochter van bakker Hoekstra. Feitelijk was het de groep die ook de weekends op het landgoed Hoekelum organiseerden.

Overzicht van het Soosjaar 1968-1969

Op zaterdag 14 september 1968 wordt de Soos, na een intensieve verbouwing, heropend. De Sooscommissie bestaat dan uit zeven leden te weten: Nel Hootsen, Aline van Leeuwen, Mieke Kroes, Hanneke van de Garde, Henk van Dijk, Henk Sukkel en Cees Croes.
In de openingsweek (14 t/m 21 september) organiseren we drie avonden:
- de openingsavond met soep
- op woensdagavond; gemaskerd bal
- op zaterdagavond: een avond met Rijk van Rotterdam
In de daaropvolgende weken neemt Aline van Leeuwen afscheid van de Sooscommissie en in haar plaats komt Ellen van Manen.

We organiseren een pannekoekenfuif, die erg leuk verloopt en een dansavond (met kaarten!).
Op vijf december houden we een groot Sinterklaasfeest met een zwarte Sinterklaas en een witte zwarte Piet.
Inmiddels heeft ook Hanneke van de Garde heel ongemerkt het veld geruimd. Voor haar wordt nog geen ander lid benoemd!
Eind december verdwijnt Mieke Kroes uit de Sooscommissie. Zo duiken wij (als Sooscommissie) met z'n vijven de oud- en nieuwjaarsroes in. Op de grens van oud en nieuw houden we 's nachts om half één een, zoals we het noemden, nieuwjaarsreceptie, die door velen werd bezocht. Achteraf houden we met enkele bekenden nog een drankfuif.
Op 1 januari 1969 moeten we eerst de enorme chaos opruimen om 's avonds een nieuwjaarsbal te kunnen geven.
Ook deze avond wordt erg druk bezocht. Op vier januari hebben we erg veel last van nozemachtige creaturen, die de inboedel willen afbreken.

's Maandags hebben we een vergadering met de jeugdouderlingen bij Dhr. Kroesbergen. Op 4 januari treed Snowy Wood op, de band van Cees van Hardeveld en Kees van de Klift.
Op 18 januari houden we, naar een idee van Henk van Dijk, een Paint-in. Het wordt een geslaagde avond!
Onder de bezoekers signaleren we steeds nieuwe gezichten. We besluiten daarom lidmaatschapskaarten a f. 0,75 uit te geven. Dit levert de kas ongeveer f. 95,- op. Op drukke avonden hebben nu alleen leden (130 stuks) toegang.
Zaterdagavond 1 februari hebben we onze tweede avond met Rijk van Rotterdam. Ook Freke Albrecht verleent medewerking.
Op 8 februari een disco avond en op de 22ste van dezelfde maand een dansavond, met een originele vloeistofdia lichtshow.

Langzamerhand wordt het tijd dat we weer een zesde lid benoemen. Uit verschillende kandidaten wordt op een zondagavond vergadering Lettie Bos gekozen. Op 15 maart geven we een Bingoavond en op 22 maart zitten de meeste van de groep op Hoekelum.
26 april opnieuw een free-jazz optreden van Han Troost en zijn band. 12 mei hebben we een discjockey-avond van Henk Slagter en de week daarna staat in het teken van de bazar (Montati-wijn e.d.).
De 26ste april: Free-Jazz met Han Troost, Dick Schoonderbeek en Paul van Kreel.
Inmiddels is het mei geworden en krijgen we te maken met een nieuwe stroming: "Perfume Garden", die op eigen verzoek op 17 mei een 'vreemde' avond met Chinese thee, Mens-erger-je-niet e.d. organiseren. In de week van 18 t/m 24 mei komt de Soos, vanwege Perfume Garden in de publiciteit te staan. We besluiten op de vergadering van 28 mei om Perfume Garden uit de Soos te weren, wat gebeurd!
We zijn in deze tijd ook druk bezig met de verbouwingsplannen. Maar de bovenburen zullen eerst het veld moeten ruimen!
Op 14 juni plannen we een avond met Auke Ozinga en Dick Schoonderbeek, die echter op het laatste moment verhinderd zijn.
Ook op de slotavond (21 juni) kunnen ze niet verschijnen. In hun plaats treedt dan de band met o.a. Peter van Dijk op.
We hebben die 21ste juni tevens een heerlijke barbecue.
Aan het eind van dit seizoen neemt Henk Sukkel afscheid als lid van de Sooscommissie.

Enkele opmerkingen:
In dit seizoen was de Soos steeds 3 avonden per week geopend: op woensdag-, donderdag- en zaterdag avond.
In de eerste 4 maanden van 1969 halen we een omzet van f. 1050,-
We krijgen 2 gaskachels en een mooie geluidsinstallatie.
Tevens krijgen we de beschikking over het hele huis omdat de bovenburen op het laatste moment vertrekken.

Cees Croes, 20 juni 1969.

Overzicht van het Soosjaar 1969-1970

Nadat we op 21 juni het seizoen 1968/1969 hebben afgesloten is er, uitgezonderd op de zaterdag en de zondag, elke dag in de Soos gewerkt om deze een geheel ander aanzien te geven. Ook de organisatie wordt grondig geregeld (huisregels, lidmaatschapskaarten).
Zo kunnen we dan op zaterdag 6 september met een feestelijke receptie de Soos heropenen. In de openingsweek organiseert de Sooscommissie de zaterdagavond: opening van de Soos; de maandagavond: muizenrace; de woensdagavond: fietsenrace (kerkraad tegen de jeugd); en de zaterdagavond een Paint-in.
Alle avonden worden druk bezocht. In de maand september vliegen de lidmaatschapskaarten de deur uit. We krijgen ongeveer 160 leden. Henk van Dijk doet een gedeelte van zijn werkzaamheden (de drankaankopen) i.v. m. zijn studie, over aan Bas van Capelleveen, die met ingang van juni in de Sooscommissie is gekomen.
Begin oktober krijgen wij (eindelijk) tien nieuwe barkrukken.
We hebben in deze tijd veel last van ongewenst bezoek. Ook in de Sooscommissie ontstaan enkele interne problemen, die we echter spoedig oplossen.
Op 18 oktober houden we weer een avond Free-Jazz.
We hebben nu een verkoop van zo'n f. 80,- in de week. De inboedel van de Soos verzekeren we voor f. 10.000,-.
Enkele avonden:
Op 22 november hebben we een disc-jockey avond met Rob van Benthem (afgang).
Zaterdag 6 december houden we het Sinterklaasfeest met Do Hoogeboom als Sinterklaas en Gerard Davelaar en een zekere Wim Boers als Zwarte Pieten. Op 19 december wordt besloten Henk van Dijk te ontlasten van bardiensten (studie). Ook worden nu al namen genoemd van eventuele nieuwe Sooscommissieleden.
Op 24 december vieren we het Kerstfeest in de Soos met medewerking van dominee Blanken.
De donderdagavond (voor 19 jaar en ouder) wordt wegens de geringe belangstelling afgeschaft en we besluiten nu op vrijdagavond open te gaan (16 jaar en ouder).
Op 1 januari 's nachts om half een: de nieuwjaarsreceptie en daarna om 2 uur: feest van de Sooscommissie en aanhang.
Donderdagavond 1 januari houden we weer het traditionele nieuwjarsbal.
Begin januari kopen we een zgn. koffiekraantjes kan (goed voor 24 koppen).
We krijgen in 1970 f. 300,- subsidie van de kerk. In deze maand wordt ook Gerard Davelaar gevraagd lid te worden van de Sooscommissie.
Op 1 februari maakt hij zijn eerste vergadering mee. Omdat we in de zomervakantie 1970 de Soos willen verbouwen (uitbreiding!) bezoeken Henk en Cees architect Ploeg. Er komen tevens plannen voor een Sooskrant en een Stripbibliotheek.
Op 12 februari hebben we een avond rond de z.g.n. Actiegroep X (hulp aan Heimerstein en de B.L.O.).
In februari organiseren we ook onze eerste politieke avond.
Onder leiding van Gerard Davelaar wordt een uitgebreide enquete gehouden om de mening over vele zaken, betreffende de Soos, bij de leden te peilen.
Vrijdag 13 maart en zaterdag 14 maart worden de enqueteformulieren op de soos ingevuld.

In maart wordt duidelijk dat Henk van Dijk, Lettie Bos, Nel Hootsen en Cees Croes in juni 1970 de Sooscommissie zullen verlaten. Er wordt ijverig naar nieuwe leden uitgekeken.
Een eventuele uitgebreide verbouwing kan, om financiele redenen, niet doorgaan. (We krijgen geen geld extra).
Half maart komt Cees Brederveld in de Sooscommissie.
In de Paasvakantiezijn we, evenals in de kerstvakantie, een hele week geopend.
We organiseren in die week:
31 maart: de tweede Politieke avond
2 april: een voorlichtingsavond over het zusterstadproject (Lusaka).
3 april: een Amerikaanse verkoop
4 april: samen met de C.J.V. groep van Sola Fide een dropping.

Op dinsdag 6 april is de eerste Soosavond voor 14- en 15 jarigen. Deze 4e soosavond per week wordt geleid door Karien Maas, Tiemy Hasselaar en Warner ten Kate. In april krijgen we weer last van ongewenste gasten. Alles blijft echter nog heel. In deze maand krijgen we de Sooscommissie voor het volgend jaar enigzins voltallig.
Een uit 3 man bestaande commissie, met een voorzitter (Dhr. de Baat), een secretaresse (Ellen van Manen) en een penningmeesteresse (Nel Hootsen), zal de Sooscommissie begeleiden en de taak ervan wat verlichten (zorg voor de penning en de pen).
We vragen tevens Marijke van Rijswijk en Frans van Tuil om in de Sooscommissie te komen.
Op zaterdag 9 mei organiseren we voor de derde maal een avond met Han Troost, Dick Schoonderbeek en Paul van Kreel.
Wegens "onlusten" in- en om de Soos sluiten we die avond om 10 uur.
Zondag 10 mei valt de ingrijpende beslissing de Soos, wegens de toenemende spanning (door o.m. De Instuif, die sluit) op zaterdag- en ook op vrijdagavond gesloten te houden.
De sluitingsavond wordt vervroegd (van 20 juni naar 6 juni).
De dinsdag- en woensdagavonden blijven we normaal geopend.
Op 2de Pinksterdag organiseren we een 'Witte Picknick' bij het Egelenmeer.
In mei hebben we verschillende vergaderingen met de nieuwe Sooscommissieleden. We bespreken uitputtend de organisatie voor het seizoen 1970/1971. (De Soos zal dan geheel een besloten club worden; er zal een Sooskrant onder leiding van Frans van Tuyl worden uitgegeven; de lidmaatschapskaarten worden duurder: f. 5,- per half jaar).
Op 5 juni hebben we de derde politieke avond en op zaterdag 6 juni hebben we onze slotavond met medewerking van Auke Ozinga en Dick Schoonderbeek. We houden dan tevens een barbeque.
Zaterdagavond 13 juni organiseren we voor de hele Sooscommissie met aanhang en ook de jeugdouderlingenmet hun echtgenotes, een slotvergadering gevolgd door een afscheidsfeest.
De nieuwe Sooscommissie bestaande uit voorlopig zes man gaat dan met hulp van Dhr. de Baat en Nel Hootsen op eigen kracht draaien.
Op deze avond afscheid van Lettie Bos, Henk van Dijk en Cees Croes.

Cees Croes, 16 juni 1970.

Opmerkingen:
Omzet van de Soos gedurende drie seizoenen:
1967/1968: f. 489,30
1968/1969: f. 2512,08
1969/1970: f. 3897,86

1970/1971, een gedeelte van het openingsartikel in het eerste nummer van de Moduulkrant

We starten dit jaar onder de naam "Moduul". "Moduul" is afgeleid van het Latijnse woord "modules", wat "afstand' betekent. Dit woord is in allerlei opzichten te gebruiken, bijvoorbeeld de afstand tussen de oudere en de jongere generatie, de afstand tussen God en de mensen, enz. Het vignet dat om het woord "Moduul" verwerkt is, stelt een hangend kruis voor, verbonden door het woord "Moduul", toch weer een eenheid vormend.

Voortaan dus niet meer de Soos, maar "Moduul".
De commissie bestaat uit: Henk de Baat (voorzitter), Ellen van Manen (secretaresse), Nel Hootsen (penninmeesteresse), Kees Brederveld, Gerard Davelaar, Bas van Capelleveen, Marijke van Rijswijk en Marjo Oskam.
Er komt nog een nieuw commissielid. Bij het ter perse gaan van dit nummer was nog niet bekend wie. De lidmaatschapskaarten worden uitgereikt in de eerste week waarin wij open zijn, op vertoon van de ingevulde strook en tegen betaling van het verschuldigde bedrag ad. f. 5,- per half jaar.
De lidmaatschapskaart moet worden voorzien van een goedgelijkende foto en dient iedere keer meegenomen te worden. Zonder kaart geen toegang.
Ieder lid mag een introducee meenemen, die dan f. 0,75 moet betalen.
We zullen proberen mistens 1x per maand een speciale avond te organiseren.
Deze kan bestaan uit: muziek, politiek, vrije expressie, discussie, film, theater, enz.
Deze speciale avonden zullen meestal op zaterdag zijn. Als je ideeen hebt, leg ze voor aan de commissie. Neem niet alles voor kennisgeving aan, bekijk de gang van zaken kritisch en spui je kritiek.
We zullen eigen iniatief en inspraak in de gang van zaken in "Moduul" stimuleren. Je kunt altijd bij ons terecht met op- en aanmerkingen. We zullen altijd luisteren en indien mogelijk je plannen uitvoeren of onze plannen veranderen. ....
.... Eind december openen we een stripbibliotheek in kamer 8. Wanneer je hier aan mee wil werken, neem dan contact op met Evert of Frits Davelaar, die zetten hem op. We hopen dat alles vlot zal verlopen en dat we hier samen een prettig jaar zullen hebben. We zullen ons best doen.
De Commissie.

Openingstijden MODUUL:
Woensdagavond: half acht - half elf
Vrijdagavond: acht uur - elf uur
Zaterdagavond: half acht - elf uur
Dinsdagavond: half acht - tien uur

Voorjaar 1970 oefende het P.G. Huisorkest regelmatig op zaterdagmiddag in de Soos. Er deden een wisselende groep mensen aan mee onder andere Henk Prummel, viool, Kees van Hardeveld, bas, Jan de Boer, gitaar, Kees Brederveld, blokfluit, en verder een aantal neusfluiters en zangers/zangeressen. Onder de naam Artificial Ear werd er zelfs een keer meegedaan aan een talentenjacht op de PA in Ede, met een groep van ongeveer 15 personen. De jury wist waarschijnlijk niet wat ze hiermee aanmoesten en beoordeelden het optreden van Artificial Ear als goed genoeg voor een tweede plaats.

Eind 1970 werd de soos plotseling gesloten, vanwege het ontbreken van de brandveiligheid en vernielingen. Er vond geen overleg plaats tussen de "Commissie van Beheer" en de sooscommissie. Het gebouw werd gewoon gesloten. Wekelijks bezochten tussen de 150 en 200 mensen de soos voor hun vertier, en die konden nu nergens meer terecht. Na een brandbrief van de sooscommissie mocht de benedenverdieping weer open, maar het blijkt dat dit

Het begin van het einde was

Begin 1971 werd er een werkcommissie ingesteld, die vanaf 16 maart 1971 (in zes vergaderingen) in juni 1971 een lijvig rapport uitbracht waarin uitgelegd werd hoe Moduul weer 'ten nutte' van de gereformeerde jeugd kon worden gemaakt. Men vond dat het werk van de huidige commissie nogal wat negatieve reacties in de gemeente had gewekt. Men verweet de
commissie dat men oogluikend het gebruik van drugs en het lezen van sexblaadjes had toegelaten. De werkcommissie, dit moest onderzoeken wilde allereerst opmerken dat de sooscommissie als jeugd voor de jeugd heeft gewerkt en dat daarmee een brok enthousiasme bij voorbaat niet kan worden gekenschetst als "ondeugdelijk werk van langharig tuig", ook al gaat dat werk voor de jeugd logischerwijze vergezeld van fouten. Na verschillende gesprekken met leden en informaties van buiten de soos, bleek dat daar, althans in het gebouw, geen sprake van was geweest. De werkcommissie onderkende wel dat het organiseren van de zo gewraakte "thee-avonden" met gebruikmaking van wierook, een sfeer met zich brengt die het gebruik van -vooral- drugs in de hand k a n werken. Tevens is zij van mening dat het probleem "drugs en sex" niet alleen een typisch probleem van de jongeren uit de soos is, maar een algemeen probleem, waaraan gezaghebbende bladen als Elsevier uitvoerig aandacht hebben besteed. "Drugs en sex' kan daarom niet alleen aanleiding zijn de Soos-jeugd en het sooswerk te veroordelen. Dit ernstige landelijke probleem behoeft dringend duidelijke voorlichting van experts aan jeugd en ouders.

In een aantal paragrafen werden aan een aantal zaken aandacht gegeven. Allereerst een formulering van het doel van de soos, waar tot nu toe "algemeen ontspannings centrum" het best de lading dekte. Men vond wel dat het programma voornamelijk gericht was op HAVO-jeugd, wat aan de soos een karakter gaf wat de MAVO- en werkende jeugd totaal niet aansprak. De commissie was niet van zins hier verandering in te brengen, omdat deze jeugd niet 'paste'.
Men wilde dit doel ombouwen naar een "algemeen ontmoetingscentrum" waar de gehele jeugd van de gereformeerde kerk als doelgroep aangemerkt zou worden.
De samenstelling en samenspel van de sooscommissie kwam ook ter sprake, men vond dat het verloop te groot was en dat men van 'blokvorming' kon spreken, waardoor nauw samenspel onmogelijk werd. Men vond dat de 'vernieuwers' te veel de boventoon voerden. Verder werd er te weing op de financien gelet, werden afspraken niet goed nagekomen, er werd te weinig aan onderhoud van het gebouw gedaan, en volgde men de ingestelde roosters niet.
Men wilde het positief christelijke element weer terugbrengen in de commissie, onder leiding van een zeer sterke leiding. Ook zouden de vernieuwers een stap terug moeten doen. De commissie zou moeten bestaan uit 12 leden, waarvan tweederde positief christelijk ingesteld is en de rest puur enthousiaste, werkwillige leden, die niet noodzakelijk van protestantse huize zijn. De voorzitter moet wat ouder (en gereformeerd) zijn en uitsluitend delegerend bezig zijn.
Het gebouw moet aangepakt worden, netjes maar niet luxueus zijn en zo ingericht zijn, dat velen voldoende ontspanningsmogelijkheden vinden, zonder dat men elkaar hindert. Het maken van muziek, het draaien van films, het spelen van tafeltennis, dammen, schaken of andere spelvormen moeten vrijelijk kunnen worden beoefend.
Er moeten discussie-avonden, film-avonden en bingo-avonden kunnen worden georganiseerd, en daarvoor moet de tussenwand op de bovenverdieping verwijderd worden.
Omdat het pand nu aan de brandveiligheidseisen voldoet, kan het ook voor andere doeleinden worden gebruikt; denk aan Kinderdiensten, kinder-oppas en dergelijke.
Uit het financiele overzicht blijkt dat er beperkte geldmiddelen zijn. Er is te weinig geld om de gewenste aktiviteiten te financieren. De totale omzet over het eerste halfjaar van 1971 bedraagt ongeveer f. 2.700,-.
Een aantal aanbevelingen:
- Stel de nieuwe sooscommissieleden in de gelegenheid om week-ends bij te wonen die gewijd zijn aan onderwerpen als:"hoe houdt men de jeugd verantwoord bezig", en andere onderwerpen.
- Uit een gehouden mini-enquete blijkt dat er behoefte bestaat om aktie- en discussiegroepen te vormen. Dit zou vanuit de soos georganiseerd kunnen worden.
- Een grote opknapbeurt van het gebouw, zowel buiten als binnen.
- Het opstellen van een huisregelement, zodat iedereen weet waar hij zich aan te houden heeft.

Veenendaal, juni 1971

HET EINDE

Op 28 augustus 1972 stuurde de Gereformeerde Kerk van Veenendaal een brief aan het bestuur van de Soos waarin het besluit van de Kerkeraad om de werkzaamheden van de soos te beeindigen. nader werd toegelicht. Het blijkt dat de problemen die hierboven beschreven werden nog steeds als argument voor sluiting naar voren gebracht werden met daaraan toegevoegd dat het gedeelte van de Gereformeerde jeugd wat naar de soos kwam, geslonken was tot een tiental personen. Men vond dat "De Instuif" beter geoutilleerd was om als "de markt des levens" te fungeren, waar de soos niet tegenop kon concurreren. Men vond ook dat de soossfeer teveel een "Underground' karakter had, wat veel potentiële bezoekers afschrikte. Als laastste was er geen geld beschikbaar voor de broodnodige opknapbeurt van het pand. Iedereen werd bedankt voor het werk wat voor dit 'kerkelijk experiment' gedaan was, en de aktiviteit werd beëindigt verklaard.

Ik was een trouwe bezoeker van de Soosavonden, waarschijnlijk al sinds 1966. Ik hielp als vrijwilliger mee met de verschillende verbouwingen die in het gebouw uitgevoerd werden. Later in de sooscommissie moet ik een van de 'vernieuwers' geweest zijn. Op persoonlijke titel werd ik lid van het, landelijk opererende, Provadya netwerk, wat mij toegang gaf tot allerlei informatie en voorstellen voor het organiseren van aktiviteiten van uiteenlopende aard. Ook was ik lid van de werkcommissie in 1971, samen met jeugdouderling De Jong en Do Hoogenboom. De andere leden kan ik mij niet meer herinneren. Het rapport, wat ik hierboven voor het artikel heb gebruikt, heb ik indertijd niet gezien. Onlangs leende Nel van Reenen-Hootsen mij dit, en het was de eerste keer dat ik het onder ogen kreeg, samen met het hier geplaatste fotomateriaal.
Gerard Davelaar.

Ik zat in de Sooscommissie van ca. 1968 tot 1971, samen met Ellen van Manen, Bas van Capelleveen, Cees Croes, Lettie Bos en Henk van Dijk.
Bij ons afscheid heeft Cees Croes ons een herinneringsalbum meegegeven met daarin een overzicht an wat er zoal gebeurd is gedurende die periode. Helemaal met de hand geschreven in Cees’ zijn onmiskenbare, keurige handschrift! Toen ik het weer doorlas, viel me op hoeveel we in die tijd organiseerden voor de Veense jeugd en zeker ook op het gebied van muziek, waarin jij (GD) toen ook veel bij betrokken bent geweest.
(Nel van Reenen- Hootsen)

Mijn idee en beleving van onze jeugd in Veenendaal is dat we veel neer hebben gezet (in het licht van het calvinistische Veenendaal) de Soos, maar ook de Wereldwinkel. Vernieuwend bezig. Ook binnen onze PA (Kees Brederveld en ik zaten daar) Het "Up against the wall ........ verhaal" met neusfluiten etc. was nieuws.
Anecdoten Soos; de liefdes die er ontstaan zijn, Han Troost die free jazz introduceerde, jij met je vernieuwende introducerende muziek. Ik mocht niet naar de PA, dat is een serieus onderwerp van discussie geweest, want ik zag er na een werkweek wat verlopen uit, zat in de soos in V'daal, dus zou wel drugs gebruiken. Niet toelaatbaar op de PA.
En wat waren we onschuldig; theekamer, stripbibliotheek, witte picknick, "psychedelisch" was wel een trefwoord.
We spiegelden ons denk ik enorm aan Amsterdam en wat daar gebeurde in die tijd.
Marijke van Rijswijk

REUNIE HOEKELUMMELS 1999

Vanaf de jaren zestig (en zelfs al in de jaren daarvoor) zijn er door de ontspanningscommissie van de Gereformeerde Kerk in Veenendaal, weekenden voor de jeugd georganiseerd op het Kasteel Hoekelum te Bennekom. In 1999 werd er een reunie georganiseerd voor mensen die regelmatig met de Hoekelum weekenden meegingen. De reunie vond plaats op 25 september 1999 en werd op touw gezet door Pieter Anbeek, Marijke Brederveld-Lubbers, Marjan Hoekstra-De Haas, Jeanette Coïni, Teun Hoekstra, Nel Van Reenen-Hootsen, Jakob Brederveld en Henny Verwey-Bekker. Men werd verwacht rond tien uur en het programma zou doorlopen tot 22.00 uur.
Mochten er mensen zijn die hier iets meer over kunnen vertellen, neem dan kontakt op, ik zal er graag een stuk over plaatsen. Nu eerst de foto (met dank aan Sjoerd de Jong)

Om te laten zien dat het veertig jaar geleden bij de ontgroenings ceremonie er iets anders aan toeging dan zitten voor een gebouw hier de enige twee foto's die ik kon vinden uit 1968.

DERROLL ADAMS IN MODUUL

2009-03-06T22:54:00.012+01:00

Op 19 juni 1971 was Derroll Adams aanwezig voor een optreden in Moduul. Samen met de Amsterdammer Ben Davis gaf hij een ruim anderhalf uur durende voorstelling voor een enthousiast publiek. Voor wie hem niet kent: Derroll Adams (Derroll Lewis Thompson werd geboren in Portland, Oregon) (27 november 1925 – 6 februari 2000) was een Amerikaan die het tweede deel van zijn leven in Europa heeft gewoond, het grootste deel in Antwerpen. Als 16 jarige nam hij dienst in het leger, later verkaste hij naar de kustwacht. In de jaren vijftig speelde hij banjo op straat in Los Angeles, onder andere met Ramblin' Jack Elliott, ook maakten ze samen een aantal LP's.

Vooral zijn collega's zagen wat de kracht was van deze man. Hij bespeelde de vijfsnarige banjo, en dat instrument was een liefde voor het leven. Het meest opmerkelijke was dat hij zacht speelde, wat zeker bij een instrument als de banjo niet vanzelfsprekend is. Voeg daarbij een zware, warme stem en je ziet het bijna voor je: iemand die zacht zingend en zacht spelend het publiek stil weet te krijgen. In de jaren zestig vertoefde hij een poos in Engeland, we zien hem bijvoorbeeld in de Dylan film 'Don't Look Back'. Later nam hij Donovan onder zijn hoede, wat vooral op de eerste albums te horen is.

De nummers die in Moduul gespeeld werden:
1. The Ship
2. Dixie Darlin'
3. Pretty Polly
4. Muleskinner Blues
5. Blue Rich Mountain
6. The Frog
DERROLL ADAMS & BEN DAVIS
7. Nixon/Nashville Junction
8. What Shall we do with the Baby?
BEN DAVIS
9. Ramblin' Boy
10. Introduction to
11. Willie Moore
12. Introduction to
13. Portland town
14. Introduction to
15. Some Union Songs
16. The Valley
17. Darlin' Corey
18. Poor Allen Smith
19. Philosophical Song
DERROLL ADAMS & BEN DAVIS
De set van Ben Davies was nog 3 nummers langer, hij speelde onder andere de cover 'Me and Bobby McGee', meer bekend in de uitvoering van Janis Joplin. De set van het duo begon sterk, maar aan het eind zakte het wat in. Derroll was speciaal voor dit optreden uit Antwerpen gekomen. De nacht bracht hij door bij Aart en Christine de Raadt, een echtpaar wat korte tijd in Veenendaal woonde. Aart was een Zuidafrikaan en Christine een Californische hippie, die de begintijd van de West Coast muziek daar had meegemaakt en mooi kom vertellen over haar bezoeken aan de clubs The Matrix en The Fillmore-West in San Francisco, toen al legendarische namen. Op de eerste twee foto's zien we, achter Derroll Adams, Han Troost zitten, die het geluid regelde en het hele concert opnam op de bandrecorder, die in de Soos normaliter voor de muziek zorgde.

POPFESTIVAL 1973

2009-01-28T21:17:00.010+01:00

"Het grootste popfestival dat er in heel Nederland zal plaatsvinden". Zo annonceert het driemanschap Henk van den Berg, Gert Schoonderbeek en Henri Bruitsman, de onderneming op 30 april, die ze nu driftig bezig zijn voor te bereiden. In een grote circustent, midden in het stadspark, zullen die dag in een twaalf uur durende non-stop show, zes popgroepen en een mobiele discotheek te zien, en vooral te horen zijn. Daardoor wordt de belangstelling van enige duizenden jongeren verwacht. Met het oog op die verwachte grote toeloop zijn er bij circa twintig voorverkoopadressen tussen Arnhem en Utrecht, tegen gereduceerde prijs, kaarten voor deze happening verkrijgbaar.

Van den Berg, Bruitsman en Schoonderbeek hebben in de achterliggende jaren een reputatie opgebouwd, als het gaat om het organiseren van dergelijke festivals. Vorig jaar verstevigden zij die faam door een popfestival op poten te zetten, compleet met de verkiezing van een miss Veenendaal en nog een handvol randversieringen. Die miss-verkiezing zien zij niet meer zitten, vandaar dat die dit jaar niet op het programma voorkomen. Het wordt op Koninginnedag een pure eigentijdse muziekdemonstratie.

Het komende festival belooft niet alleen qua bezoekers alle records te slaan. Ook wat betreft het aantal popgroepen en de kwaliteit, die in het voetlicht stapt, gaat de happening alle voorgaande festivals overtreffen.
Grootste trekker is, naar het trio verzekert, het optreden van Focus. Deze groep, die naar ingewijden weten te vertellen, nu een lucratief bod van een Amerikaanse platenmaatschappij in beraad heeft om zich voor ruim zes miljoen dollar aan die maatschappij te verbinden, is momenteel op tournee in de Verenigde Staten. De groep keert 24 april terug, om een week later in Veenendaal op te treden. Voor een rockshow uit de jaren vijftig zorgt de formatie Long Tall Ernie & The Shakers uit Arnhem. De organisatoren overwegen voor deze groep een stalen piano te laten aanrukken. Andere groepen met wie een contract is gesloten voor het optreden op Koninginnedag zijn Groep 1850, Solution, CCC-Inc. en het popproduct van regionale bodem Zip Fastening. Het gehele festival gaat zich afspelen in een enorme circustent van 70X30 meter, die op Veenendaals mooiste, meer dan kamerbreed tapijt in het stadspark komt te staan. De reklamespot voor dit gebeuren zal wekenlang op Radio Noordzee te horen zijn. In de voorverkoop kost een kaartje fl. 7,50, aan de kassa's op Koninginnedag moet men een tientje neertellen. "We hebben de voorverkoop ingesteld", zo zegt het driemanschap "om ook de schooljeugd in de gelegenheid te stellen dit twaalf uur durende festival bij te wonen". Ook zullen er die dag in het Stadspark verschillende buffetten aaanwezig zijn om de inwendige mens te versterken en een stand van de Veenendaalse Wereldwinkel. Wie behoefte heeft om het aantal decibellen dat de groepen ongetwijfeld weer zullen produceren te ontvluchten kunnen altijd nog kijken naar een serie lachfilms van Charlie Chaplin.

Op Koninginnedag 1973 regende het dat het goot. "We want Focus" gilden 5000 jongeren in de enorme circustent, waar Nederlands' beste popformatie Focus niet verscheen. Nerveus geworden zwaaiden de organisatoren met het contract waarin stond vastgelegd dat ze een uur zou optreden tijdens het Popfestival '73, waarvoor tieners uit het hele land naar Veenendaal gekomen waren. Maar Focus verscheen niet, en op verzoek van de organisatoren legde een ijlings opgeroepen deurwaarder beslag op de kostbare apparatuur ter waarde van ca. Fl. 80.000,- gulden. De spullen verdwenen naar het politiebureau in Veenendaal.
Het popfestival dreigde even uit de hand te lopen toen omstreeks zeven uur nog steeds de beroemde popgroep Focus niet verscheen. Aanvankelijk liep alles voortreffelijk en al vroeg in de middag raakte de circustent vol door de enorme toeloop van jongeren uit alle plaatsen van het land. Zondagavond arriveerden de eerste bezoekers reeds, een viertal hippies uit Eindhoven. De drie jongens en het meisje werden verwezen naar een camping, nadat zij liftend naar Veenendaal waren gekomen.

In de nacht van zondag op maandag werd de kostbare tent en twee aggregaten die voor de nodige stroomvoorziening moesten zorgen, zorgvuldig bewaakt. De politie nam 's morgens speciale maatregelen voor het verkeer en omstreeks het middaguur trokken duizenden jongeren in de richting van het Stadspark, op weg naar het Popfestival '73. Enkele minuten na twaalf uur daverde de muziek van Radio Noordzee als een ouverture over de groene velden.
De waardering van de bezoekers steeg aanmerkelijk toen de groepen gingen optreden. Zip Fastening, Groep 1850 en tenslotte het fameuze rock gezelschap Long Tall Ernie & The Shakers. Het werd een complete show van knapen die hun vak verstaan en zich ten volle gaven voor de tot 5000 man gegroeide toeschouwers. Theo Mulders, een der technici van Long Tall Ernie, moest extra apparatuur inzetten vanwege de slechte akoestiek van de circustent, waar de temperatuur steeg en rook de opnamen met videoapparatuur belemmerde.
Inmiddels was er paniek bij de organisatoren, Henk van den Berg, Henri Bruitsman en Gert Schoonderbeek. Nog steeds was het klapstuk van het festival niet verschenen: de topgroep Focus. Toen de laatste accoorden van Long Tall Ernie & The Shakers waren verklonken moest men wel aannemen dat de grote sterren niet zouden komen. Wel stond de apparatuur klaar, aangevoerd met twee vrachtwagens van Radio Luxemburg. Een woest geloei klonk op toen men het de toeschouwers vertelde. Jan Akkerman, de gitarist, lag op bed en wenste "niet z'n nest uit te komen". De groep zou dreigen uiteen te vallen door interne moeilijkheden, de manager zou in Emmen zijn, niemand wist hoe het in elkaar zat en in Voorburg waren ook al 4000 mensen teleurgesteld door het niet verschijnen van Focus.
Met kunst en vliegwerk kreeg men de groep CCC-Inc. op het podium en deze artiesten bleken bereid om voor 1000 gulden extra een kwartiertje langer te spelen. Koortsachtig probeerde Gert Schoonderbeek per telefoon nadere informatie te krijgen, maar Focus bleef weg. Een uurtje spelen voor 5000 gulden was voor de topformatie kennelijk nog te weinig. Inderhaast zochten de organisatoren contact met de politie, waar men uitstekend hulp ontving, een advocaat inschakelde en een deurwaarder beslag liet leggen op de apparatuur van Focus. Toen de toeschouwers zagen dat de spullen van Focus werden weggehaald begon er een gescandeerd "We Want Focus", maar rap verdween de kostbare apparatuur naar het politiebureau. Onzichtbaar hield een groot aantal politiemannen de wacht, klaar om in te grijpen als de jeugd opstandig zou worden door de enorme teleurstelling. Een jongen uit Rotterdam beklaagde zich: "Nou heb ik bijna alle platen van Focus, en voor de eerste keer zou ik ze echt zien. Daarvoor kom ik naar Veenendaal zeg". Anderen uit Amsterdam en zelfs uit Texel hadden eveneens een vergeefse reis gemaakt. Enkele duizenden vertrokken vroeger dan verwacht naar huis, anderen bleven geboeid luisteren naar CCC-Inc. en de Groningse groep Solution. Maar de stemming was eruit en vele foeterden op de "schandalige houding" van Focus.

STICK TO STICKS

2009-01-28T15:03:00.006+01:00

Op 31 mei 1968 werd er "een enorm beatfestijn' gehouden in de Eierhal in Veenendaal. Van negen uur 's avonds tot half één 's nachts werd de avond verzorgd door topartiesten van de Nederlandse eigentijdse muziekwereld. Het festival werd georganiseerd om de Jeugdraad in oprichting een gezonde financiële basis te geven. De organisatoren Hedda Buys en Mik Thoomes waren beiden lid van de voorlopige jeugdraad, die zich onder meer als doel 'de kwaliteit van het fysieke woonklimaat in Veenendaal te verbeteren" gesteld had. Men had het festival zo aantrekkelijk mogelijk gemaakt en ook de toegangsprijs was zo laag mogelijk gehouden. "Vier gulden per persoon is voor zo'n evenement echt niet veel", aldus Mik.

Hedda Buys verteld dat de jeugdraad ook op andere terreinen vele plannen heeft. Naast de festijnen als die van de 31ste mei zullen meer dingen plaats gaan vinden. "Maar dan heel andere kanten op. Op veel breder terrein". Mik Thoomes vertelt, dat het er deze keer niet om gaat de jeugd van de straat te halen. "Het is echt geen jeugdwerk', zegt hij, 'iedereen is er in zekere zin welkom. Het gaat er maar om dat er in Veenendaal iets gebeuren gaat". "Voor een geslaagde gebeurtenis moeten er ongeveer 1000 bezoekers komen, en dat hoeft niet in één keer. Dat mag best af en aan stromen", aldus Hedda.

PROGRAMMA

Het programma begint om 21.00 uur met een optreden van de Veenendaalse band As2O3, gevolgd door een optreden van de Utrechtse formatie Full House, van manager Jaap van de Klomp. De liedjeszanger Theo Snijders uit Amsterdam zet het programma voort met enkele voorbeelden van het puur Nederlandse chanson. De avond bereikt vervolgens een cultureel hoogtepunt door een optreden van The New Acoustic Swing Duo. Deze groep bestaat uit de gebroeders Peter en Han Bennink. Han Bennink wordt algemeen als de beste jazzdrummer van het ogenblik in Nederland aanvaard. Vorig jaar won hij de Wessel Ilkenprijs, de jaarlijkse Nederlandse jazzprijs verbonden aan het Prins Bernhard fonds. Zijn broer Peter Bennink was al eerder in Veenendaal te beluisteren. Hij speelde op tweede Kerstdag 1967 's morgens in de Petrakerk tijdens een speciale kerkdienst.

Na dit intermezzo met eigentijdse jazz is het woord aan de oude Rhythm & Blues muziek. Bert Jansen uit Groningen zingt een aantal songs en begeleidt zichzelf op de mondharmonica. Bert Jansen is het grootste talent in dit genre in Nederland op het ogenblik. "Hij bereikt vreemde effecten op zijn instrument en beheerst dit volkomen", aldus Mik Thoomes, een van de organisatoren.

De avond wordt besloten met een optreden van de overbekende beatgroep Dragonfly uit Vlissingen. De beatorkesten worden allen omringd door beatgirls bekend van de televisie programma's Waauw en Moef-Ga-Ga.

Gedurende het hele programma draait de nieuwe show van Harry Dukker. Midden in de Eierhal staat zijn lichtmachine, die "The Complete Crazy Light Machine" projecteert op de wanden, het plafond en het publiek. Volgens Harry Dukker is dit programma nog nooit eerder vertoond. Hij werkt met diaprojectoren en filmcamera's. In de diaprojectoren plaatst hij vloeistof- en projectie dia's. Vloeistof dia's zijn van te voren met verf vervaardigde dia's. De verf gaat door de warmte van de lamp bewegen. Sterk vergroot geeft dit continu wisselende kleurenspel prachtige effecten. Injectie dia's geven een plotselinge explosie in vorm en kleur, omdat men tussen de diaglaasjes verf spuit. Eén wand van de Eierhal wordt helemaal bedekt met projectieschermen, naar de andere kanten projecteert men op de aanwezige ondergrond.
Aan de organisatie van de produktie van de jeugdraad in oprichting "Stick to Sticks" wordt hard gewerkt door de gehele jeugdraad, inclusief de hoofdinspecteur van politie W.C.H. Dekker en de heer A.H. van Pijpen. Allen zijn zij enthousiast om ervoor te zorgen dat er in Veenendaal in de toekomst wat te doen zal zijn. De politie is overal van op de hoogte. Het gebeuren moet de stoot geven tot de ontwikkeling van een culturele recreatie voor Veenendaal.

N.V. 't DINGETJE

2008-12-08T15:47:00.008+01:00

De oprichters van Beatclub N.V. 't Dingetje waren Eddie den Braber, hij deed niet zolang mee.
Henri Bruitsman
Peter Pilon (de latere huisarts/inmiddels gepensioneerd, maar nog wel maatschappelijk zeer actief)
Dick Vink
Dirk de Gooijer hij kwam er pas later bij.
Bij de oprichting was Dick Vink de enige die een baan had, (bij de SKF). De anderen waren nog scholier. De oprichting vond waarschijnlijk plaats ergens in 1965.

Na een bestuursoverdracht in 1967 bleef Henri Bruitsman over samen met zijn broer Fred en Hans Slotboom.

In een ongedateerd artikel uit de Veenendaalsche krant, waarschijnlijk verschenen na 10 augustus 1967 worden Karel Helder, Wim van Schuppen en Will van Essenveld ook genoemd, als ex-leden van bestuur. Volgens Dick Vink waren bestuursleden medewerkers, die hielpen bij de organisatie. Peter, Dirk en Dick stopten bij de overdracht van het oude naar het nieuwe bestuur, zoals aangegeven in de aktes.
(Aktes en artikel opklikken voor een leesbare versie)

THE STRANGERS (1962 - 1966)

2008-11-10T15:24:00.008+01:00

Guus van Barneveld - drums en zang
Joop Schoonhoven - sologitaar en zang
Joop Welles - slaggitaar en zang
Wim van Burken - basgitaar en zang
Bram van Barneveld - slaggitaar en zang

Latere leden van The Strangers waren o.a. Godfried Simons, Han op de Woert en Wil van de Wetering.

De band The Strangers werd in 1962 opgericht en na maanden oefenen speelde de band countrymuziek van o.a. Jim Reeves, Slim Whitman, Buck Owens en Merle Haggard, tevens bracht de band een aantal songs van Roy Orbison, Elvis Presley, Cliff Richard en Freddy Fender. ook stonden een aantal bekende instrumentale nummers op het repertoire van onder meer The Shadows, The Ventures en The Jumping Jewels.
Tevens speelde zij Indo-Rocknummers van The Crazy Rockers, The Skyrockets en The Tielman Brothers.
Het allereerste optreden van The Strangers vond plaats in 1962 op de Camping de Wije Werelt in Otterlo. Het tweede optreden vond plaats in het vroegere Hotel Restaurant La Campagne aan de Nieuweweg en daar speelde de band voor de hondenclub van Bertus Minne.

De band deed later mee aan de teenagershows die destijds in Veenendaal werden gehouden in de kantines van De Scheepjeswol, de SKF en August Stenman.
The Strangers betraden ook de podia van de Junushof in Wageningen en Eltheto in Veenendaal.
The Strangers speelden samen met The Rainbow Rockets uit Renswoude in de Jeugdherberg De Eikelenkamp in Elst, waar jaren later ook de Tee-Set zou optreden.
Samen met The Rubies uit Ederveen traden The Strangers op in De Ruif naast de voormalige katholieke Willibrordkerk aan de Nieuweweg.

Menige leeftijdsgenoot zal zich nog de zaterdagavonden uit het begin van de jaren zestig in het NVV gebouw kunnen herinneren, waar groepen zoals The Strangers, The Valley Stars en The Blue Sharks optraden. De onlangs overleden Joop Hoesen zong tijdens een optreden van The Strangers vaak twee songs van Carl Mann mee, t.w. "Mona Lisa" en "Pretend" (uitgebracht in Amerika op respectievelijk 13 april en 21 september 1959). Zowel Carl Mann als Conway Twitty stonden in de Amerikaanse hitparade met de song "Mona Lisa", maar Carl scoorde hoger op de hitladder (no.25 in de top 50). Er werden een half miljoen exemplaren van Carl's versie verkocht.

The Strangers zochten hun geluk ook buiten de staatsgrenzen en samen met The Royal Rockers speelden zij in de nachtclub Tante Olga in Duisburg-Ruhrort.
Ruhrort is het historische stadsdeel van Duisburg met de haven.

De avonden in het NVV gebouw werden destijds georganiseerd door Jaap van Eden, Bram en Nico van Barneveld en Jan van Nieuwamerongen, de bestuursleden van de NVV jeugdafdeling “Jonge Strijd” genaamd.

(De bovenstaande informatie werd verstrekt door het vroegere bandlid Bram van Barneveld en de tekst werd bewerkt en aangevuld door Jan Slagman.)

JAZZ IN VEENENDAAL 1963-1964

2008-09-22T19:26:00.014+02:00

In februari 1963 kwamen we voor het eerst in de samenstelling John de Jong, piano, Rob Thoomes bas, Leo Coïni gitaar, Mik (toen nog Frits) Thoomes drums en Tineke Greve zang. Helemaal in het begin bespeelde Han Troost de piano. Je kunt het het John de Jong kwartet noemen. John was leraar aan de Mulo en een uitermate goede pianist.
In april 1963 speelden we in Sola Fide op de jaarlijkse grote schoolavond van het CLV. Er is een stukje in de Vallei over verschenen en er stond ook een foto in de krant. In de recensie werd Tineke vergeleken met Rita Reys. Tevens werd er in die maanden de jazzclub Euterpe opgericht. Avonden werden in eerste instantie gehouden op de zolder van de Koningin Juliana Mulo, later herinner ik me een grote, druk bezochte avond in de Korenbeurs op de markt ergens in september en weer later zaten we in Hotel La Campagne aan de Nieuweweg.
Er werden lezingen gehouden en er werd gespeeld. We hadden inmiddels nieuwe mensen erbij, te weten Arie Teunissen saxofonist uit Ede-Bennekom en Will Kuypers, zang. Ook mijn broer Rob Greve, drums en zijn vriend Willem Kau op bas speelden wel eens mee.
In die periode, september 1963, is Mik in contact gekomen met Han Bennink, die hem drumles ging geven. Han was in die tijd regelmatig drummer bij het trio Pim Jacobs-Rita Reys vandaar dat hij ook met hen contact kreeg. De foto's van het concert van Rita Reys zijn van begin 1964 uit De Instuif aan de Industrielaan. De Instuif was een voorloper van De Pomp en De Geut. Pim Jacobs had met zijn trio al eens eerder een schoolconcert gegeven op het CLV maar dan praten we over ca. 1961-1962.
In de Instuif is ook het Herman Schoonderwalt Kwartet met Robbie Madna, Jan Huyds en Cees See geweest, beroemdheden in die tijd en mijn broer nam ze na afloop gewoon mee naar huis voor een afzakkertje, daarmee het thuisfront helemaal in paniek brengend.
1964 werd er niet meer door ons eigen kwartet gespeeld zover ik weet. John de Jong is later naar Rotterdam verhuisd waar hij gespeeld heeft in een band met zang van Joke Bruijs, die toe nog aan haar carrière moest beginnen.
Wel heb ik nog een keer gezongen met Dick Schoonderbeek en Rijk van Rotterdam, ik dacht dat dit op een kleine avond op het CLV was in de gymzaal. Ik heb er nog een foto van. Zij zijn duidelijk later begonnen dan wij. Let wel ik was 14-15 toen we in 1963 starten. Ook Paul van Kreel en zijn helaas te jong overleden vriend Eddy van Schagen waren in de eerste klas HBS waarin we samen zaten nog niet met jazz bezig, dat kwam later pas.
(Tineke van Voorthuijsen-Greve)

De hier geplaatste foto's zijn afkomstig van de site van Jan Hendriks (click op de naam voor een directe link).
Er staan nog veel meer fraaie foto's op, gemaakt in de Jazzclub Veenendaal, Eerbeek en later op het North Sea Jazz Festival. Een bezoekje is de moeite waard.

Iets over Jan Hendriks
Als jonge knaap woonde ik in Veenendaal en zat op de MULO in Rhenen. Mijn moeder had café 't Raedhuys, waar ik altijd zat te drummen (veens lawaai te maken). Een tweetal heren van de SKF-band hoorden dat kabaal en nodigden mij uit drummer te worden in die band.
Daarin speelden o.a. Bob Jonker op gitaar, Rob Greve op trompet, Nico Achterberg op bas en Cees van de Dikkenberg op baritonsax; allen woonachtig in Veenendaal. Het geheel stond onder leiding van Bertus van Hees (op trombone).
Daarna kwam 2 jaar militaire dienst; m'n drumstel verkocht en daarna ben ik getrouwd en in Amsterdam gaan wonen.
Toen we weer in Veenendaal gingen wonen maakten we onder meer kennis met Frits (Mik) Thoomes. Die organiseerde jazzconcerten in Veenendaal. Hij stapte overal op af en haalde landelijk bekende musici naar een oud schoolgebouwtje aan de Industrielaan, waar gespeeld werd in allerlei samenstellingen (jam sessions) waar ook Veenendalers bij betrokken waren, te weten Tinie Greve, zang, haar broer Rob op trompet, Mik Thoomes (drums), Rob Thoomes (bas) en John de Jong piano.

Iets over Tineke Greve
Mijn vroege belangstelling voor jazz kwam voornamelijk door mijn 8 jaar oudere broer, die al zeer jong verslaafd was aan jazz. Hij speelde drums en trompet (in de kelder thuis). Ging vaak stiekum langs de regenpijp naar buiten om bij Hans van der Wilk, Nico Achterberg en consorten naar jazz te luisteren en met hen te spelen. Deze mensen waren veel ouder dan hij dus vandaar het stiekeme. Rob is later bij Philips Phonogram gaan werken en is uiteindelijk dé man van de jazz in Nederland geworden bij deze firma.

Ik ben opgevoed met jazz, en was al heel jong verstokt fan van Rita Reys. Op mijn tiende kreeg ik een LP van Elvis Presley maar mijn broer ging die voor me omwisselen bij The Blue Note in de Utrechtsestraat in Amsterdam voor EPtjes van Rita Reys en the Jazz Messengers. Die vond ik veel mooier. Liedjes als 'Tous les Garçons' van Françoise Hardy zong ik trouwens ook wel voor mijzelf, want Franse chansons vond en vind ik ook erg mooi.

Op de eerst geplaatste foto zien wij Mik Thoomes en Tineke Greve.
De tweede foto is gemaakt tijdens het beschreven optreden van Rita Reys met het trio Pim Jacobs. Van de mensen die op de foto staan, herken ik Paul van Kreel, naast hem zit Rijk van Rotterdam. Ik was wel bij dat concert aanwezig, maar sta niet op de foto.
(Han Troost)

SNACKBAR MARRINELLI

2008-09-11T10:58:00.031+02:00

Van alle uitgaans gelegenheden in Veenendaal had Marrinelli de grootste aantrekkings kracht op de jeugd.
Deze gelegenheid werd ook regelmatig in de weekenden aangedaan door de Duitse jongeren, die elders op deze blog genoemd worden.
In een gesprek met het echtpaar Henk en Wil Mark, de vroegere eigenaren van Marrinelli, werd mij nog weer eens duidelijk met welk een gedrevenheid zij destijds deze populaire horecagelegenheid hebben beheerd. Zij gaven beiden aan met heel veel voldoening en plezier op deze periode in hun leven terug te kijken.

Henk vertelde mij dat Marrinelli heeft bestaan van oktober 1960 tot oktober 1981. De naam werd door Henk zelf bedacht en de naam heeft niets te maken met een zogenaamde eerdere Italiaanse ijssalon op dat adres.
In het pand aan de Hoofdstraat 37 was er voor Marrinelli de delicatesse en groentezaak van A.Hijnekamp gevestigd.

Henk en Wil wisten zich nog menige klant uit de jaren zestig te herinneren. Ook de Duitse jongeren die in de beginjaren zestig naar Veenendaal kwamen konden zij zich nog goed voor de geest halen, zoals b.v. Horst, Amsel, Charly e.a. uit Suderwich, Peter, Werner, Manfred e.a. uit Oberhausen en Wolfgang uit Bottrop op zijn Heinkel scooter. De groepjes kwamen ook in wisselende samenstellingen naar Veenendaal.
Inmiddels is er met een aantal van hen weer contact. Horst uit Suderwich wist zich nog precies te herinneren, dat er destijds een kwartje in de jukebox moest. Koninginnedag 1970 was speciaal omdat de Golden Earring de inwendige mens bij Marrinelli kwam versterken. 's Avonds werd er een spetterend optreden in Garage Schoonhoven gegeven, met in het voorprogramma onder meer Zip Fastening en The Bintangs.

Marrinelli was vanaf de oprichting tot ergens in 1964 geopend tot 11.00 uur ’s avonds en werd vooral in het begin van de jaren zestig bezocht door jongelui vanuit de gehele regio. Het gebeurde niet zelden, dat de jongelui op vrijdag- en zaterdagavond op de grond en op de kachel zaten, vanwege een overvolle zaak.
Later in de tijd kwam er een meer wisselend publiek. De snacks maakte men zelf en Henk komt nu nog weleens iemand tegen, die zich zijn smakelijke kroketten of slaatjes herinnert. Alles wat geserveerd werd kwam zo ongeveer uit eigen keuken.

Het was de gewoonte in Marrinelli, dat er iedere week per toerbeurt door een klant een nieuwe single voor de jukebox werd uitgekozen en dat verliep altijd in goede harmonie. Tijdens mijn bezoek aan Henk en Wil heb ik nog in een krat met oude singles uit die jukebox mogen neuzen en ik kwam enkele bekende singles uit het begin van de jaren zestig tegen. Tussen de singles vond ik nog enkele oude Buddy Holly singles op het Coral label, met nummers als “Brown Eyed Handsome Man”, “Take your time”, “The valley of tears”, “Listen to me” en Cliff Richard met Maria No Mas op het Columbia label. Ook vond ik nog een single van Conny Froboess met het welbekende nummer “Zwei kleine Italiener” De voornoemde nummers werden destijds helemaal grijs gedraaid. Helaas was het merendeel van de singles van een recentere datum. Samen met enkele oud-Marrinelli bezoekers heb ik echter een groot aantal van de singles die in de periode van 1961 tot 1964 in de AMI jukebox zaten weten te achterhalen en hier is een overzicht waar zoal naar geluisterd werd:

Buddy Holly - Valley of tears 1962
- Listen to me 1958
- Brown eyed handsome man 1963
- Heartbeat 1960
Roy Orbison - In dreams 1963
- Pretty woman 1964
- Yo te amo Maria 1964
Bobby Vee - The night has a thousand eyes 1963
- Take good care of my baby 1963
Bobby Vinton - Roses are red 1962
- Blue Velvet 1963
Fats Domino - Blueberry Hill 1956
- Red sails in the sunset 1963
- There goes my heart again 1963
- When I'm walking (Let me walk) 1963
Elvis Presley - She's not you 1962
- Kiss me quick 1963
- Devil in disguise 1963
- Jailhouse rock 1958
- Good luck charm 1962
The Shadows - Dance on 1962
- Wonderful land 1962
Tommy Roe - Sheila 1962
- Everybody 1963
Johnny and the Hurricanes - Reveille rock 1959
- Red river rock 1959
- Buckeye 1959
Cliff Richard - The young ones 1962
- It'll be me 1962
- Bachelor boy 1962
- Maria no mas 1963

Johnny Tillotson - Ginny come lately 1962
- Poetry in motion 1960
- It keeps right on hurtin' 1962
- You can never stop me loving you/Judy, Judy, Judy 1963
Anneke Grönloh - Brandend zand 1962
- Paradiso 1962
- Soerabaya 1963
- Cimeroni 1963
Brian Hyland - Itsy bitsy teenie weenie, yellow polkadot bikini 1960
- Sealed with a kiss 1962
Ray Charles - I can't stop loving you 1962
Pat Boone - Speedy Gonzales 1962
Little Eva - The locomotion 1962
The Sensations - Let me in 1962
The Four Seasons - Sherry 1962
- Big girls don't cry 1963
Jimmy Gilmer and the Fireballs - Sugar shack 1963
Rob de Nijs - Ritme van de regen 1963
Paul and Paula - Hey Paula 1963
Dale and Grace - I'm leaving it up to you 1963
Surfaris - Wipe out 1963
Lesley Gore - It's my party 1963
Dion - The wanderer - 1962
The Crystals - Da doo ron ron 1963
Eydie Gormé - Blame it on the Bossa Nova 1963
Ria Valk - Hou je echt nog van mij Rockin' Billy 1960
The Tornado's - Telstar 1962
Eddie Cochran - Three steps to heaven 1960
- C'mon everybody 1959
Russ Conway - Lesson one 1962
Corry Brokken - Milord 1960
Conny Froboess - Zwei kleine Italiener 1962
Connie Francis - Bacarole in der Nacht 1963
Willeke Alberti - Spiegelbeeld 1963
The Blue Diamonds - Ramona 1960
Johnny Lion & the Jumping Jewels - Let's make a habit of this 1963
Johnny Lion - Dear one 1962
Millie - My boy lollipop 1964
Del Shannon - Hats off to Larry 1961
- The Swiss maid 1962
Wanda Jackson - Let's have a party 1960
Bobby Rydell - Forget him 1963
The Spotnicks - Amapola 1963
Susan Maughan - Bobby's girl 1962
Dionne Warwick - Anyone who had a heart 1963
Dave Clark Five - Glad all over 1963
The Beatles - I want to hold your hand 1963
Willy and his Giants - Ajoen, ajoen 1963
Electric Johnny and Skyrockets - Johnny on his strings 1960

Ruud Schakel weet na veertig jaar nog een paar knoppen te noemen waar bepaalde nummers onder zaten:
E4: Pretty Woman van Roy Orbison
E5: Yo te amo Maria, de B kant
V3: Surfin' USA van The Beach Boys
Die nummers en getallen heb ik al meer dan 40 jaar onthouden. Ik zat vaak achterin de tent - het tafeltje voor de jukebox. Als "stoere jongens" dronken wij beugelflessen Grolsch zonder glas. Gooide ik onverschillig één kwartje in de Jukebox, drukte V3 in .... "Surfin' USA", het nummer werd afgespeeld en vervolgens het tweede drukje op de knop .. WEER V3 ... en daarna nog een keer, totdat de anderen er opgefokt van raakten. Dolle pret ... ECHT gebeurd!
Toendertijd stond Ineke achter de bar, die later trouwde met Charel.

De AMI (type J-200 selection uit 1959) jukebox werd destijds aangeschaft bij de firma Schaap in Hilversum en voor een dubbeltje kon je één en voor een kwartje kon je drie nummers uitkiezen. In 1973 werd het medium Jukebox afgeschaft, daar het in die tijd al lastig werd om hem gerepareerd te krijgen en de firma Schaap was inmiddels al van het toneel verdwenen. Later werd een taperecorder met een gehuurde band gebruikt.

Henk liet mij ook nog een groot gedeelte van zijn collectie oude Veense foto’s zien en daar zaten beslist hele interessante historische opnamen tussen. Henk heeft ook ooit de jaargangen van de krant “De Gelderse Vallei” gespaard, maar deze heeft hij aan een archief geschonken vanwege plaatsgebrek. Henk gaf mij ten afscheid drie foto’s van het oude Marrinelli mee.
(Jan Slagman)

SIXTIES REVIVAL 18 SEPTEMBER 2005

2008-08-24T14:18:00.005+02:00

Op deze datum werd in het restaurant De Beproeving in Veenendaal een reunie optreden van de As2O3, Quibus 5 en The Royal Rockers gegeven. Er werden een aantal foto's van het publiek gemaakt. Ik ben nieuwsgierig of er veel lezers van Veens Lawaai aanwezig waren.
Kijk of je erop afgebeeld staat. (Ik ben degene in het rode jasje, rechts op de foto)
(foto opklikken voor een grotere versie)

Muzikant en organisator

2008-08-09T13:17:00.004+02:00

Han op de Woert kreeg samen met Wim van Burken gitaarles bij Wijnand Hootsen.
Hieronder zijn verhaal voor Veens Lawaai:
In De Instuif (Stichting Jeugdwerk) aan de Industrielaan met wat andere jongens onder elkaar muziek gemaakt. We gebruikten de microfoon en bekkens van de Instuif, verder hadden we eigen instrumenten en als versterkers: radio's.
We noemden ons de Instuif Rockets wat later omgedoopt werd in THE ROWDIES.

Er kregen er een versterker bij, en samen met Karel Helder op de fiets naar Amsterdam, om een Premier drumstel te kopen. Bezetting: Han op de Woert, Karel Helder, Joop van Son, Gerrit de Gooier en Sander Bijl. Als zanger kwam Aart Veenhof er later bij. Er werd opgetreden in De Instuif in Veenendaal en een soort instuif bij de kerk in Scherpenzeel en in het Kinderziekenhuis in Bussum. Het repertoire, was rock 'n roll: Kiss me Quick (Elvis) en nog wat van dat soort nummers.
Toen Bram van Barneveld bij The Strangers stopte, een jaartje daarmee meegedaan. Opgetreden in o.a. het NVV gebouw en de Flamingo Bar in Tiel. Het repertoire bestond uit instrumentals en breed ander repertoire, geweldige band toen. Ik was wat te jong voor dat werk.
Bezetting: Joop van Schoonhoven (zang/gitaar), Guus van Barneveld (Drums), Wim van Burken (Basgitaar), en Han op de Woert (Slaggitaar).
Enkele andere bands in die tijd, The Blue Sharks, The Sharks, The Rubies.

De muziek in De Instuif aan de Sandbrinkstraat was leuk! Er waren zelfs wat jongens, die andere muzikanten kenden en zowaar, er ontstond een band, RELAX (vernoemd naar het platenlabel van de Outsiders).
Bezetting: Frans Davelaar, Henk Stoffer, Jim van Egdom en Han op de Woert. Een andere band die in dezelfde stijl speelde was As2O3.

Daarna uit de muziek gestapt. Samen met Jan Veenhof en Henk (Lard) van de Berg, gekeken of en waar we bands konden laten optreden. Na overleg met de burgemeester van Rhenen, lukte het om iets te organiseren in De Eikelenkamp in Elst, waar onder meer Roek’s Family, The Buffoons, John 'King Size' Russell en The Swinging Soul Machine optraden. Er was een redelijke opkomst, maar er werden veel kosten gemaakt en de opbrengst was minimaal.

Toch nog wat geprobeerd te organiseren in Veenendaal:
- Electric Pop Circus, met o.a. met Rob Hoeke's Rhythm & Blues Groep.
- Garage Schoonhoven, Koninginnedag optredens met o.a. The Golden Earring, The Bintangs en de Veronica Drive Inn Show. Vooral dat laatste was een klapper.

Later zijn we met de gemeente in de slag gegaan om een vaste lokatie te krijgen. Dat werd later Suzie Q.
Inmiddels dusdanig druk met werken en vriendinnen, dat wij daar niet mee doorgegaan zijn. Opvolgers waren o.a. Henri Bruitsman en Gerrit Schoonderbeek.

Aan het begin van de jaren negentig ontmoetten de RELAX leden elkaar weer op muzikaal terrein, Frans kende iemand die een oefenruimte en apparatuur ter beschikking stelde en Relax was weer bij elkaar voor incidentele optredens.
(Han op de Woert)

De Witte Picknick

2008-08-05T21:54:00.027+02:00

De Witte Picknick was een van de ludieke ideeën van de clique, die uitgevoerd werd op de tweede Pinksterdag in 1970. Vanuit onze dierbare Soos werd alles perfect voorbereid; waar-wat-hoe-wanneer.
De "waar" werd 't Egelenmeer. De "wanneer" ongeveer van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Het "wat" en "hoe" werd aan de mensen zelf overgelaten. De enige eis was: "Kom zoals je wilt, maar kom wel in het wit".
Veel mensen kwamen in prachtige, zelf ontworpen creaties. Meestal door moeders, zussen of oma's gemaakt uit ietwat versleten lakens. Anderen vonden witte broek, T-shirt en pet wel voldoende. Al met al zag het geheel er indrukwekkend uit. Er werd gegeten en "fris" gedronken, maar het allermeest werd er muziek gemaakt en gezongen.

Voor buitenstaanders moet het een ietwat merkwaardige gebeurtenis geweest zijn, te oordelen naar de ietwat angstig gestelde vraag van een toevallig passerende vakantieganger: "Zijn jullie van de Ku Klux Klan?".
(Fien Davelaar, Jubileumnummer 3, Blauwe Oor, 1978)

DE ZOLDER

2008-08-02T10:15:00.011+02:00

... de eerste en enige echte bietklup van Veenendaal! ...

In de zomer van 1965 besloten Frans Diepeveen en zijn jongere broer Henk een bietklup op te richten. De kelder van de pas door hun vader aangekochte loods, achter de voormalige drankenkwinkel van de ouders van Cees van Hardeveld was een ideale lokatie. De kelder was door Cees van Hardeveld, Hans Hiensch, Frans Albers en nog een aantal anderen al in gebruik. Zij wilden er blijven zitten, dus dat liep uit op een meningsverschil, wat uiteindelijk werd beslecht door de vader van Cees en de vader van “de Diepen”. Besloten werd dat Frans en Henk de zolder in gebruik mochten nemen en Cees c.s. in de kelder door mochten gaan met hun aktiviteiten.

Kort daarna begonnen Frans Diepeveen, Arjan van Hardeveld en Ary Kroesbergen met het leegruimen en verbouwen van de zolder in een heuse bietklup.

De Zolder was bereikbaar via het Fluiterspad, een zijweggetje van de Fluitersstraat, dat diende om de winkels aan de westkant van de Hoofdstraat te bevoorraden. Het pad liep dood op het perceel van de ouders van Cees van Hardeveld, en werd afgesloten door een hek. Achter het pand waar nu de Wibra in de Hoofdstraat is gevestigd, lag de zolder.

Je kwam op De Zolder door een steile trap te beklimmen. De ruimte zelf was ongeveer 20x5 meter; aan het eind was een bar. De wanden waren afgeplakt met bruin pakpapier en behangen met foto’s uit tienerbladen en teksten als: ”in het koninklijk huis is het niet pluis, Beatrix heeft nix, Claus 'raus!” etc. Het was de tijd van hun turbulente verloving. Op advies van de brandweer werd voor de bar een luik gemaakt waaronder een glijbaan werd geplaatst welke diende als nooduitgang. De toenmalige burgemeester vond het allemaal prachtig, echter, de teksten op de wanden kon hij niet waarderen ...

Vanaf het begin was De Zolder een succes. Op zaterdagavond werd er gedanst op muziek van The Rolling Stones, The Beatles, The Kinks, Them, The Yardbirds etc. Op zondagmiddag speelde er meestal een band (zie het lijstje elders op deze weblog). Dure bands konden niet betaald worden, de entree bedroeg slechts Hfl. 0,50. Alle opbrengsten van de bar en entree werden besteed aan de kosten van de bands die optraden. De plaatselijke bands speelden soms voor niets of voor zeer weinig geld.

De naam van De Zolder werd in 1966 veranderd in Bietklup 505, vernoemd naar een nummer van The Rolling Stones van hun LP "Aftermath": Flight 505, het vluchtnummer van het vliegtuig waarmee The Big Bopper, Buddy Holly (Peggy Sue) en Ritchie Valens (La Bamba) crashten in 1959. Later zouden Henri Bruitsman c.s. hun discoclub eveneens naar een Rolling Stones nummer vernoemen: Suzy Q.

We hadden gehoord dat de klup geen openbare gelegenheid mocht zijn als we bepaalde personen, vooral vetkuiven en andere vechtersbazen, wilden weren. Daarom was aan de entree een lidmaatschap verbonden. De originele ledenlijst is nog bewaard gebleven!

In de loop van 1966 werd het zo druk dat de ledenlijst niet meer correct werd bijgehouden. Soms werd slechts de naam van een nieuwe bezoeker snel even opgekrabbeld.

Op zo’n zondagmiddag kon het erg druk zijn, soms meer dan 60 bezoekers, waardoor de vloer gevaarlijk begon te deinen…...
In de regio was verder niets te doen, met uitzondering van kerkbezoek.
Alcohol of drugs werden niet gebruikt, chocomel was heel populair

Incidenten, zoals vechtpartijen deden zich niet voor. Soms kwam er op zondagmiddag een boze vader zijn dochter opeisen. Voor veel Veenendalers was het bezoek aan De Zolder een bezoek aan de duivel, en dus taboe !

Frappant detail: er waren geen toiletten. Heren plasten ergens buiten. Dames met hoge drang mochten – onder begeleiding van Frans, Arjan of Ary- gebruik maken van het toilet van het naastgelegen fabriekspand van de Hendi, het bedrijf van de familie Diepeveen.

Achter de ramen van het voormalige woon/winkelpand van de familie van Hardeveld aan de Hoofdstraat, dat door de Hendi werd gebruikt voor de opslag van cartonnage (verpakkings materiaal) hing Frans wekelijks een poster waarop stond wat er de komende zondag op de zolder te doen was. Later werden in het pand de eerste Marokkanen gehuisvest, die in dienst waren bij de Hendi. Zij vonden de muziek maar zo zo, de dames echter zeer interessant.

In de loop van 1967 kwam een eind aan de bietklup. Frans, Arjan en Ary konden van de uiteindelijke opbrengst hun rijbewijs betalen.
(Frans en Henk Diepeveen)

JEUGDCULTUUR IN EDE

2008-08-02T10:14:00.001+02:00

Ook Ede had begin zeventiger jaren een alternatief uitgaanscentrum: Octopus, een vervallen pand achter de markt, de eerste underground club in de regio waar het gebruik van softdrugs werd gedoogd en alternatieve muziek werd gedraaid: The Velvet Underground, King Crimson, Frank Zappa, etc. Nadat het werd afgebroken, werden de activiteiten verplaatst naar de Herdershut, een noodgebouw zonder karakter.

KLEDING

2008-08-02T10:11:00.002+02:00

DE WINKEL VAN DE FAMILIE ALBERS

Een niet te vergeten belangrijke ontmoetingsplek voor jongeren was de kledingwinkel van Albers in de Hoofdstraat: The American Shop. Hier kocht je de laatste hippe mode. Je kon uren achterin de winkel met een colaatje (uit de automaat) met elkaar kletsen en luisteren naar de sprekende Beo.

Je haren liet je niet knippen maar branden bij Signor. Destijds de meest hippe kapsalon van Veenendaal, gevestigd in de Hoofdstraat.

1966 in beeld

2008-07-14T12:37:00.021+02:00

Een set foto's gemaakt rond 1966, aangeleverd door Dries van de Bovenkamp.

De foto's zijn gemaakt in een poging de popfotografie uit die tijd na te doen.
De beelden geven mooi weer hoe de jeugd er in die tijd bijliep, lang haar, maar nog wel jasje/dasje en leren puntschoenen.
De straat was nog redelijk rustig, weinig verkeer en niet zoveel geparkeerde auto's. Ook zie je dat men trots op zijn brommer is.

Foto 1: 1966 (vlnr) Wim Telelepta (?), Adri van Engelenburg, Jaap Pilon, Wim Meyering, Dries van de Bovenkamp

Foto 2: 1966 - Op deze foto zien wij (vlnr):
Adrie van Engelenburg, Hans Rebel, Jaap Pilon, Henri Bruitsman, Arie Vink (een broer van Aart Vink de vogelaar), Wim Meyering en Dries van de Bovenkamp.

Foto 3: Bij de VIVO aan de Parallelweg (vlnr) Henri Bruitsman, Adri van Engelenburg, Wim Meyering, Wim Telelepta (?)

Foto 4: Voor Muziekhandel van Hees aan de Patrimoniumlaan, 1966 (vlnr):
Jan Beurskens, Wim Meijering en Evert Muller.

Foto 5: Hans Rebel, Henri Bruitsman
Let op dat dak van asbest!

Foto 6: Adrie op zijn Puch, nieuw aangeschaft bij Wout Waaijenberg, aan de Slotemaker de Bruinestraat

Iets over Dries van de Bovenkamp:
Begin jaren 60 bezochten we dansavonden bij De Instuif op de Industrielaan. Later gingen we zaterdag's naar het NVV gebouw waar de Valley Stars, The Blue Sharks enz. speelden. We waren denk ik zo'n 2 of 3 jaar jonger dan de gemiddelde bezoeker. Vanaf mijn 14e jaar kwam alles in een stroomversnelling. Ik had thuis behoorlijk veel vrijheid en "mocht" mijn haar laten groeien, zelfs tot op mijn schouders, wat in die tijd toch wel bijzonder was in Veenendaal. Mijn vader vond het ergens wel leuk, ook al zei hij dat niet hardop. Hij was van oorsprong wel een echte Veenendaler, maar hij was ruimdenkend en had een hekel aan het hypocriete gedoe in Veenendaal. (hij vond de uitspraak: "Beter langharig dan kortzichtig" wel origineel.)
Ik vond het een geweldige tijd. Het leek wel of alles mogelijk was. Je haar later groeien, kleren dragen die je leuk vond en natuurlijk een beetje provoceren, al waren we natuurlijk lang geen echte provo's.
Daarna kwam 't Dingetje, De Zolder en de Ruif, waar je een eigen plek had met jongeren en waar iederen zichzelf kon zijn, en naar eigentijdse muziek kon luisteren en dansen. Ik denk dat dit een unicum was voor die tijd, zeker in deze regio. Daarnaast gaven we thuis ook nog "wilde" feesten.
Ik liep altijd te fotograferen (tot ergenis van velen) en het is nog steeds een hobby van me.
Ik heb ook altijd zelf films ontwikkeld en foto's afgedrukt en jaren lid geweest van de fotoclub "Camera Obscura". De belangrijkste reden waarom ik toen foto's maakte was dat ik alles om me heen vast wilde leggen wat ik leuk vond. Later heb ik geprobeerd om wat creatiever te worden.
De foto's 1, 2, 3, 5 en 6 zijn genomen bij het ouderlijk huis van Adri van Engelenburg aan de Parallelweg 102, op een zondagmiddag.
Ik heb veel negatieven (kleinbeeld) of foto's zonder negatieven (6x6) van die tijd. Jammer is dat ik, na vele verhuizingen, veel materiaal ben kwijtgeraakt. Ik kan me nog herinneren dat ik een uitgebreide reportage heb gemaakt van 't Dingetje toen we het aan het "opknappen" waren. Dat ben ik jammer genoeg allemaal kwijt geraakt.

Ik kreeg (nam) een beetje te veel vrijheid voor mijn leeftijd. In het weekend kwam ik vaak niet thuis en op school was het een puinhoop. Mijn vader wilde dat ik verder ging studeren, maar daar is het nooit van gekomen. Toen ik 14 jaar was ben ik gaan werken bij Setter Set (P.Hey) op de Industrielaan. (Vandaar dat ik geld had om foto's te maken).
Gelukkig kwam ik er snel achter dat ik een grote fout had gemaakt. Toen ik een jaar of 17 was ben ik naar de avondschool gegaan (4 avonden in de week, 3 jaar lang) en heb mijn middelbare opleiding nog net kunnen afronden voordat ik bij de Marine ging. Na mijn diensttijd heb ik nog verschillende managementopleidingen gevolgd.
Ik het mezelf niet makkelijk gemaakt, maar ik had het ook niet willen missen.
Een aantal jaren geleden vroeg ik mij af waar iedereen toch was gebleven. Toen Relax weer begon te spelen en de Sixties Revivals werd georganiseerd kwam ik toch weer veel oude bekenden tegen. Sommige had ik bijna 40 jaar niet meer gezien en bleken nog geen kilometer bij mij vandaan te wonen.
Misschien moeten we weer 't Dingetje voor 55 plussers opzetten.
(Dries van de Bovenkamp)
(met dank aan Adri van Engelenburg voor de aanvullingen op de foto's)

Triepelseck, De Vooruitgang ...

2008-07-09T18:50:00.014+02:00

... en hoe de Wereldwinkel aan haar ruimte kwam

In 1969 was ik 15 jaar, had ik na een lange strijd eindelijk lang haar, zat ik voor de eerste keer in 3 HAVO en werd ik lid van ‘de Soos’ aan de Kerkewijk. Een niet gering keerpunt in mijn leven, in de Soos ging een wereld voor me open... Ik raakte er in contact met Gerard Davelaar en Fien van Capelle, Frits & Evert Davelaar, Cees Brederveld en vele anderen, waaronder veel ‘ouderejaars’ van het Christelijk Lyceum Veenendaal. Wat mij naast de muziek zo trof in de Soos, was de provo-achtige cultuur, althans zo ervoer ik dat in die dagen... Ik voelde mij er zeer thuis, en was er zoveel als mogelijk was.

In 1971 gingen er geruchten over sluiting van de inmiddels in ‘Moduul’ gedoopte Soos - de Brugkerk zou genoeg hebben van vermeende wantoestanden, drugsgebruik & onhandelbare jeugd, en wilde het soosgebouw een andere bestemming gaan geven.

Wim Bos, Chris Anbeek en ik (al jaren vrienden, senior-padvinders & toegewijde Moduul-leden) besloten toen, met toestemming van mijn ouders, in de 2 enorme kelders onder mijn ouderlijk huis aan Kerkewijk 39 voor de zekerheid alvast onze eigen jeugdsociëteit te gaan beginnen: ‘Triepelseck’. De naam was bedacht door mijn vader, die voor ons ook beslag wist te leggen op een paar reusachtige machinekisten, hij was technisch directeur bij VSW/Staflex. Van die kisten fabriceerden wij een bar, en met een geleende bakfiets stroopten we in vele vroege ochtenduren langs de straten het grofvuil af, wat ons diverse bankstellen, twee piano’s, vele heerlijk geurende tapijten & ander afgekeurd, maar voor ons heel bruikbare huisraad opleverde. In de ene kelder richtten we er een caféruimte mee in, en in de andere een primitief theater/podium. Om het geheel tenslotte een eigentijds tintje te geven hebben we beide kelders overvloedig bestrooid met speciaal voor dit doel uit Amsterdam gehaald wierookpoeder.

We zijn ergens in 1971 geopend met een groot feest met vooral veel frisdrank & scholieren. Daarna waren we open op vaste tijden: vrijdag- en zaterdagavond en later ook op de zondagmiddagen. Anders dan Moduul, waar meer oudere jeugd kwam en ook jongeren die niet waren verbonden met het CLV, was Triepelseck vooral een vrienden- en scholierenhang-out. De inkoop werd wekelijks door de initiatiefnemers gedaan bij AH, aanvankelijk vooral diverse frisdranken en chips, wat tegen redelijke prijzen aan de bar werd verkocht. Populair was ook de fricandel-speciaal, die bij een nabijgelegen snackbar werd ingekocht.

Uit vrienden en bekenden, al kwamen er soms ook scholieren uit Ede en Wageningen, ontstond al snel een vaste kring bezoekers, die zich heen & weer bewoog tussen Triepelseck, café Vonk, De Pomp, Suzy Q en Moduul, dat voorlopig nog open bleef. We organiseerden een aantal drukbezochte scholierenfeesten (een pagina uit het nog in mijn bezit zijnde gastenboek:
9 oktober 1971 - feest Frans Pilon
10 oktober 1971 - schoolfeest Eldorado
17 oktober 1971 - Triepelseck Muziekfestival),
en lang duurde het niet dat bier, zoete Spaanse vruchtenwijn en andere verboden middelen hun intrede deden. Met Gerard Davelaar hebben we in dat jaar ook een expositie georganiseerd met werk van studenten van het Utrechtse NIMETO (opleiding voor reclame, interieur en presentatie, Gerard zat er op school). Elly Hees, die tegenwoordig een bekende illustratice is heeft bij die gelegenheid voor het eerst geëxposeerd. Later zijn we op zondagmiddagen jamsessies gaan houden met akoestische gitaren, banjo & mandoline - velen van ons waren fan van CCC inc. en zoiets wilden wij ook! - later parkeerde Peter van Dijk bij ons zijn electrisch orgel en kwam soms ook Kees van Hardeveld contrabassen.Op die middagen is ‘de Vooruitgang (alle gezindten)’ onstaan: Wim Bos - mandoline, Chris Anbeek - banjo, Jef Slijderink - drums, Kees van Hardeveld - contrabas, Herman ten Kate - viool, Peter van Tuil - wasbord, Jan de Boer - gitaar, Peter van Dijk - orgel, allen - zang. Dat behalve 2 x Peter en Kees niemand van ons op serieuze wijze een instrument kon bespelen, was niet echt belangrijk. Het repertoire bestond uit: ‘Oh Susanna’, ‘Een klomp met een zeiltje’, ‘Bolderman de lul’, ‘Borokito’, ‘The Drunken Sailor’ en nog zo wat ongecompliceerde meezingers. Drie optredens staan me bij: Moduul, het CLV en De Pomp, en daar is het bij gebleven.

In Triepelseck is zelfs een speelfilm opgenomen (een primitief storyboard met camera-instellingen is terug te vinden in het gastenboek) onder leiding van een soort filmregisseur, wie was dat? Dat het een korte griezelfilm was, weet ik nog, en waar is die film gebleven, weet iemand dat?

Op Lampegietersavond 1972, we waren open, is Triepelseck nog kort belaagd door een op geweld & destructie beluste horde. Van de drie aanwezige intiatiefnemers waren er 2 de tuin in gevlucht, maar Chris Anbeek, en het is goed dat dit eens wordt vastgelegd, heeft zwaaiend en meppend met een metalen vuilnisemmer de orde hersteld en het schuim de tent uit gejaagd!

In 1972 begon de leiding van Triepelseck aan het laatste schooljaar, en we vroegen ons al af wat te doen met ons clubhuis indien we onverhoopt voor ons eindexamen zouden slagen (in dat geval wilden we Veenendaal natuurlijk zo snel mogelijk verlaten, en op kamers). Het antwoord op die vraag kwam, toen op een avond in Moduul een aantal geëngageerde Veenendaalse studenten, waaronder o.a. Albert Kingma, Nico Hiensch, Han Troost, Pieter van Stuyvenberg, Roel van de Garde en Frits Davelaar plannen presenteerde om in Veenendaal een Wereldwinkel te openen. Wat die plannen precies behelsden weet ik niet meer, wel dat de hele presentatie op mij dusdanig gepassioneerd overkwam, dat ik mij onverwijld als vrijwilliger aanmeldde, hier wilde ik wel bij horen... (van Derde Wereldproblematiek of laat staan linkse politiek wist ik hoegenaamd niets). En toen aan het eind van de avond het probleem winkelruimte aan bod kwam, hoefde ik niet lang na te denken en bood spontaan mijn kelders aan, zeer waarschijnlijk zonder mijn vrienden daarover te consulteren. Kingma & consorten heb ik na afloop van de vergadering direct meegetroond naar mijn ouderlijk huis, er moest natuurlijk wel het een en ander besproken worden. Maar mijn ouders reageerden heel positief, die zagen dat wel zitten - jongeren met een eigen mening die tenminste ergens voor wilden staan - en zo eindigde de avond ongetwijfeld met veel bier, tabak en enthousiasme. De Wereldwinkel i.o. had z’n plek gevonden.

Wim Bos en ik werden vrijwilligers, (van Chris Anbeek weet ik dat niet meer) en zonder veel omhaal hebben we al snel het interieur van Triepelseck gesloopt en afgevoerd. Vervolgens werd begonnen met de herinrichting: er kwam een winkel- en een vergaderruimte. De vloer werd iets opgehoogd (na veel regen wilde de keldervloer nog wel eens onder water komen te staan) met trottoirtegels die Albert Kingma en ik samen met Rob de Vos, die een oude 2CV had, op straat ‘vonden’. Van Joop de Ruyter kregen we een reusachtige oude kassa in bruikleen, we richtten Stichting Wereldwinkel Veenendaal op, en betrokken (in consignatie) via de Landelijke Vereniging van Wereldwinkels te verkopen boeken en producten.

In het najaar (meen ik) van 1972 lieten we nogal uitgekookt de opening verrichten door ds. Overduin, een vrijzinnige prediker uit Veenendaal. De plechtigheid werd al even braaf opgeluisterd door het CLV-koor o.l.v. Jan van der Putten.

Hoe nu verder? Wie gaat de geschiedenis van de Wereldwinkel Veenendaal eens goed beschrijven? Daar moet heel veel materiaal over te vinden zijn - de Boycot Outspan actie op het gemeentehuisplein bijvoorbeeld, waar radio- en televisieploegen op af kwamen, en waar ook Kamerleden bij aanwezig waren. En ook: Turf & Sigaren, Dialoog, De Veense...
(Jan de Boer)

Boycot Outspan Aktie (BOA)

Over de Boycot Outspan aktie in Veenendaal is niet zoveel te vinden.

Vanuit juridisch oogpunt is onderstaande beschrijving wel interessant:

Boycot Outspan Arrest 1973

Op 19 mei 1973 liepen brigadier Dingeman van Wieringen en hoofdagent Barend Koerssen van de gemeentepolitie te Veenendaal langs het Raadhuisplein in Veenendaal. Op het plein zagen zij het volgende tafereel. Rond een tweetal mannen had zich een menigte van ongeveer tachtig personen verzameld. Bij die twee mannen stonden een paar kisten sinaasappelen en door middel van een megafoon werden de omstanders uitgenodigd voor een kwartje een rotte sinaasappel te kopen. Men werd dan aangespoord die rotte sinaasappel naar een ter plaatse opgestelde kaart van Zuid-Afrika te gooien. Wanneer men die raakte, kreeg men een goede sinaasappel als beloning.
Bram van O. en Jan A., het tweetal dat de actie leidde, overtraden daarmee volgens de politieambtenaren artikel 31 van een Algemene politieverordening van Veenendaal, want daarin was het verboden gesteld om zonder vergunning van B en W koopwaar aan te bieden. Bram van O. en zijn compagnon bleken deze vergunning niet te bezitten.
De Rechtbank Arnhem veroordeelde Bram van O. tot een geldboete van f25 subsidiair een dag hechtenis. Bram ging in cassatie. Ter cassatie voerde hij aan dat er helemaal geen sprake was van overtreding van de APV, omdat er in dit geval niet gesproken kon worden van koopwaar. Koopwaar is toch volgens het alledaagse spraakgebruik (ook volgens Van Dak) te zien als goederen waarmee men handel kan drijven. Wel, daarvan was in dit geval geen sprake. Men zou de situatie eerder moeten vergelijken met die van een ballentent op de kermis. Men krijgt daar tegen betaling ballen waarmee men blikjes omver moet werpen. Men 'koopt' die ballen niet.
De Hoge Raad heeft dit verweer niet gehonoreerd. De sinaasappels waren als 'koopwaar' aan te merken in de zin van artikel 31 van de APV.

[uit: Encyclopedie van de rechtswetenschap (P.B. Cliteur, A. Elian)].
HR 15 april 1975, NJ 1976, 23

Iets over de groep:

De vluchteling Esau du Plessis, vond bij het Comitee Zuid Afrika niet wat hij zocht. Het ergerde hem dat het keurige comité niet bereid was te erkennen dat in Zuid-Afrika verandering onmogelijk was zonder gebruik van geweld. Najaar 1970 startte hij zijn eigen Boycot Outspan Aktie (BOA). Hij wilde bij een zo breed mogelijk publiek daadwerkelijke solidariteit opwekken met de onderdrukte meerderheid van de Zuid-Afrikaanse bevolking.
>Later richtte de BOA zich meer in het algemeen tegen de apartheid in Zuid-Afrika. Dat deed de organisatie door het informeren en mobiliseren van het publiek. Ze verspreidde daartoe aktie- en informatiemateriaal, nam initiatief tot akties en bood waar mogelijk ondersteuning aan akties van anderen.

De BOA-campagneslogan luidde: 'Pers geen Zuidafrikaan uit'. De bijbehorende afbeelding in advertenties en op affiches werd op slag een van de bekendste anti-apartheidssymbolen. De succesvolle Boycot Outspan-campagne slaagde erin het populaire merk in minder dan tien jaar uit de winkels te verdrijven. De ‘bloedsinaasappelen’ bleven in Nederland taboe tot het einde van de apartheid.

OPTREDENS 1966-1971

2008-06-27T22:06:00.015+02:00

Aan de hand van een aantal van mijn agenda's, was ik in staat de onderstaande lijst van optredens samen te stellen waar ik bij aanwezig geweest ben. De lijst is lang niet compleet, en mochten lezers aanvullingen kunnen doen, aarzel dan niet, al is het maar één optreden. Met behulp van haar dagboek wist Annemieke van Leeuwen een gedeeltelijke lijst voor 1966 samen te stellen..
't Dingetje gebruikte voor het contacten van bands uit Amsterdam en omstreken het theaterbureau van Marten Slikker, uit de Scheldestraat in Amsterdam. Ik vraag mij af waarom Dirty Underwear uit Eindhoven drie maal kort achter elkaar opgetreden heeft. Ik herinner mij de optredens als vrij chaotische psychedelische sets, met bijvoorbeeld een 15 minuten durende versie van Batman. Voor de optredens van de Belgische artiesten Adam's Recital en Ferre Grignard werd een toegangsprijs van maar liefst 3 gulden gevraagd. Vaak lieten optredende bands promotiemateriaal achter op de geparkeerde bromfietsen en fietsen.

1966
21 januari 't Dingetje As2o3
22 januari het Zoldertje THE TOYS
28 januari 't Dingetje INSECT
29 januari het Zoldertje QUIBUS 5
4 februari 't Dingetje THE RANDS
11 februari De Ruif 'band uit Wageningen'
18 februari 't Dingetje LES FANTOMES
19 februari het Zoldertje MAGIC STRINGS OF THE GANG
25 februari 't Dingetje QUIBUS 5
26 februari het Zoldertje THE CLU
4 maart 't Dingetje WIJ (Amersfoort)
5 maart het Zoldertje SECT II
11 maart Dorpshuis, Amerongen SHAMELESS

1967
8 april 't Dingetje HITCH-HIKERS
15 april Dorpshuis, Amerongen CUBY & THE BLIZZARDS
1 mei Garage Schoonhoven SECT-2/AS2O3
1 mei Eikelenkamp, Elst T-SET
7 mei 't Dingetje LES BAROQUES
27 mei 't Dingetje DIRTY UNDERWEAR
3 juni Dorpshuis, Amerongen ROB HOEKE R&B GROEP
17 juni 't Dingetje JAZZ & POP
24 juni 't Dingetje DIRTY UNDERWEAR
1 oktober 't Dingetje ADAM'S RECITAL
6 oktober 't Dingetje FERRE GRIGNARD
8 oktober 't Dingetje DIRTY UNDERWEAR
15 oktober 't Dingetje THE OUTSIDERS
21 oktober Weerwolf, Leersum GROEP 1850
30 december Weerwolf, Leersum FUTURE

1968
13 januari Instuif AS2O3
20 januari Instuif RELAX
3 februari Instuif THE SHARKS
10 februari Weerwolf, Leersum ROB HOEKE R&B GROEP
10 februari De Ruif AS2O3
17 februari De Ruif OPUS X
24 februari Instuif DIRECTION
2 maart Instuif SENSE OF HUMOR
16 maart NVV gebouw KRITERIUM
16 maart Instuif GEORGE CASH
23 maart Weerwolf, Leersum AS2O3
7 september ? KRITERIUM
12 oktober ? SNOWY WOOD
23 november Hamersveld SNOWY WOOD

1969
4 januari De Soos SNOWY WOOD
15 februari Hamersveld SNOWY WOOD
26 april De Soos HAN TROOST
14 juni Dorpshuis, Amerongen THE BINTANGS

1970
7 februari De Soos SNOWY WOOD
9 mei De Soos HAN TROOST
24 oktober De Soos SNOWY WOOD

1971
19 juni De Soos DERROLL ADAMS

(Gerard Davelaar)

KRITERIUM

2008-06-23T21:35:00.009+02:00

Bram van Soest - Zang
Kees van de Klift - Sologitaar
Paul Niesing - Basgitaar
Peter van Dijk - Orgel, zang
Henk de Haas - Slaggitaar
Jan Pilon - Drums

Beatgroep uit Overberg, opgericht in 1967. De naam Kriterium was gebaseerd op het stopwoordje van een leraar Duits van de Ichtus MULO in Veenendaal. Er werd geoefend in een schuur in Overberg en een van de eerste optredens vond plaats in het 'boefjeskamp' in Overberg. Volgens Paul was het niet gemakkelijk de juiste man op de juiste plaats te krijgen, maar door stug volhouden lukte het toch. Er werd opgetreden in Veenendaal, Amersfoort en Scherpenzeel.

SABAH

2008-06-23T21:30:00.004+02:00

Bram van Soest - Zang
Kees van de Klift - Sologitaar
Kees van Hardeveld - Basgitaar
Henk de Haas - Slaggitaar
Peter van Tuil - Drums

De voortzetting van Snowy Wood, Jan Pilon richt zich meer op jazz en verlaat de groep, de nieuwe drummer is Peter van Tuil. Het repertoire verschuift naar Rock en Blues en de aanpak wordt steeds professioneler. Er worden een groot aantal eigen nummers gespeeld, gecomponeerd door Bram van Soest, Kees van de Klift en Henk de Haas. De verdiensten van de optredens vloeien terug in de band voor de aanschaf van apparatuur en instrumenten. Er wordt bijna niet meer in Veenendaal opgetreden en er wordt iedere vrijdagavond en zaterdag intensief gerepeteerd.

Nummers bewaard gebleven:
- I Don’t Think So
- Willin’
- Vacation
Demo’s, opgenomen in De Ruif.
Bezetting: Kees v.d. Klift - sologitaar, Cees van Hardeveld - basgitaar, Bram van Soest - zang, Peter van Tuil, drums, Henk de Haas - rhythm gitaar.

Er moet ook nog een super 8 film bestaan, opgenomen ergens op de Veluwe tijdens een optreden.

Begin Jaren Zestig

2008-06-22T16:56:00.034+02:00

De volgende bands waren bekend in Veenendaal in dit tijdvak:

THE STRANGERS (1960-1963)

Joop Schoonhoven (zang, sologitaar)
Guus van Barneveld (drums)
Wim van Burken (nu Relax) (basgitaar)
Bram van Barneveld (slaggitaar)
(foto: Wim van Burken, rechts, Joop Schoonhoven, links).

(Zie de volledige entry elders op de blog) The Strangers speelden aanvankelijk vaak met The Rubies in De Ruif naast de voormalige Katholieke kerk aan de Nieuweweg Noord en later in het NVV gebouw aan de Tuinstraat, waar Hans Hiensch decennia later de Coconut Bar had.
Godfried Simons (The Rainbow Rockets en Quibus 5) heeft ook in deze band gezeten, net als Han op de Woert (Relax) die ook een blauwe maandag meedeed.
De onlangs overleden Joop Hoesen zong tijdens een optreden van "The Strangers" steevast twee songs van Carl Mann mee. Dit waren de nummers "Mona Lisa" en "Pretend" en ik heb Joop beide nummers begin jaren zestig tijdens een optreden in het NVV gebouw horen zingen.

THE VALLEY STARS

De Valley Stars bestonden uit:

vlnr: Kees Meijering
Gert van Wijk
Jan van Riessen
Jan van Nieuwamerongen
Jan van de Weerd

Kees Meijering kwam eind jaren vijftig, samen met Teus Budding (mijn vroegere gitaarleraar) op de radio, waar ze twee nummers speelden; één nummer was van The Shadows, Back Home, de B-kant van de hitsingle The Frightened City, uit 1961. Als jongen van veertien jaar heb ik dat toen gehoord.
Kees Meijering was een begaafd zanger en gitarist en formeerde The Valley Stars.

THE RUBIESThe Rubies bestonden uit vijf jongens van Ambonese afkomst uit Ederveen.
Deze band was destijds heel populair in de regio.

Bezetting:
George Mahulette
Jan Mahulette
Jonathan Huwai
Henk Manuputty
?

THE BLUE SHARKS

(Zie de volledige entry elders op de blog)
In de Blue Sharks zaten in het begin:
Kees van Beek - slaggitaar, zang
Wouter Sukkel, thans Wouter Nievers - sologitaar
Cor Lagerwey - basgitaar
Gert Hardeman - drums
(foto, vlnr)

(Jan Slagman, foto's The Strangers, The Blue Sharks: Dries v.d. Bovenkamp)

Een belangrijk vervoermiddel

2008-06-22T16:50:00.010+02:00

Bromfietsen speelden destijds een grote rol binnen de Veenendaalse jongeren cultuur. Het waren de statusobjecten voor de jeugd van toen. Op zaterdag- en zondagavonden zag je dikwijls ene van de Peppel alias “Jantje de Bakker” uit Wageningen met zijn Royal Nord door de Hoofdstraat op en neer rijden.
Deze nogal prijzige Royal Nord was in bromfietsenland een aparte verschijning, de bromfiets werd in België gebouwd.
Als je een Zündapp, Kreidler of Royal Nord bezat had je een rijk bezit. Deze categorie bromfietsen werden buikschuivers genoemd en vaak gerelateerd aan het nozemtijdperk. De Puch rijders waren van een andere categorie. Op deze voertuigen, vaak met een hoog stuur erop, reden later de alternatievelingen en/of de kakkers. Al deze bromfietsen waren onlosmakelijk verbonden met de jaren zestig. Vaak werd er enigszins jaloers gekeken naar de Zündapps en Kreidlers waarop de jongens uit Recklinghausen en Oberhausen naar Veenendaal kwamen. Vaak waren het Kleinkrafträder oftewel 50 cc motorfieten en zij waren natuurlijk veel sneller dan de Hollandse jongens. Het was in die tijd zien en gezien worden m.b.t de bromfiets die je reed. Zelfs nu weet nog menige oudere jongere te vertellen op welke bromfiets iemand reed.
Begin jaren zestig was het iedere zaterdag en zondagavond praalrijden in de Hoofdstraat. Er werd op en neer gereden tussen het zebrapad onder aan de Markt en het zebrapad bij La Mode. Op zondagmiddagen werd het parcours verlegd naar Prattenburg en men reed vaak tot aan het Egelenmeer, net voorbij Hannes Hu. Ook hier was het weer zien en gezien worden, en er zijn heel wat verkeringen op deze manier tot stand gekomen.
Uiteraard werd er ook aardig aan de bromfiets gesleuteld om hem op te voeren. Hoe sneller hoe mooier. Dat vele mensen van deze generatie de omgeving zo goed kennen heeft ook te maken met het feit, dat men op de bromfiets overal in de omgeving ging kijken wat er te doen was en er kwamen op zaterdagvonden en zondagmiddagen veel jongelui vanuit de hele omtrek naar Veenendaal om elkaar te ontmoeten. In 1963 werden er scherpe politiecontroles uitgevoerd, omdat de mensen uit de Hoofdstraat steen en been klaagden vanwege de overlast van op en neer rijdende bromfietsen. Bij het minste of geringste had je al een flinke prent te pakken en de overlast nam daardoor snel af.
(Jan Slagman)

Platenjacht

2008-06-13T13:46:00.006+02:00

Mijn eerste bezoek aan een platenzaak betrof Muziekhandel Van Hees aan de Markt. Een vrij grote donkere winkel, waar orgels, piano's en grammofoonplaten verkocht werden. Voor de toonbank stond een opstelling met singles en EP's en en aan de zijkant stonden de LP's. De winkel was redelijk gesorteerd, en verkocht regelmatig Engelse importsingles van wat meer obscure groepen als Hedghoppers Anonymous (It's Good News Week), Nashville Teens (Find My Way Back Home) en The Mojo's (Everything's Allright). Het geliefst waren de singles met fotohoezen, en dan voornamelijk de Favoriet Expres hoesjes, met unieke foto's. Ook de Franse EP's met vierkleurenhoezen werden regelmatig aangeschaft, maar die kostten Fl. 6,50, wat een flinke aanslag op het budget was. Wat later werd er door Van Hees een tweede winkel geopend aan de Patrimoniumlaan, waar Dik Ott de scepter zwaaide. Hij had een betere manier van inkopen, waardoor het aanbod van singles in Veenendaal er zeker op vooruit ging. In die tijd fietsten we ook naar Muziekhandel Pols aan de Stationsstraat in Ede die een ruim LP assortiment had staan en speciale aktiviteiten organiseerde, bijvoorbeeld de Edese beatgroep The Beatniks die hun single 'Wouldn’t you like to know/She's About A Mover' in de winkel ten doop hielden (1966), en ook naar Wageningen om daar de singlesbakken uit te vlooien. Soms met de trein naar Arnhem, waar in de Steenstraat een muziekwinkel was, met leuke singles, en voor de uitverkoopjes gingen we naar V&D.
Toen LP's in zwang kwamen kochten we die bij Van Schuppen in de Hoofdstraat, die veel platen bestelde die positief besproken werden in HITWEEK. Daardoor kwam ik al vroeg in aanraking met de bekende EKS 74000 serie op het Elektra label, met bijvoorbeeld Love, Earth Opera, Ars Nova, The Doors en de Paul Butterfield Blues Band. Een groep die vanaf het begin populair was, waren The Byrds waar we vrijwel alles van aanschaften. Al snel gingen we met de bus naar Utrecht, naar Muziek Staffhorst, wat jarenlang het mekka was voor platenkopers, tot we in 1967 Concerto in Amsterdam ontdekten. Toen was het hek van de dam en werd bijna al het beschikbare geld aan de platenverzameling besteed. Bij Fantasio aan de Prins Hendrikkade werden obscure amerikaanse import LP's gekocht en voor cut-outs (afgeprijsde titels) naar Glorie aan de Ceintuurbaan of RAF in de Rijnstraat.

Veense Jeugd in de Sixties

2008-06-12T16:36:00.019+02:00

Geschreven door Jan Slagman voor Sixties Revival

In het begin van de jaren zestig speelde op zaterdagavond vaak een bandje in het voormalige N.V.V. gebouw aan de Tuinstraat en deze avonden werden druk bezocht. Veenendaalse bands zoals The Strangers, The Valley Stars, maar ook The Rubies en The Blue Sharks uit Ederveen, traden regelmatig op in en rond Veenendaal. Café’s zoals Intiem aan de Prins Bernhardlaan, De Hertenkop aan de Cuneraweg en De Zonnehof tegenover het “Spinnenmeer” aan de Klomp werden druk door jongeren bezocht.
Toch bleef Marrinelli de grootste aantrekkingskracht op de jeugd houden.
Deze gelegenheid werd ook regelmatig in de weekenden aangedaan door de Duitse jongeren, die elders op deze blog genoemd worden.
Later in de jaren zestig trok er ook veel jeugd naar Maison Kramer en Hotel Vonk aan de Kerkewijk.

Deze gelegenheden waren in de tijd van de nadagen van de Rock and Roll en de daarop volgende Merseybeat periode (The Beatles, The Searchers, Gerry and the Pacemakers, etc.) de ontmoetingsplaatsen voor de jeugd van Veenendaal en omgeving. Enkelen uit die tijd weten zelfs nog te vertellen, welke nummers er bij Marrinelli in de jukebox zaten.
Ook hadden een aantal jongeren een bepaald loopje: van onderaan de markt naar het kruispunt bij de Scheepjeswol op en neer. De kringen waarin Dick Ott (van platenzaak van Hees aan de Patrimoniumlaan) destijds verkeerde hadden daar een hele speciale benaming voor. Als ze op zaterdagavond naar de Hoofdstraat gingen, dan gingen ze zogenaamd "Pauk Zentsen". Pauk was een winkel onder aan de Markt en Zents was een kledingzaak aan het andere einde van de Hoofdstraat.
Na herhaalde klachten van de bewoners aan de Hoofdstraat en een resoluut ingrijpen van de politie nam het “praalrijden” door de Hoofdstraat behoorlijk af, maar de Hoofdstraat bleef toch nog tot ver in de jaren zestig op zaterdag-en zondagavond de ontmoetingsplaats voor menige jongere uit Veenendaal en omstreken.
In 1962 braken er tijdens de Lampegietersavond plotseling rellen uit. Een werkplaats gelegen achter het winkelpand van de firma van Hees, waar o.a. Dick Ott werkte, ging in vlammen op omdat men vuurwerk over het dak van de winkel gooide. De politie moest diverse charges uitvoeren om de orde te herstellen. Dit was de basis voor een traditie die zich jarenlang zou voortzetten.

Rond 1965 begonnen er zich andere aktiviteiten te ontwikkelen, zo ontdekten enkele jongeren, die in de Hoofdstraat woonden, dat er onder een oud magazijn een pracht keldertje met gewelven was. In deze kelder kwam in eerste instantie een select groepje jongelui samen, maar het gerucht breidde zich snel uit, en binnen de kortst mogelijke tijd was het er een drukte van jewelste.

De kleinzonen van de eigenaar kwamen later op het idee om van de zolder boven het magazijn een clubgebouw te maken en met vereende krachten werd de zolder verbouwd.

Er traden tijdens de weekenden groepen op, zoals Quibus 5 en de As2O3, en soms kon men van onder in het magazijn de vloer van de zolder gevaarlijk door zien buigen, omdat er tegen de honderd bezoekers aanwezig waren. Vanuit het gehele land kwam er jeugd naar Veenendaal om de sfeer te proeven in de plaatselijke clubs.
In 't Dingetje traden bands op als Dirty Underwear uit Eindhoven, de Sammy Soul Set, Mozes 4 uit Amsterdam en Test uit Delft.
Een memorabel optreden werd verzorgd door Ferre Grignard uit Antwerpen, met zijn band, die op dat moment een hit had met "Ring, Ring, I've got to Sing' en 'Drunken Sailor'.
Ook Adam's Recital gaf acte de presence, de frontman Adam Hoptmann was van Pools-Joodse afkomst en woonde in Antwerpen. Zijn eerste band daar noemde hij The Adams en met Adam's Recital werd hij 'de Belgische Jimi Hendrix' genoemd. Het schitterende 'There's No Place For The Lonely People' was één van de beste singles ooit in Belgie opgenomen.

Mede door enige jongeren werd het "Stick to Sticks" popfestival in de voormalige Eierhal georganiseerd. Bij een eerder festival wilde men The Small Faces naar Veenendaal halen, die bleken te duur te zijn, en voor een toen redelijke gage van een kleine 2300 gulden, kwam uiteindelijk The Spencer Davis Group uit Birmingham optreden. Van het voorprogramma heb ik tot op heden niets terug kunnen vinden. Op 'Stick to Sticks' trad de As2O3 op, net als de Utrechtse band Full House en de Zeeuwse superformatie Dragonfly met Rudy de Queljoe was de afsluitende act.
Na een aantal hearings werd in het begin van de jaren zeventig (de later landelijk bekende) club Suzie Q geopend en raakte het afgelopen met de reeds bestaande clubs. Suzie Q heeft vele nationale en internationale bands binnen de muren gehad en de club werd ook regelmatig genoemd in popprogramma's en in de muziekbladen van die tijd.
Op 26 augustus 1979 sloot ook Suzie Q de deuren en zo kwam er een einde aan een periode, waarin Veenendaal voor enkele jaren landelijk in de belangstelling mocht staan, vanwege zijn levendige en bruisende jeugd- en muziekcultuur.
(Jan Slagman)

Ik heb nog een kleine toevoeging aan het stuk wat Jan Slagman heeft geschreven. Hij heeft het over locaties waar de Veenendaalse jeugd hun tijd doorbracht, waaronder: Maison Kramer, Hotel Vonk, Marrinelli enz., maar 1 locatie is vergeten.

Er waren ook groepjes die "verkasten" naar Bollee in Rhenen. Ik weet nog dat ik na Maison Kramer met een groep daar naartoe ging. Op vrijdag werden er "plaatjes gedraaid", zoals men dat toen noemde, en op zaterdagavond was er altijd een band. In de betreffende groep zaten o.a. Gert en Erica van Schoonhoven (broer en zus van Harry van Schoonhoven). Trouwens nu ik Harry van Schoonhoven noem, concludeer ik opeens dat ik die naam nergens tegenkom op "Veens Lawaai". Harry heeft diverse jaren muziek gemaakt in Veense bands.
Bij Bollee kwamen toen meer de "kakkers" (merendeels de "Puch-luitjes") Ik kwam daar vanaf ca. 1967-1970.
Het “lawaai” van Veenendaal gebeurde meer in de randgemeenten, omdat de horeca in het Veen al om 23.30 uur moest sluiten, gingen velen na sluitingstijd naar de “Wiener Weinstube” in Rhenen, tegenwoordig, nu nog steeds te bezoeken als uitgaansgelegenheid BOLLEE. Overgenomen door de zoon in de jaren negentig, heeft Bollee ook nu nog veel te bieden voor de Veenendalers, tot diep in de kleine uurtjes.
Voor meer informatie: www.bollee.nl

Na Suzie Q kwamen de Old Inn (Beatrixstraat) en de Valley Inn (Zandstraat). In Old Inn was soms ook een band, maar ik weet niet meer of dat Veenendaalse bandjes waren. Henri Bruitsman was de oprichter van Old Inn en Jan Kroesbergen (broer van Ari Kroesbergen) bakte er saté's op zaterdagavond. Dit was allemaal zo rond 1970-1975.

De bezetting van de Strangers wijzigde weleens, Henny van Wakeren heeft er bijvoorbeeld ook ingezeten. Volgens mij als drummer en zanger. (Wim van Burken zat er toen ook in). Later ging Henny van Wakeren alleen verder als organist en maakte muziek op bruiloften en partijen.
Wim van Burken stottert een beetje en de jongens van de band zeiden vroeger altijd tegen hem, als hij niet uit zijn woorden kon komen: Wim, zing het maar, dan verstaan we je beter! Zingen ging nl. zonder horten of stoten.

Ik weet nog dat Gerda van Barneveld en ik op zondag stiekem vanuit Overberg naar het Zoldertje gingen. Mijn ouders waren dan op familiebezoek en wij namen de Solex van mijn moeder mee (ook stiekem uiteraard). We droegen allebei een PTT-postcape (wat toen in de mode was). Op het Panhuis was een bruggetje over het water, daar moest je een scherpe bocht nemen. Door de cape verloor ik de macht over het stuur en uiteindelijk belandden we op een tuinpaadje van een huis op het Panhuis, pal voor de voordeur. De bewoner kwam uit het huis en wilde hulp aanbieden, maar Gerda en ik moesten zo erg lachen en de man werd boos op ons. Hij gooide woedend de deur dicht, waardoor wij vervolgens nog harder gingen lachen. Het zullen wel zenuwen van de schrik geweest zijn :-).

Ook had de vader van Piet van Schuppen jr. (de makelaar) in die tijd een boerderij in Overberg gekocht. Deze boerderij is het huidige restaurant De Holle Boom. Een aantal jongens wilden daar toen een discotheek van maken. Ik weet niet meer wie daar toen allemaal bezig zijn geweest om het te "verbouwen". Hans Hiensch was daar volgens mij ook bij en ook Eric van Hardeveld. Toen het eindelijk een beetje op een bar/ontmoetingsplaats begon te lijken, verkocht Piet sr. de boerderij.
(Elly van Merkesteijn)

Bollee werd al in de vroege jaren zestig bezocht door een bepaald gedeelte van de Veenendaalse jeugd, dat waren aanvankelijk geen kakkers, maar eerder geïnteresseerden in een gelegenheid waar men "netjes" kon uitgaan om b.v. te dansen. Zo ging ook een gedeelte van de jeugd in de vroege jaren zestig naar bar De Pinguin op de markt in Ede en ook gingen er jongelui uit Veenendaal naar het Schouwtje op de Korenmarkt in Arnhem. Beide gelegenheden waren destijds aardig bekend in Veenendaal.
(Jan Slagman)

Johannus Factotum

2008-06-12T16:31:00.019+02:00

De naam betekent 'duivelstoejager' of 'manusje van alles'. De bezetting was: Ynze den Hengst, solo gitaar, Henk de Haas, slaggitaar, Wim van Zanten, piano, Peter van Tuil, drums, Rob de Vos, bas en Jaap Pilon, zang. Johannes Factotum oefende boven de garage die eens toebehoorde aan de firma Waaijenberg, aan de Dr.Slotemaker de Bruinestraat. De toenmalige eigenaar van de garage, Siem Budding, had tevens een winkel op de Kerkewijk, de Autoshop, waar hij Japanse Ten autoradio's verkocht. Siem was een bijzondere man. We betaalden geen huur of verwarmingskosten. De enige tegenprestatie die hij verlangde was dat we zo eens in de maand, als hij toevallig eens in de garage was, een boogie-woogie voor hem speelden. Ook leenden we de VW-bus van de zaak om naar optredens te rijden. Een echte mecenas dus!
(Rob de Vos)
Later repeteerde de groep in de vervallen boerderij aan de Brinkersteeg, waar ze hun versie van de 'witte blues' vorm probeerden te geven. John Mayall is hiervoor een belangrijke inspiratiebron. Volgens Rob de Vos, technicus en leider van de groep willen ze uiteindelijk overschakelen op een repertoire van nieuwe blues, met meer improvisatie en nog wat experimenteler. De band is goed op elkaar ingespeeld en dat is voor experimentele muziek een eerste vereiste.
(Artikel Rijnpost -ongedateerd)
Deze band is opgezet door Henk de Haas (gitaar). Doordat zijn ouders en mijn ouders elkaar kenden van vroeger uit de Betuwe kwam hij erachter dat ik drumde en vroeg mij of ik mee wilde doen. Ik was de jongste in de band en ik herinner mij het eerste optreden nog als de dag van gisteren. Dat was in Driebergen op de Sociale Academie waar Wim van Zanten studeerde. We oefenden in het begin boven een garage bij het Bruïneplein in Veenendaal. Ik geloof niet dat er opnames zijn van deze band. Rob de Vos bouwde toen al zijn eigen basversterkers met ingebouwde booster (unieke exemplaren). De Katholieke kerk staat nog te trillen op zijn grondvesten (van de toen populaire beatmissen). Rob bouwt nog steeds basversterkers, maar nu professioneel.
(Peter van Tuil)

Salvator Band

2008-06-12T16:30:00.003+02:00

Er werd gespeeld in het orkestje wat optrad tijdens de zogenaamde 'beatmissen' in de RK Salvator kerk. Jef Slijderink was daar vaak, en nog wat anderen (o.a. Ynze den Hengst). Over dat bandje is het een en ander terug te vinden in diverse boeken van de schrijver Gerard Reve, die op een gegeven moment uit pure frustratie over die pokkenmuziek aan de pastoor schreef dat hij niet meer ter kerke zou gaan.
(Rob de Vos)

RELAX

2008-06-12T16:28:00.013+02:00

RELAX bestond uit Frans Davelaar (zang), Han op de Woert (Sologitaar), Henk Stoffer (drums) en Jim van Egdom (Basgitaar) en werd opgericht in 1966. Er werd geoefend in een schuur achter het huis van één van de bandleden; de buren waren beduidend minder enthousiast hierover. Frans: "Ons eerste optreden was in De Instuif, waar wij zelf regelmatig kwamen voor een drankje en op zoek waren naar vrouwelijk vertier. Later waren er diverse optredens in Veenendaal en omgeving bijvoorbeeld in Tiel (Checkpoint Charly), Barneveld, De Betuwe, De Zonnehof, De Zolder en de Ruif. In de loop van 1968 kwamen we er achter dat de kosten hoger waren dan de baten. Ook kregen de verschillende bandleden verkering en andere interesses, dus was dat het (tijdelijke) einde van Relax."

Toch bleven de bandleden betrokken bij de muziek. Ze organiseerden dansavonden in de Eikelenkamp in Elst en popfestivals in Veenendaal, met onder anderen de Golden Earrings, de Bintangs en Rob Hoeke. Ook waren zij betrokken bij de oprichting van Suzy Q, een discotheek in de Oranjestraat. Maar werk, trouwen en een gezin stichten werd toch belangrijker gevonden dan de muziek. Relax leek definitief verleden tijd, maar een balletje kan raar rollen. Frans: "In 1990 ontdekte ik een oefenruimte, waarin de apparatuur al gereed stond. We zochten contact met elkaar en zijn weer begonnen met repeteren, uit pure hobby en als uitlaatklep voor de dagelijkse beslommeringen. We vulden de band aan met een organist en een sologitarist. Daardoor werd de muzikale invulling nog completer.". We spelen niet meer in Heimerstein, want wat ooit begon als een geintje voor de bewoners, mondde uit in een niet te overzien gebeuren, waar we nu nog rekening mee moeten houden.
Nu uitgebreid met 'wonderkind' Hans van Burken (sologitaar), Gert van Manen (Basgitaar), Wim van Burken (Slaggitaar) en Harry Schoonhoven (Toetsen). (Frans Davelaar, zanger)

Reünie
In 1993 was er weer een eerste optreden, met heel veel succes. Het plan werd opgevat om regelmatig een reünie te houden voor leeftijdgenoten, en voornamelijk voor oud-leden van de Instuif. Nagenoeg ieder jaar werd er vanaf dat moment een reünie gehouden, met muziek uit de sixties. Henk Stoffer: "In 2007 hebben we opgetreden in Escape, tijdens de vierde Sixties Revival, met de As2O3 en de Quibus 5. Dat was ons laatste optreden, maar Escape stond op z'n kop en de sfeer was niet te evenaren. Het wat oudere publiek, dat normaal niet in Escape komt, werd meegesleept door onze muziek en het dak ging er af. Dat gaf voor ons de doorslag om verder te gaan met onze muziek en een volgend optreden in 2008 te plannen."

NEVADA SMITH

2008-06-12T16:28:00.010+02:00

Er zijn slechts twee nummers bewaard gebleven:

- Help me Baby
- We Used to Know

De laatste band waar Jan v.d. Wolf in gespeeld heeft, werd opgericht in Voorthuizen
Opgenomen in Barneveld

THE ROYAL ROCKERS/SECT 2 (1964-1967)

2008-06-10T10:13:00.008+02:00

Jeanette Berlauwt
Ernst Kraft van Ermel
Olav Petersen
Stef Petersen
Bennie Stevens
Henneke Deighton.

Deze band heeft uit meerdere samenstellingen bestaan en ging uiteindelijk in 1967 over in Sect 2. In deze samenstelling was de muzikale inbreng van Bennie Stevens, die een aantal jaren in Duitsland met The Hondos heeft gespeeld, van doorslaggevend belang. Naast soulnummers speelde Sect 2 nummers van The Animals en Van Morrison/Them. De band kenmerkte zich door een professionele uitstraling en haar sound klonk gepolijst en pakkend. Qua outfit viel The Royal Rockers in positieve zin op en had zij veel aanhang onder de jeugd van toen. Opvallend was één van hun optredens tijdens een Lampegietersavond in garage Schoonhoven, waarbij zij met twee drummers speelden, t.w. Harry Rondeau en Jan Jansen. Nadat Rick Lammerts van Buren ( enkele jaren geleden in Australië overleden) de groep had verlaten, werd ze later versterkt met de zangeres Jeanette Berlauwt, die in de zeventiger jaren grote successen boekte met trio "Los Alegres". Met "Los Alegres" was zij een aantal malen op de Nederlandse TV te zien en maakte ook een plaatopname.

Reünie
In 1993 was er weer een eerste optreden, met heel veel succes. Het plan werd opgevat om regelmatig een reünie te houden voor leeftijdgenoten, en voornamelijk voor oud-leden van de Instuif. Nagenoeg ieder jaar werd er vanaf dat moment een reünie gehouden, met muziek uit de sixties. Henk Stoffer: "In 2007 hebben we opgetreden in Escape, tijdens de vierde Sixties Revival, met de As2O3 en de Quibus 5. Dat was ons laatste optreden, maar Escape stond op z'n kop en de sfeer was niet te evenaren. Het wat oudere publiek, dat normaal niet in Escape komt, werd meegesleept door onze muziek en het dak ging er af. Dat gaf voor ons de doorslag om verder te gaan met onze muziek en een volgend optreden in 2008 te plannen."

Ernst Kraft-van Ermel
In mijn jeugd ben ik begonnen met het spelen van viool. Ik kreeg les van mijn vader, die in het voormalige Nederlands-Indië eerste violist was van de Java Kunstkring.
In de zestiger jaren speelde ik in regionaal bekende bands uit het midden des lands in de omgeving van Veenendaal, Ede en Arnhem.

Tussen 1964–1969 speelde ik in The Royal Rockers, The Toys, Sect 2 en As2O3 groep (de scheikundige formule voor rattenkruit!).
Schreef voor de laatste groep ook een aantal nummers en speelde in 1966 tijdens het beatfestival STICK TO STICKS in het voorprogramma van The Spencer Davis Group.
Begin jaren 80 was ik basgitarist in een Hawaiian-band en begin jaren 90 speelde ik in de Zaanse groep NIGHTFLIGHT.
In september 2001 en maart 2003 speelde ik met The Royal Rockers en de As2O3 groep op de Sixties Revival Festivals in theater De Lampegiet in Veenendaal.
In de jaren 1998-2001 maakte ik als (bas) gitarist deel uit van de Amsterdamse groepen MEMPHIS (country-rock) en THE CREW (allround) én de Edese gelegenheidsformatie DE ROCK & LOLL BAND (rock & roll en sixties).
Tussen januari 2002 en december 2006 zong en speelde ik bij New Spectacle, een Hoornse/Zaanse groep met sixties repertoire.
Naast mijn functie als slaggitarist bij The Red Strats speel ik momenteel ook in Doña en de Gado’s.
(Zie ook: www.donapessy.nl) Met de in alle opzichten prachtige en veelzijdige zangeres Doña Pessy maken we bewerkingen van traditionele Indische muziek met een knipoog naar Tempo Doeloe.

En nu speel ik in The Red Strats. Een fantastische en gezellige groep mensen met veel muzikaliteit.

As2O3 (1965-1969)

2008-06-10T10:12:00.016+02:00

Hans Hiensch
Cees van Hardeveld
Jan van de Wolf
Karel Helder
Ernst Kraft van Ermel
Jacob Brederveld
Ruurd Nijdam
Dirk van Doorn

Deze band werd in 1965 opgericht door Hans Hiensch en Jan van de Wolf. De groep kenmerkte zich door een geheel eigen interpretatie van de muziek uit die tijd. De inmiddels overleden sologuitarist Jan van de Wolf, was alom bekend door zijn virtuoze guitaarsolo's a là Eelco Gelling, de beroemde Nederlandse bluesgitarist. De groep trad vaak op in de plaatselijke jeugdclubs, zoals het Zoldertje en N.V. het Dingetje. Zij traden daarnaast ook op bij Toni Boltini en zij speelden in het voorprogramma van het legendarische Veenendaals popfestival "Stick to sticks" in de voormalige Eierhal te Veenendaal. Tijdens dit festival trad onder meer ook de Hollandse superformatie Dragonfly op en als hoofdact was The Spencer Davis Group uit Birmingham gecontracteerd. Het eerste publieke optreden van As2O3 vond plaats in "De Soos" naast de Brugkerk. De band speelde door tot in de late jaren zestig. Karel Helder alias Charley White, de voormalige drummer van de Quibus 5, nam de plaats in van Ruurd Nijdam en ook Ernst Kraft van Ermel kwam de band versterken. In de laatste bezetting bespeelde Dirk van Doorn het slagwerk. Later kwamen we hem tegen in de formatie Zip Fastening uit Rhenen, samen met Rein Kuijer, Wim Kooi en Huib Hendriks. Huib werd later vervangen door Pieter van der Schans uit Bennekom op dwarsfluit.

Dick van Doorn:
Via Lard (of wel Henk) van de Berg ben ik in contact gekomen met As2O3. Henk was toen manager van As2O3.  Ik heb nog een visitekaartje van Henk met daarop de tekst:  
Soul and Rhytum & Blues groep  As2 O3
Het eerste optreden van Dick met As2O3 was op 25 november 1967. Dat was in de Instuif aan de Sandbrinkstraat. 
Ik heb het programmaboekje van de Instuif nog, waarin ons optreden wordt aangekondigd. 
As2O3 was de eerste groep waarin ik speelde. Ik was toen net 16 jaar en was nog maar net begonnen met drummen.
Les kreeg ik van de heer Hasselaar, een bekende Veenendaler, die zelf ook in bandjes speelde.
Dit was voor mij een grote kans om met een zo bekende Veenendaalse groep te mogen meespelen.
We oefenden in een oud huis aan de Hoogstraat, maar ook in de “Kokse school”.
Het is me ontgaan waardoor de groep uiteen is gegaan, maar direct daarna werd ik gevraagd om bij Zip Fastening te komen drummen.

Nummers, bewaard gebleven van As2O3
1. Paint it Black (The Rolling Stones)
2. Play with Fire (The Rolling Stones)
3. Don’t Bring me Down (The Pretty Things)
4. Heartful of Soul (The Yardbirds)
5. Evil Hearted You (The Yardbirds)
6. Bye Bye Johnny (The Rolling Stones)
7. Lady Jane (The Rolling Stones)
8. Everybody Needs Somebody To Love (The Rolling Stones)
9. All Day and All of the Night (The Kinks)
10. Touch (The Outsiders)
11. Hey Joe (Jimi Hendrix Experience)
12. Dancing in the Street (inc.) (Martha & The Vandellas)
13. The Sound of You and Me (Ernst Kraft van Ermel)
14. The World was Mad Today (Ernst Kraft van Ermel)
15. Guitar Piece (Jan van de Wolf)

Track 1-8: 1e bezetting, opgenomen in de winkel bij Hans Hiensch, april/mei 1965.
Bezetting: Hans Hiensch - sologitaar, Jan v.d. Wolf - slaggitaar, Eynze den Hengst - zang en Jacob Brederveld - drums.
Track 9-11: 4e bezetting, 1966/67, opgenomen in de school bij ‘t Dingetje
Bezetting: Hans Hiensch - slaggitaar, Jan v.d. Wolf - sologitaar, Cees van Hardeveld - Basgitaar , Karel Helder - Drums.
Track 12: 6e bezetting, 1968, opgenomen in het huis van Van Barneveld.
Bezetting: Hans Hiensch - Orgel, zang, Jan v.d. Wolf - sologitaar, Ernst Kraft van Ermel - Solozang, slaggitaar, Cees van Hardeveld - basgitaar en Dick van Doorn - drums.
Track 13-14: Ernst Kraft van Ermel - Leadzang en slaggitaar, Kees v.d. Klift - sologitaar, Cees van Hardeveld - basgitaar. Opgenomen in 1968
Track 15: Jan van de Wolf solo.

Quibus 5 (1960-1966)

2008-06-09T21:14:00.006+02:00

Charly Hasselaar
Karel Helder
Jan Hoogerdijk
Godfrey Simons
Oene Moedt

Deze band werd in 1960 opgericht onder de naam The Rainbow Rockets en later gingen een aantal leden over naar de nieuw opgerichte groep Quibus 5. In deze band zong destijds Oene Moedt, die bekend stond om zijn opvallend goede stemgeluid en de wijze waarop hij Elvis Presley songs wist te vertolken. Charlie Hasselaar en Karel Helder, zorgden als bassist en drummer voor een opzwepende en strakke sound. Godfrey Simons en Jan Hoogerdijk vulden Charlie en Karel perfect aan met hun guitaarspel en zang. De groep was bijzonder sterk in het spelen van Small Faces nummers, maar ook met hun vertolking van songs zoals “Hideaway” van Dave Dee, Dozy, Beak, Mick and Tich, wisten zij het publiek aan zich te binden. De band trad regelmatig op in de plaatselijke jeugdclubs.

Er zijn 3 nummers bewaard gebleven:

1. Lying All the Time
2. Long Long While
3. Tell Me

Opgenomen op de Zolder 1966.
Bezetting:
Godfrey Simons - Zang
Jan Hoogerdijk - slaggitaar
Charlie Hasselaar - Basgitaar
Karel Helder - Drums

Jan Slagman herinnert:

2008-06-09T21:02:00.010+02:00

Er vond een optreden van As2o3 plaats in de Soos, waar de combinatie Hans Hiensch, Jan van der Wolf, IJnze den Hengst, Kees van Hardeveld en Jacob Brederveld speelde. Jacob zat met zijn drumstel boven op een flinke verhoging en ik meen me zelfs te herinneren, dat het een aantal aanéén geschoven tafels waren. Ik weet echter niet of dit optreden eerder of later dan het optreden bij Nelleke Hiensch was. (uiteindelijk denk ik toch wel, maar lees verder).

Ik was op 1 mei 1966 ook in de Jaarbeurshallen aanwezig en ik weet in ieder geval zeker, dat ik daar met Hans Hiensch was. The Kinks speelden in de originele setting met de broertjes Davies, Pete Quaife en Mick Avory. Ik weet ook nog dat men hoog op de randen van binnenmuren liep en dat er torens van stoelen werden gebouwd om de bands beter te kunnen zien. Ik kan mij niet herinneren, dat Dick Vink daar ook bij was, maar dat is heel goed mogelijk en ja, we gingen inderdaad met de trein.

Als Karel Helder drumde op het feestje bij Nelleke Hiensch, dan was het optreden in de Soos daar voor, want daar drumde Jacob Brederveld.

Vrijdag 31 mei 1968 is de correcte datum (zie de poster). Het festival heette “Stick to Sticks” en The Spencer Davis Group trad toen al op zonder Stevie Winwood. Ondergetekende heeft destijds de gage voor Spencer Davis overgemaakt via de Algemene Bank Nederland N.V. aan de Markt te Veenendaal. Schrijver dezes was daar destijds de 1e man van de afdeling Buitenland.
The Spencer Davis Group kostte ongeveer 2.300,00 gulden en als men The Small Faces had laten komen was dit bedrag opgelopen tot ergens in de 4.000,00 gulden. (Ik meen me te herinneren dat het 4.400,00 Gulden was).

Er is destijds inderdaad een optreden van de Tee-Set in Jeugdherberg De Eikelenkamp geweest en volgens mij had Henry Bruitsman daar toen ook mee van doen.
Ik kan me overigens nog een een apart voorval m.b.t. dit festival herinneren. Henry Bruitsman had een Opel Rekord te leen van zijn toenmalige baas, en daar gingen we reclame mee rijden voor het festival. Spandoeken aan de auto bevestigd, Wim van Schuppen aan het stuur en ik naast hem op de voorbank. Op de achterbank zaten Henry Bruitsman en een vriendin uit Rhenen. Op de Ambachtstraat ging het echter mis. Voor ons reed een Kevertje en die wilde naar rechts, om een inrit in te slaan en nam eerst een wijde bocht naar links. Wij moesten op gang blijven met de Opel, want deze miste één versnelling. Wim schoot nipt langs het kevertje en reed recht op de politiewagen af, die ons tegemoet kwam. De politie kon zich alleen nog maar het vege lijf redden door met grote snelheid het toenmalige terrein van het Aral pompstation op te rijden. De rest kun je wel raden. Die kwamen natuurlijk achter ons aan. We konden ze steeds voorblijven en via de Boslaan, Cederlaan, Sparrenlaan, Larikslaan, en de Middellaan schoten we met een rotgang de Kerkewijk op en gingen richting Elst , sloegen af de Veendaalse Grintweg op (bij het oude zwembad). Daar doofde Wim de lampen van de auto, en in het half duister vlogen we over de Grintweg, De Thijmsche Hucht op en daarna rechtsaf de Defensieweg op.
Daar zoefden we een zijpad met dichte bebossing in, en bleven daar wachten op de dingen die komen gingen. De politie heeft lange tijd met schijnwerpers rond geschenen, maar ze konen ons niet vinden. Via Rhenen, Wageningen, Bennekom, Ede en de Klomp zijn we naar Veenendaal terug gereden zonder gepakt te worden. Veel later op een mooie zomeravond stonden Wim van Schuppen en ik voor 't Dingetje en inspecteur Dekker himself kwam daar eens poolshoogte nemen. Wij raakten in gesprek en Wim vroeg: “Heeft u pas geleden niet gehoord van een auto die men achtervolgde in de richting van Elst? Dekker beaamde de vraag, waarop Wim hem met een brede smile toevoegde: “Dat waren deze stoute jongens meneer Dekker, sorry hoor!” Dekker wist in 1e instantie niet hoe hij het had, maar er verscheen een brede lach om zijn mond en hij zei dat we voortaan dit soort acties achterwege moesten laten.

Jan van der Wolf was een zeer accurate gitarist. Hij zou nooit eens misgrijpen. Hij was zeer perfectionistisch ingesteld. Hij speelde b.v. 'Russian Spy and I' van The Hunters met hetzelfde gemak als Jan Akkerman.

Over de Ruif zijn ook hele verhalen te schrijven, maar ikzelf kwam daar eigenlijk niet. Ik ben wel verschillende malen in de Weerwolf te Leersum geweest en ik zag daar o.a. The Honest Man uit Enschede (de concurrenten van The Buffoons) en Hans Vermeulen met zijn toenmalige band The Sandy Coast). De Weerwolf was een soort hippieboerderij annex jeugdhonk aan de rand van het dorp. Het toeval wil dat ik met mijn mijn gezin begin jaren negentig naar een camping in de Achterhoek ging en wat bleek, de eigenaar Henk Geijtenbeek, was één van de voormalige bestuurleden van de Weerwolf en geboren in Leersum. Op een avond iaten we aan de bar wat te praten over die tijd en hij zei: “Wacht even, ik heb nog wat uit die tijd!”. Hij stopte een cassettebandje in de recorder, en hij vertelde, dat dit een live opname was van Fleetwood Mac in de Weerwolf, (met Danny Kirwan, die pas een paar maanden bij de band zat) uit oktober 1968. "Albatross" was nog niet uit en zelfs "Need your love so bad" was nog maar net verschenen, en nog geen hit. Fleetwood Mac trad daar destijds op voor een appel en een ei. Ik heb hem toen gezegd om toch vooral zuinig te zijn op die opnamen.

Je noemt ook een flink aantal combinaties van bandjes waar ik zelf nooit wat mee gehad heb.
De meeste namen ken ik uiteraard wel, maar ik heb ze nooit als band zien optreden. Ik neem aan dat de Henninger die je noemt, een broer van Roy Henninger is. Roy heb ik meegemaakt toen hij Nokie Edwards van de Amerikaanse The Ventures begeleidde en ik was aangezocht om Nokie persoonlijk te begeleiden. Mijn naam staat ook op de CD en DVD die van dit optreden gemaakt zijn.
Jan Slagman