dinsdag 21 juli 2020

LES BAROQUES IN VEENENDAAL

Opnieuw komt er een landelijk bekende beatgroep naar Veenendaal.

Zondag, 7 mei 1967, spelen Les Baroques in N.V. 't Dingetje.
Hun optreden begint om half drie.
De toegang staat open voor leden.
Binnenkort komt er een nieuwe langspeelplaat uit van Les Baroques, die al vier singles en een LP op hun naam hebben staan.
(5 mei 1967)

HARDE BEAT IN RUSTIG DINGETJE

Gistermiddag (7 mei 1967) stonden ruim tweehonderd tieners uit Veenendaal en omgeving roerloos te luisteren naar de prestaties van één van de beste Nederlandse beatgroepen: Les Baroques.
Het concert werd gegeven in de Veenendaalse beatclub 't Dingetje.

De zes Baarnse jongelui ontnamen iedereen de lust tot dansen, overigens was daar maar weinig plaats voor, en dwongen alle beatliefhebbers ademloos te luisteren en te kijken naar hun muziek en show.

Het was dan ook vakwerk.
De muziek, meer dan duidelijk hoorbaar, werd goed gebracht.

De zanger van de band, Michel, scheen onvermoeibaar.

Al kronkelend en springend werkte hij zijn repertoire af, dat bestond uit keiharde beat en nummers, die twee jaar geleden nog jazz heetten, maar nu tot de Rhythm & Blues worden gerekend.

De techniek van de musici was bijna perfect.
Vooral organist René viel op door zijn vaak razendsnelle spel.
Alles was prima afgewerkt.

De groep had veel succes, al was dat niet zo duidelijk merkbaar: er werd niet geapplaudiseerd, niet geschreeuwd, niet gefloten.




Leider en basgitarist Robin vertelde:
"Applaus gaat eruit. 
Er wordt bijna niet meer geklapt in beatclubs. 
We vinden dat ook fijn. 
Aan dat klappen en schreeuwen hebben we een hekel".

De band had ook een hekel aan de lichteffecten, die enkele jongens veroorzaakten door lampen aan en uit te draaien: "Ze doen dat vaker in beatclubs. 
Wij houden er niet van. 
Je moet het alleen met muziek kunnen en er verder niets bij nodig hebben".

Vanaf september 1966 bestaat de groep uit Michel van Dijk, zang, Frank Muyser op gitaar, saxofoon en mondharmonica, René Krijnen op de toetsen, Robin Muyser op basgitaar en Raymond van Geytenbeek op drums.
Over het publiek waren ze goed te spreken. "Het is een gezellige beatclub".
Volgens Robin maakte de club weinig verschil met een club uit de stad:
"Het is nergens zo ruig als men wil doen geloven".
(De Vallei, 8 mei, 1967)

maandag 20 juli 2020

FERRE GRIGNARD IN VEENENDAAL

Ferré Grignard zingt (en slaapt) in Veenendaal

Vrijdagavond 7 oktober (1967) treedt in beat club N.V. 't Dingetje" te Veenendaal de Belgische zanger Ferré Grignard op.
Hij wordt begeleid door een eigen groep.
De Belgische protestzanger komt speciaal voor dit optreden in Veenendaal naar Nederland.

Om zeven uur begint hij zijn show die tot ongeveer 11 uur zal duren.

De Antwerpse zanger brengt protestliederen.
Hij is tegen de oorlog, hetgeen hij tracht te accentueren door het dragen van een hakenkruisje.

De zanger, die ongetwijfeld niet met geldzorgen te kampen heeft, houdt er in vergelijking met zijn collega's een eenvoudig leven op na.

Hij brengt de nacht van vrijdag op zaterdag in Veenendaal door, echter niet in een hotel, maar bij een der organisatorische leiders van de Veenendaalse beat club thuis.
(5 oktober 1967)

Ferre Grignard: Bleue knaap met fijne liedjes

In beat club N.V. 't Dingetje concerteerde in 't afgelopen weekeinde de beroemde Belgische zanger Ferré Grignard met zijn begeleiders.
Een opvallend klein publiek kreeg na lang wachten enkele knappe, blues-achtige nummers te horen van het bijzonder homogene kwartet.

Als voorprogramma speelde de Veenendaalse beatgroep Opus X, een band die nog heel wat gitaar- en zanglessen kan gebruiken.
Het is tenminste moeilijk aan te nemen dat beat behalve hard, ook nog vals kan klinken.

De muziek van Ferré Grignard streelde ieders oor.

Gezeten rond het podium luisterde het publiek, heel wat kleiner dan men verwachtte, ademloos naar de fijne liedjes waar een enorme rust van uitging.

Nergens was een element van beat te bespeuren.
Zelfs niet in de manier van optreden.

De vier musici zaten op stoelen op het podium in tegenstelling tot de meeste bands die springend en schreeuwend hun show brengen.
Voor vlnr: Erwin Weidema, Leo van Manen en Henk van Egdom

Ook waren er geen knallende drums, maar goed slagwerk op een Turkse trom en een tamboerijn, bespeeld door een drummer die zich er van bewust was dat slagwerk een begeleidende functie heeft; iets wat men in dit genre doorgaans maar weinig inziet.

De muziek schiep een intieme sfeer in de kleine zaal.
Er was een goed contact tussen publiek en musici.
Even werd de sfeer onderbroken door een boze vader die zijn dochter kwam halen, maar pa had gerust kunnen zijn, want hoofdinspecteur van politie W. C. H. Dekker hield een (betrouwbaar) oogje in het zeil.
Hij was erg tevreden over het gedrag van het publiek.

Kort en klein

Ferré Grignard trouwens ook.
Hij zei het liefst te spelen voor een publiek, dat gezeten rond het podium aandachtig luistert.
Even later sprak hij zichzelf echter tegen.

Op de vraag of de beatclub in de provincie nou erg verschilt van die in de stad antwoordde hij:

"Zeker, in de stad slaan ze de boel kort en klein. 
Dat vind ik leuk. 
Zo krijg je veel mensen in de tent. 
Ik geef er zelf wel eens aanleiding toe, want door het afbreken van de boel komt het publiek tot een climax".
Een vreemde snuiter, die Antwerpse zanger, maar bepaald niet onsympathiek.

Achter een grote hoeveelheid haar gaat een bedeesd, gebrekkig sprekende jongen schuilt die pas voor het publiek durft te verschijnen als hij een flinke portie geestrijk vocht heeft genuttigd.

Zelf zegt hij hierover: "Ach, dan kom ik beter in de sfeer".
Zijn manager Bob Majoor: "Dan kan hij beter lallen", waarmee een bepaalde tongslag bij het zingen wordt bedoeld.
Het duurde overigens nogal lang voor hij het"lal peil" had bereikt.

Ferré, die om negen uur zou beginnen, verscheen om ongeveer kwart voor tien in de zaal, om half elf begon hij zijn voordracht die om elf uur al was afgelopen.

Toen hij eenmaal op zijn "zangstoel" zat viel het iedereen op, dat zijn hakenkruisje verdwenen was.
Enige tijd geleden kwam Grignard namelijk in het nieuws toen hij in een interview met Willem O. Duys in het televisie-programma "Voor de vuist weg" beweerde tegen de oorlog te zijn en zijn protesten kracht bijzette met het dragen van een hakenkruis.
Het hakenkruis hangt nu echter in de kast vertelt Ferre: "Er was geen gading meer voor".
Het was dus een publiciteitsstunt?
"Nee, nee, 'iet was een protest. 
Ik meende het. 
Maar er was geen gading meer voor".

Zijn repertoire bevat trouwens geen uitgesproken protestelementen meer.
Volgens Grignard hoeft dat ook niet, want:
"Elk lied is een protest, elk schilderij is een protest, elk boek is een protest".

Enige tijd geleden rezen er in Veenendaal enkele moeilijkheden rond zijn optreden.
Tussen enkele organisatoren ontstond een twist wie nu eigenlijk Ferre had geëngageerd.
De zanger zelf distantieert zich volkomen van deze zaak en beweert er "niets van te weten".

Hij weet ook niet waar hij de volgende dag zal optreden.
"In Hoorn", roept Majoor.
"In Kaap Hoorn", bevestigt Grignard ernstig.
Arme Ferre Grignard.
Muzikaal heeft hij echt wel wat te zeggen.
Zijn roem verdient hij.
Hij ziet er zelfs uit als een ster met veel allures, maar hij is zo verlegen.
(10 oktober 1967)

dinsdag 3 december 2019

R&B Band KOOF 230

Een band uit Veenendaal, bestaande uit nog schoolgaande jongeren in de leeftijd van vijftien/zestien jaar,  die met de beat rage die uit Engeland overwaaide, wilden meedoen.

Leden waren

Willem Meijering - gitaar, zang
Hans Rebel - gitaar
Hennie Jacobs - basgitaar
Henk Stoffer - drums

Koof 230: Hans, Henk, Willem en Hennie
Er werd in 't Dingetje gerepeteerd, met de gitaren aangesloten op een oude radio als versterker.

Met het lopen van een krantenwijk en wat geld van ouders kon er een elektrische gitaar bij Muziekhandel Van Hees gekocht worden.

Henk Stoffer speelde bij muziekcorps Cecilia en had zo al snel een compleet drumstel bij elkaar.

Voor optredens huurde de band een versterker, ook bij Van Hees.


Het repertoire is te zien op deze speellijst.
Een doorsnee van het hardere beat repertoire uit die tijd.

De band bestond maar kort in het midden van de jaren zestig.
Er werden slechts 2 optredens gedaan; op een personeelsfeest van Ouwehand Dierenpark in Rhenen, en een nieuwjaarsfeest in 't Dingetje, waarschijnlijk in 1966, samen met een aantal andere bands.

Er is nooit iets over de band geschreven in de lokale pers.
Ik wist ook niet van het bestaan, totdat Jaap Pilon in zijn boek "Onze Hoofdstraat" een stuk aan de band wijdde.

Willem Meijering is het enige bandlid die tot op heden nog zeer actief is in de muziek en nog steeds met verschillende muzikanten optreed.

(Willem Meijering/Gerard Davelaar)

Waar de naam Koof 230 vandaan komt is niet duidelijk. "Koof" werd volgens mij in het Veense gebruikt in plaats van "gaaf" of  "mieters", later "Cool" of "vet". 
In Antwerps dialect betekent koof een mep. 

dinsdag 26 november 2019

SPECTRUM

vlnr: Charly, Peter, Leo, Cees, Patrick, Jef

















Winny Hagenbeek - Zang
Kees van de Klift - Gitaar
Leo Henninger - Slaggitaar
Patrick Hess - Trompet
Jef Slijderink - Tenor Sax
Charlie Angenois - Bas
Peter van Tuil - Drums

Spectrum speelde een mengeling van soul, funk en jazz muziek.
Een optreden in ‘De Pomp’ verloopt zeer succes­vol omdat deze muziek weinig gespeeld werd in Veenendaal.
Speciaal komt Bob Jonker, de gitaarleraar van Veenendaal, kijken naar de gitaristen Charlie en Leo.
Hij is vol bewondering.
Later komen Kees van de Klift, Hans Hiensch en Han Troost erbij.

De demotape van Spectrum is opgenomen in Veenendaal aan de Nieuweweg, bij van Schuppen.
De opname was nodig om mee te kunnen doen aan een talentenjacht van de NCRV in 1972.
Spectrum eindigde op de tweede plaats, met als reden dat zij zo goed waren, dat we toch wel zouden doorbreken.
“Ook NCRV” zullen we maar zeggen.
Hans Hiensch speelt orgel en zingt mee.
Het sologedeelte moet je eens afluisteren op halve snelheid, het is een gevecht tussen Charlie de solobassist en Kees de sologitarist.

Het gebouw waar de studio zich in bevindt heette vroeger ‘De Ruif’ en er traden in de jaren zestig veel bands op.
Rob de Vos heeft hem nog afgehuurd als oefenruimte en Peter van Tuil en ik hebben daar heel wat zondagen muziek gemaakt.
Door de dienstplicht is Spectrum uit elkaar gevallen.
(Jef Slijderink)

Make Me Smile (2016) (Chicago)

woensdag 4 september 2019

THE RAINBOW ROCKETS

In dit artikel zijn een aantal berichten verzameld over The Royal Rockets uit Renswoude.
Opgericht in de lente van 1961 ten huize van de familie Deighton.
Dorien (13) op gitaar en zang: een nummer als "Let's Have A Party".
Haar broer Eddy Deighton (15) bespeelde de basgitaar.
Verder Adri en Rudy Gerssen op giraar en G. van de Weerd op drums.
In 1962 vertrokken de broers Gerssen en Dorien  ging verder op sologitaar.
Jongste broer Henneke Deighton speelde soms mee als slaggitarist.
Henneke was eigenlijk te jong om  op te treden en werd vervangen door Paul Weidema op slaggitaar.
Er werd regelmatig opgetreden bijvoorbeeld in Apeldoorn, 's Hertogenbosch en in de Utrechtse Jaarbeurshallen.
In de vroege jaren zestig was er niet veel gelegenheid om op te treden.
Meestal waren de optredens tijdens feesten van verenigingen, waar ook acrobatiek en toneel van uit kon maken.
De eerste arikelen zijn nogal badinerend van toon, maar in de latere berichten werd er wat serieuzer over de band gesproken.
(gerard)

The Rainbow Rockets voor het eerst op de planken.
Sinds drie maanden huisvest het zo landelijke en rustige Renswoude een complete Teenager-band binnen haar poorten.
Het is een groepje muzikale jongelui dat zich The Rainbow Rockets noemt, en dat a.s. zaterdagavond bij de jaarlijkse uitvoering van de voetbalvereniging Renswoude voor het eerst in het openbaar optreed.

Adri en Rudy Gerssen, Tonny van de Bovenkamp
Leider van de band is de 19-jarige Adri Gerssen, die gitaar, sax, klarinet en trompet speelt.
Zijn drie jaar jongere broer Rudi Gerssen leeft zich speciaal uit op de gitaar en behoeft voor menig beroepsmuzikant niet onder te doen.
Verdere leden van de band zijn G. van de Weert, broer en zus Deighton en Tonny van de Bovenkamp.
Hun repertoire bestaat voornamelijk uit liedjes in het bekende teenager genre.
Zo zullen ze zaterdag onder meer spelen "When The Saints", "Nooit op Zondag", en het door henzelf verdixielande "Hoe je heette".

Adri Gerssen vertelde:
"We hebben eerst een tijd met z'n drieën gespeeld op feestjes en zo, maar op aanraden van anderen hebben we er een grotere groep van gemaakt.
We spelen uitsluitend op gevoel en dat gaat heel aardig".
Of we nog andere plannen hebben?
"Nou, als het zaterdagavond goed gaat en we blijven intensief oefenen, dan hopen we veel meer in het openbaar op te treden.
Misschien doen we ook wel mee aan teenager-wedstrijden zoals pas geleden in Amerongen en Scherpenzeel".
Ze hebben grote plannen de jongelui en ze zullen ze ook best weten uit te voeren.
In ieder geval zijn ze op de komende vuurproef terdege voorbereid, ook al weten ze dat de concurrentie die avond - in de vorm van een band uit Doorn - groot zal zijn.
(De Vallei, 29 september 1961).

Eerste teenager show van The Rainbow Rockets in Renswoude.
Het teenager bandje The Rainbow Rockets geeft in gebouw Reoboth een groots opgezette show.
Dit bandje bestaat reeds enige tijd, welke is ontsproten uit een vriendenkring en tevens door toedoen van de voetbalvereniging Renswoude.
In september 1961 kwam het bandje voor het eerst op de planken.
Hier trad men toen op tijdens een feestavond van de voetbalvereniging.
Op deze avond hebben The Rainbow Rockets zo'n succes geoogst dat hierna direct besloten werd een teenager show te brengen.
In de tussentijd is men al menige keer in besloten kring opgetreden, soms in samenwerking met beroepsartiesten.

De band bestaat uit vier leden en een zogenaamde halfwas, de 8-jarige Henneke Deighton.
Deze neemt gewoonlijk de plaats in als iemand door ziekte verstek moet laten gaan.

Het geweldige is dat de leden alle instrumenten en geluidsinstallaties zelf maken.
Als manager treedt op de heer H. de Ruiter uit Woudenberg.
Overige belangen worden behartigd door de heer Deighton.

Nu heeft men dan zoveel bereikt dat op 31 maart de teenager show zal plaatsvinden.

Op deze show zullen niet alleen The Rainbow Rockets hun kunnen laten zien en horen, doch heeft men tevens een viertal andere groepen geëngageerd en wel The Royal Paradise Serenaders, the Bleu Angels, The Black Eyes en het acrobaten trio The Corita's, afkomstig uit de plaatsen Veenendaal en Den Haag.
Deze teenager show zal zeker niet alleen de jeugdigen boeien, doch ook de ouderen, daar men verschillende genre's ten gehore brengt o.a. de stijl van Cliff Richard en meerdere artieste.
(De Vallei, 21 maart 1962)

Geslaagde teenagershow te Renswoude
Zaterdagavond vond in Reoboth de eerste teenager show plaats uitgaande van de band The Rainbow Rockets.
Een afgeladen zaal getuigde van de interesse hiervoor.
Onder de genodigden bevonden zich onder meer Baron J. Taets van Amerongen en enige jonkers.
De uitvoering werd dan ook geopend door de Bron met een kort woord.
Hierna zetten The Rainbow Rockets in met hun herkenningsmelodie.
Aan het slot van hun eerste optreden werden hen door de heer Godeman gitaarlinten uitgereikt.
Elk nummer wat zij brachten werd met een daverend applaus beloond.
Ook de andere drie bandjes werden rijkelijk met applaus vereerd.
Het acrobaten trio The Corita's brachten een acrobaten dans.
Verder verzorgde mevrouw Geurts de conferences.

Na een korte pauze brachten The Showbreakers de schets "Vergeten".
Dit viel goed in de smaak en er werd dan ook uitbundig gelachen.
Met een tweede optreden van elk der gastartiesten en The Rainbow Rockets werd de avond gesloten.
De jonker J. K. Taets van Amerongen sprak nog een stimulerend woord voor alle medewerkers en vereerde de artiesten met een boeket bloemen.

In het bijzonder richtte hij het woord aan de heren Deighton en de Ruiter die gezamenlijk de algemene belangen van de band behartigen.
Voor de liefhebbers was het een goed in de smaak vallende avond geweest.
Na de verloting dankte de heer Deighton eveneens alle medewerkers en de winkeliers die de prijzen beschikbaar hadden gesteld.
Overigens is de avond zeer prettig verlopen.
Incidenten deden zich geheel niet voor.
Een jongedame had echter te kampen met een verloren schoen, maar deze kwam aan het slot toch weer terecht.
Het bandje The Rainbow Rockets mag terugzien op een geslaagde uitvoering.
(De Vallei, 4 april 1962)

TIENERS GENOTEN VAN SHOW IN HET VERENIGINGSGEBOUW
Een paar honderd tieners uit Veenendaal en directe omgeving hebben zaterdagavond vol aandacht en soms met veel overgave geluisterd en gekeken naar een show in het Verenigingsgebouw aan de Eikenlaan, die georganiseerd was door de Renswouwdse band The Rainbow Rockets.
Hoewel het er af en toe warm aan toe ging - er werd gespeeld en gezongen dat het een lieve lust was - verliep alles in ordelijke banen en kan er, voor zover men liefhebber is van dit soort muziek, gesproken worden van een bijzonder geslaagde avond.

Het gevarieerde programma werd geopend door The Rainbow Rockets met als solo-gitarist P. Boshoven uit Veenendaal.
Ook The Country Cats uit Bennekom, die er een enorm tempo in hielden, werden keer op keer luid toegejuicht, in het bijzonder de jongste solo-gitarist, een 10-jarige knaap, die bijzonder goed thuis is op zijn instrument.
Geen wonder dat deze Freddy al heel wat eerste prijzen in de wacht gesleept heeft.
The Blue Sharks uit Ederveen - een jong bandje dat in opkomst is - deed voor de anderen in het geheel niet onder.
Ook zij knalden met daverend geluid hun muzikale noten de zaal in, overigens tot groot genoegen van het merendeels jeugdige publiek.
De grote verassing van de avond was de Rhenense zanger Oene Moedt, die op voortreffelijke wijze enkele nummers van Elvis Presley bracht.

Vooral de vrouwelijke tieners waren weg van hem en staken dat niet onder stoelen of banken.
Ter afwisseling traden The Corito's uit Utrecht op.
Dit is een acrobaten groep die binnenkort voor de TV zal verschijnen en die ook in het Verenigingsgebouw bijzonder werden gewaardeerd.
(De Vallei, 29 mei 1962)

Show van The Rainbow Rockets
Zaterdag 15 december zullen The Rainbow Rockets, mede ter gelegenheid van het éénjarig bestaan, in hun woonplaats Renswoude een muzikale show geven.
Aan deze show zullen verder nog meewerken The Blue Comets uit Tiel en The Mill Band Sisters uit Veenendaal.
Laatstgenoemden behaalden reeds een eerste prijs op een concours te Rhenen.
De zang wordt gebracht door Dorien Deighton, terwijl Henneke Deighton de begeleiding op zich neemt.
(De Vallei, 7 december 1962)

Dorien Deighton
Show van The Rainbow Rockets
Voor een goed bezette zaal gaven The Rainbow Rockets zaterdag j.l. een uitvoering in gebouw Reoboth.
Het bandje opende de avond met haar herkenningsmelodie.
The Blue Comets uit Tiel, welke deze avond ook zou optreden kon niet komen in verband met een ongeluk.
Hiervoor in de plaats kwamen The Red Stars uit Elst.
Uit  Veenendaal waren er The Mill Band Sisters.
Conferencier was de heer Bart Veenendaal.
Aan het eind van deze geslaagde avond kregen de dames bloemen aangeboden.
(De Vallei, 28 december 1962)

Teenagershow in Eltheto
Vooruitlopend op de door The Rainbow Rockets uit Renswoude te houden show- en dansavond op 23 februari in de grote zaal van jeugdherberg De Eikelkamp in Elst, zullen zij, ter nadere kennismaking met het publiek op 9 februari een grote teenager show organiseren in gebouw Eltheto te Veenendaal.
Aan deze show werken o.m. mee The Blue Comets uit Tiel, The Red, White and Blue Stars uit Elst, The Blue Angels uit Veenendaal en uiteraard The Rainbow Rockets zelf.
Als topattractie treedt op de in de gehele omtrek bekende solo-gitariste Dorien Deighton.
Voor de conference zal de heer Bart Veenendaal zorgdragen
(De Vallei, 1 februari 1963)

Teenagershow in Eikelkamp
Zaterdagavond wordt in de ontspanningszaal van jeugdherberg De Eikelkamp de grote Rainbow Rockets teenager show gehouden.
Medewerking verlenen The Red Stars uit Elst, The Blue Angels uit Veenendaal en de organisatoren zelf met als solo-gitariste de vijftienjarige Dorien Deighton.
Vooral van de zijde van de jeugd zal er voor deze avond ongetwijfeld grote belangstelling bestaan.
(De Vallei, 20 februari 1963)

Daverende Tienershow in Eikelkamp
Zaterdagavond was de jeugdherberg De Eikelkamp weer eens het trefpunt van vele jongelui.
Nu niet om er zoals gebruikelijk een fijne vakantie door te brengen, maar om te genieten van een vlotte, en op hoog peil staande, teenager show.
De organisatie van deze show was in handen van de steeds meer in populariteit toenemende Rainbow Rockets uit Renswoude, die ook muzikaal op een steeds hoger plan komen.
Verdere medewerkenden waren The Blue Angels uit Veenendaal, The Red Stars uit Elst en de conferencier Bart Veenendaal.
Aan de opzet van de organisatoren om de jeugd een leuke avond te bezorgen is zeker voldaan hetgeen wel bleek uit de enthousiaste reacties van het publiek.
Een reden te meer dat een dergelijk initiatief zeker voor herhaling vatbaar is.
Na afloop van de show was er een druk bezocht bal.
(De Vallei, 27 februari 1963)

Tienageravond in De Eikelkamp
Zaterdag vergastte The Rainbow Rockets, die afgewisseld werden door The Strangers een uitgesproken teenager publiek met een non-stop dansavond.
Broer en zus Deighton resp. 17 en 15 jaar, overrompelden de zaal keer op keer met hun wervelende gitaarsolo's, waarbij de jeugdhaar talent in een twist kon uiten.
Deze twee ensembles zullen in de toekomst zeker nog eens van zich doen spreken.
Een teken aan de wand is misschien, dat deze avond werd bezocht door de heer R. Bamsch, die in contact staat met diverse kleine platenmaatschappijen en op zoek is naar jong talent.
Op 't ogenblik is de heer Bamsch coach van The Rocking Shadows die veel in Duitsland optreden.
Leuke twistwedstrijden verhoogden de sfeer.
Een geslaagde avond met overweldigende belangstelling, die deze sympathieke ensembles zeker verdienden.
(De Vallei, 3 maart 1964)

Dit is een latere versie van The Rainbow Rockets, met Oene Moedt, die bekend stond om zijn opvallend goede stemgeluid en de wijze waarop hij Elvis Presley songs wist te vertolken.
Later gingen een aantal leden over naar de Quibus 5.



Bezetting (foto):
Godfrey Simons - gitaar
Karel Helder - drums
Charlie Hasselaar - basgitaar
Henneke Deighton - gitaar
Oene Moedt - zang

voor The Rainbow Rockets:
Adri Gerssen - gitaar/sax/trompet/klarinet
Rudi Gerssen - gitaar/klarinet
Tonny van de Bovenkamp - gitaar/zang

The Rainbow Rockets
Bezetting 1961:
Adri Gerssen - gitaar/sax/trompet/klarinet
Rudi Gerssen - gitaar
Tonny van de Bovenkamp - gitaar/zang
Dorien Deighton - gitaar/zang
Eddy Deighton - basgitaar
G. van de Weerd - drums

Bezetting 1962-1963:
Dorien Deighton - sologitaar/zang
- P. Boshoven - sologitaar (tijdelijk)
Henneke Deighton - slaggitaar
Eddy Deighton - basgitaar
Tonny van de Bovenkamp - gitaar/zang
G. van de Weerd - drums

Bezetting 1963-1966:
Oene Moedt - zang, naar Quibus 5
Dorien Deighton - sologitaar/zang
Eddy Deighton - basgitaar
Paul Weidema - slaggitaar
- Henneke Deighton - slaggitaar, naar The Royal Rockers
Tonny van de Bovenkamp - drums
- Karel Helder alias Charley White - drums, naar Quibus 5

THE RAINBOW ROCKETS uit Renswoude treden op in Elst.

Renswoude kan zich gelukkig prijzen onder haar verenigingen een echte band te tellen.
Twee jaar geleden werd dit ensemble opgericht en het heeft zich in die tijd op weten te werken tot een Band van Naam.

Zij hebben op talloze plaatsen al successen geboekt; niet alleen in de directe omgeving, zoals Veenendaal, Scherpenzeel en Renswoude zelf.
Niet dat daar het optreden onbelangrijk zou zijn.
In Voorthuizen treden ze elke veertien dagen op voor een enthousiast jeugdig publiek, waaraan dan tevens een dansavond verbonden is.

Doch ook in Apeldoorn, in het Jaarbeursgebouw te Utrecht en in 's-Hertogenbosch zijn zalen van zo'n 800 teenagers geen uitzondering.

Hun optreden en de wijze van uitvoering is dermate goed, dat men hen al aangezocht heeft van hun band een grammofoonplaat opname te maken.
Eerlijk gezegd is dit kleine, maar selecte gezelschap daar niet zo happig op, want dan zijn ze in feite hun vrijheid kwijt.

The Rainbow Rockets staan onder leiding van de heer Deighton uit Renswoude.
De zanger van het gezelschap is de heer Oene Moedt uit Rhenen.
De 15-jarige Dorien Deighton is sologitariste, de 17-jarige Eddy Deighton is basgitarist, de voor de begeleiding zorgende slaggitarist is de 10-jarige Henneke Deighton en tenslotte zijn de drums in handen van  de 18-jarige Tonny van de Bovenkamp.

Hun eerstvolgende optreden zal a.s. zaterdag 29 februari in Jeugdherberg De Eikelkamp te Elst, plaats vinden.
De avond begint om 8 uur en het teenager publiek zal vergast worden op stukken van o.a. Cliff Richard, The Ventures en The Shadows.
Aan deze dansavond zijn danswedstrijden verbonden, waarvoor prijzen beschikbaar gesteld zijn.
(De Vallei, 28 februari 1964)

vrijdag 17 mei 2019

Narren en Clungels hebben plezier in Koningstafel

In 1965 was het culturele klimaat in Veenendaal nog steeds een woestenij. 
Om toch iets leuks te kunnen organiseren week de Narrenclub uit naar Rhenen om daar regelmatig een leuke avond door te brengen.

Narren en Clungels hebben plezier in Koningstafel.

"In Veenendaal komt niemand op het idee om iets te organiseren.
Er is hier totaal geen amusement".
Dit is een uitspraak van Wout van Schuppen, de voorzitter van de Narrenclub, een soort gezelligheidsvereniging, die haar domicilie heeft in restaurant Koningstafel te Rhenen.
De club heeft al een enigszins bewogen verleden achter de rug en is volgens de heer van Schuppen uit de financiële nood geboren.
The Clungels live in de Koningstafel, Rhenen
De basis ervoor werd gelegd toen een groepje Veenendaalse jongelui hun vertier zochten in Rhenen, daar een leuk tentje gevonden hadden en de leus "uit, goed voor u" daar alle eer aan deden.

Toen de eigenaar van de gelegenheid zijn prijzen drastisch ging verhogen vond men dat te gortig worden en besloot men zelf iets te ondernemen om georganiseerd ontspanning te gaan zoeken.
De Mallemolenclub werd opgericht, die zijn naam ontleende aan een molen in Rhenen, waar men eens per maand een gezellige avond op touw zette.

Toen men ook de molen vaarwel zei, onderging de verenigingen metamorfose en het nu de Narrenclub.
Ondanks de veranderingen is de opzet in principe hetzelfde gebleven;
gezellig vertier voor weinig geld met geselecteerd publiek.

Netjes blijven
Dankzij de medewerking van de heer A. Ouwehand, eigenaar van restaurant Koningstafel en de heer A.J. Bovenschen, voorzitter van de Rhenense VVV, kreeg men de beschikking over dat restaurant en dat was een grote stap voorwaarts. In mei van dit jaar (1965) werd de eerste avond gehouden.
De leden betalen per jaar een rijksdaalder voor het lidmaatschap.
"Iedereen kan in principe lid worden", zegt Wout van Schuppen, "je moet alleen geïntroduceerd worden door één van de leden. Het bestuur kan iemand echter zonder opgave van redenen weigeren toe te laten".
Waarom men deze beperking heeft ingevoerd?
"Het moet netjes blijven.
Wij hebben al eens groepen nozems, die met fietskettingen in de zak liepen, voor de deur gehad, en dat willen wij voorkomen.
Men moet echter ook niet de indruk krijgen, dat we een soort witte-boorden-gilde zouden zijn".

De beatgroep The Clungels uit Amsterdam is het vaste huisorkest geworden in de Koningstafel.
Het is een band, die het beat-repertoire afwisselt met langzame nummers en die het komende seizoen weer van de partij zal zijn.
Wout van Schuppen is enthousiast als hij over zijn club spreekt.
"Wij hebben nog geen last gehad van overmatig alcoholgebruik, wel hebben de avonden vier verlovingen opgeleverd".

Uitzondering
De meeste leden komen uit Veenendaal en zij vinden het ritje naar Rhenen geen bezwaar, omdat hen het idee geeft echt uit te gaan.
Toen de VVV te Rhenen de Narren reductie verleende op de prijs van de nachtelijke Rijnvaarten, die deze zomer georganiseerd werden, werd de club daardoor tevens enigszins officieël erkend.
Van de reductie is overigens druk gebruik gemaakt.
Een dergelijke vereniging van jonge mensen is voor deze omgeving vrij uniek, vooral daar het in de praktijk niet gemakkelijk blijkt iets zelf op touw te zetten dat bovendien een lang leven beschoren blijft.
De Narrenclub blijkt daar een uitzondering op te zijn en ziet haar ledental nog steeds toenemen.

Stuk voor stuk geven de clubleden te kennen zich los te willen maken van de conservatieve sfeer die er in Veenendaal heerst en die het de moderne jeugd onmogelijk maakt ontspanning te vinden die past bij deze tijd..
Zij hebben nu zelf vertier gezocht, dat zij hebben aangepast aan hun eigen wensen en verlangens.
Overigens blijven er nog genoeg wensen over.
"Het is hoog tijd dat er in Veenendaal een schouwburg komt of in ieder geval een gebouw dat daar voor dat doel dienen kan", is het unanieme Narren-oordeel.
De aangekondigde bouw van een overdekt zwembad wordt door hen echter als een belangrijke stap op de goede weg gezien.
Na de vakantie gaat de club weer draaien.
Met The Clungels en met hetzelfde enthousiasme als voorheen.
Vooral dat laatste houd de club op poten.

(Rijnpost, 19 augustus 1965)

The Clungels: Arthur de Groot- orgel, Paul Brachel - sologitaar, Alex van Duin - bas en Theo Pieterse - drums.
Oorspronkelijk werd voor de naam Prutsers gekozen, later Klungels en toen werd het The Clungels.



dinsdag 22 januari 2019

DISC JOCKEY JAN HOOGENDIJK VAN SUZIE Q

Uiteraard heeft een jongerensociëteit als Suzie Q een disc jockey.
Op de avonden dat er geen groep of band speelt, praat de 24-jarige Jan Hoogendijk de plaatjes met verve aan elkaar en zorgt ervoor dat zijn jonge publiek die muziek te horen krijgt die bij hen favoriet is.

De geboren Hagenaar, doch reeds 13 jaar in Veenendaal woondende Jan, doet dit werk met veel plezier.
"Inderdaad, en ik zou, indien de mogelijkheden er waren, graag professional worden.
Dan wel bij de radio en niet in allerlei gelegenheden, dan blijf ik het liever als een hobby beschouwen".

Jan, die een opleiding heeft genoten als instrumentmaker, begon zijn loopbaan als disk jockey 3 1/2 jaar geleden in Druten.

In de plaatselijke disco bar viel hij al spoedig op vanwege zijn rapheid van tong, en de eigenaar van dit etablissement plaatste Jan in de discotheek.
Het succes bleef niet uit, de Veenendaaler bleek geknipt voor deze job, en het gevolg waren dat ook een aantal uitnodigingen.
Vooral in Brabant werd Jan een geziene disc jockey.

Toen echter Suzie Q zover was dat er een eigen, bijzonder fraaie en kostbare discotheek werd aangeschaft, was de keuze van disc jockey niet moeilijk.
Jan Hoogendijk kwam achter de draaitafel, en tot op heden naar ieders tevredenheid.

Hoogendijk, die zelf in een band piano en gitaar gespeeld heeft, is een groot pop- en beat-muziek kenner.
Favorieten zijn voor hem Pink Floyd, The Band, Crosby, Stills, Nash & Young en in Nederland de groep Focus.
"Draai je de platen die je zelf mooi vindt?".
"Nee, niet altijd, er blijkt soms bij het publiek een plaat "in" te zijn, waar ik bepaald niet weg van ben.
De klant is echter koning en dus geef ik toe aan de wensen van de jongelui.
Ik draai echter veel goede platen, ik probeer ze als het ware goede muziek te laten waarderen.
Dat lukt vaak en dat is dan een plezierige kant aan dit werk".

Wellicht zit er voor Jan Hoogendijk, die een bewonderaar is van disc jockey Felix Meurders, nog een grote toekomst in dit toch wel bijzondere vak.

dinsdag 11 december 2018

SUZIE Q, DE VEENENDAALSE JONGERENSOCIËTEIT "VOLWASSEN".





Het is nu alweer twee en een half jaar geleden dat enige ondernemende jongelui in Veenendaal een jongerensociëteit oprichtten, die de welluidende naam meekreeg van Suzie Q.
Weinig konden deze jongelui, Gert Schoonderbeek, en Henri Bruitsman, bevroeden dat deze jongerenclub zo'n grote opgang zou meemaken.
Nu, na twee en een half jaar komen er wekelijks gemiddeld circa 2000 jongelui naar Suzie Q, die op vrijdagavond, zaterdagavond, zondagmiddag en avond naar hun favoriete muziek komen luisteren en dansen.
Hoewel Suzie Q dus overduidelijk in een grote behoefte voorziet, heeft zij toch, en dan speciaal in de beginperiode aan veel kritiek blootgestaan.
Vooral voor de oudere generatie was het een vaak moeilijk verteerbare zaak dat honderden jongelui zich nogal luidruchtig vermaakten met subsidiegelden van de gemeente.
Dit laatste blijkt echter een grote misvatting.
vlnr: Henri Bruitsman, Gert Schoonderbeek en Hans Leenheer
Gert Schoonderbeek en Henri Bruitsman, nog steeds wat geagiteerd als dit onderwerp wordt aangesneden; "Van subsidie is, en was geen sprake".
Hoe Suzie Q dan van de grond kwam vertellen zij graag.
"Reeds voor 1970 organiseerden wij al jeugdevenementen in onder anderen de Eierhal en de Eikelenkamp in Elst. 


Gezien het grote succes dat wij al boekten werd het idee geboren voor een permanente jongerensociëteit. 
Wij stapten met onze plannen naar de gemeente waar men dadelijk enthousiast was. Er werd ons een gebouw toegewezen, dat echter in een deplorabele toestand verkeerde. 

Om het enigszins leefbaar te maken kregen we van de gemeente geld".
Met stemverheffing gaat Gert verder.
"Maar dit was geen subsidie of schenking. 
Dit was een lening met de normale, en niet zo'n geringe rente. 
Voor het gebouw moesten wij een flinke huur betalen. 
Van subsidie was, en is dus geen sprake. 
Dat hoefde voor ons ook niet. 
We hadden het volste vertrouwen dat we binnen de kortste tijd ons zelf zouden kunnen bedruipen".
Dit bleek ook inderdaad zo te zijn.
De lening werd zeer snel afgelost en hulp van wie dan ook hadden we niet meer nodig.

Gert en Henri deden meer dan alleen rondkomen.
Zij hielden over.
Daarom waren zij in staat om Suzie Q steeds een fraaier interieur te geven.
Een prachtige diskotheek werd aangeschaft, kortom Suzie Q is een jongerensociëteit die zijn weerga in de wijde omgeving niet heeft.
Toch stond Suzie Q in het begin, naast de onbegrepen subsidiekwestie, aan nog meer kritiek bloot.
Er zouden wel eens vechtpartijen voorkomen.
Henri: "Dat wil ik beslist niet ontkennen".
"Toen we startten werden we overrompeld door een enorme toeloop.
Daar hadden we, eerlijk gezegd, nog niet op gerekend.
Tevens komt er nog bij dat wij in het begin nog veel moesten leren.
Gevolg van deze factoren was dan ook dat de zaak wel eens uit de hand liep.
We hebben echter, zij het door schade en schande, veel geleerd.
Het kaf werd van het koren gescheiden en we zijn gelukkig nu zo ver dat er niets meer voorvalt. 
We hebben de situatie volledig in de hand".

Na de woelige beginperiode is Suzie Q overgegaan tot de stichtingsvorm.
De stichting heeft twee mensen in volledige dienst, met daarnaast een aantal losse krachten.
Henri Bruidsman is één van de mensen die in vaste dienst is van de stichting en hij is ongetwijfeld de motor van het bedrijf.
Een gelegenheid waar weleens duizend personen op een avond komen kan ongetwijfeld een groot bedrijf worden genoemd.
Het leiden van een dergelijke jongerensociëteit kan dan ook niet op vrijetijdsbasis gedaan worden.

Suzie Q is toegankelijk voor jongeren boven 18 jaar, en schenkt alleen zwak alcoholische drank.
Voor dit laatste zorgt eerste barman Hans Leenheer.
Suzie Q mag zich dus nu met recht "volwassen" noemen.
Honderden jongelui vermaken zich wekelijks op hun manier.
Of men dit waardeert is een andere zaak, een kwestie vaak van generatieverschil.
Gert en Henri, ondanks hun nog jeugdige leeftijd, hebben duidelijk bewezen over zakelijk inzicht te beschikken.
Zij leiden dit grote bedrijf met vaste hand en wie hen de enkele miskleunen uit de beginperiode nog euvel duidt is een betweter.
De gemeente Veenendaal mag zich gelukkig prijzen met dit initiatief.
Of moeten de jongeren hun energie in de Hoofdstraat afreageren?
(1972)





zaterdag 23 juni 2018

ZIP FASTENING IN SUZIE Q



Zaterdag 8 april (1972) speelt de bekende Rhenense formatie Zip Fastening in Bar Dancing Suzie Q. De groep waarvan insiders uit de Nederlandse popwereld (Jan Akkerman van Focus) zegt dat ze het dit jaar helemaal moeten gaan maken.
Binnenkort is hun eerste single te verwachten, zij zijn in onderhandeling met enkele platenmaatschappijen, waarvan grote belangstelling voor hun is.

Bezetting:
Wim Kooij - basgitaar
Rein Kuyer - sologitaar, zang
Pieter van der
Schans - fluit
Dick van Doorn - drums

vrijdag 25 mei 2018

Het geheim van THE COUNTRY CATS



HET PUBLIEK MAG HET ZEGGEN

De teenager muziek viert in deze tijd hoogtij.
De rock-and-roll-orkestjes rijzen als paddestoelen uit de grond.
In Veenendaal, in Rhenen, in Renswoude, overal steken enthousiaste jongelui de koppen bij elkaar en richten bandjes op.
Soms hebben ze een kort leven.
Maar veelal lukt het de muzikale jongelui het publiek op een of andere wijze te boeien en oogst de band het éne succes na het andere.
Dat laatste ook wegglegd voor "The Country Cats" uit Bennekom.
Met hun zakelijke leider, de 28-jarige Ben Theuvenet, ben ik eens  een praatje gaan maken.
De band van Ben treedt geregeld op in Scherpenzeel en ook in Veenendaal zijn zij geen onbekenden.
Na mijn gesprek met Ben Theuvenet heb ik veel bewondering gekregen voor de sympathieke "Country Cats".


vlnr: Billy Scipio, Benny Stevens, Jacky Schrijn
Freddy Theuvenet, René Theuvenet
Ben Theuvenet is, evenals de andere leden van de band uit Indonesië afkomstig.
Nog niet zo lang geleden kwam hij naar ons koude landje en vestigde zich, met zijn familie, in Bennekom.
Zijn vader was reeds voor zijn komst naar Nederland overleden.
Ben was nu, als oudste zoon, samen met zijn moeder, aansprakelijk voor de opvoeding van de overige kinderen.
"Daarom", vertelt Ben, "heb ik voorgesteld om wat aan muziek te gaan doen, dat is in elk geval beter dan dat je op straat loopt."
Maar ja, geld voor dure instrumenten ontbrak.
Van eigen zakgeld hebben we toen instrumenten gekocht en de jongen, die nu onze drummer is, verkocht zijn brommer om een drumstel te kunnen kopen."
Ja, het viel in het begin allemaal niet mee.
Het bleek zelfs niet mogelijk thuis te oefenen, daar de buren van het getokkel der gitaren niets wilden horen.
In 1961 werd de band officiëel opgericht.
Voor die tijd, had het jongere broertje van Ben al eens van zich doen spreken, door in Bennekom een prachtig figuur te slaan in een amateurwedstrijd op Koninginnedag.
Het ging goed met de band.
Er kwamen uitnodigingen om in Utrecht te spelen, in Hengelo en zelfs in Rotterdam.
Van lieverlede werd de naam "Country Cats" een bekende klank, vooral hier in de omgeving.
Waarom heeft de band zo'n stoere naam gekozen heb ik Ben gevraagd.
Zijn antwoord is resoluut: "Je moet wel met de anderen meegaan.
Ik heb niets op een Hollandse naam tegen, maar om niet achter te blijven, hebben wij ons ook een Engelse naam aangemeten".

TRADITIE
Er zijn veel mensen, die zeggen dat de Indische Nederlanders veel muzikaler zijn, dan de gewone afstammelingen van Jan de Wit.
Denk maar eens aan de "Blue Diamonds", aan onze Anneke Grönloh of aan "The Emeralds".
Ben Theuvenet zegt er dit van:
"Het is in Indonesië een oude traditie, dat de mannen die het best kunnen zingen en spelen, de mooiste meisjes krijgen.
Daaruit is het te verklaren, dat veel van ons een zeker gevoel voor muziek in zich hebben. 
Iets, wat door de mensen veel gedaan wordt, gaat je boeien.
Hier in Nederland doet men veel aan voetballen.
Vanzelfsprekend krijgt men er dan belangstelling voor.
Zo is het bij ons net zo met de muziek".
Ik weet, dat sommige jongens en meisjes niet van de muziek, die door teenager bandjes geproduceerd wordt houden, omdat die muziek veel te hard is, veel te luidruchtig.
"Het is waar, dat de muziek vaak te hard wordt uitgevoerd.
Wat de "Country Cats" aangaat, wij spelen hard of zacht, al naar gelang het publiek dat wil.
Wij stellen de wensen van het publiek op hoge prijs.
Wij spelen voor hen en daarom spelen wij steeds, waar zij om vragen".
Dit is een van de uitgangspunten van Ben.
Voor hem staat het publiek op de hoogste sport van de muzikale ladder.
Is het moeilijk te leren spelen en in hoeveel tijd kun je een behoorlijk "nootje" meespreken?
Ben zegt dit ervan:
"Om te leren spelen is wilskracht nodig.
Wie het persé wil leren, zal het ook leren.
Hoe lang hij er over zal doen, zal afhangen van het gevoel voor de muziek.
Iemand, die niet muzikaal aangelegd is, zal nooit een goede "muzikant" worden".
Zelf oefenen ze niet bijzonder veel.
Eén van de redenen daarvoor is, dat zij steeds een gebouwtje moeten huren als oefenlokaal.

CONCURRENTIE
Het bevalt de "Country Cats" tot nu toe best in de showbusiness.
Zeker, ze hebben ook wel eens minder prettige dingen ervaren.
Zo vertelde Ben mij, wat hem eens in Veenendaal overkomen was.
"Er is veel jaloezie en concurrentie onder de bandjes.
Wij ondervonden dat in Veenendaal.
Wij waren daar op een teenager showavond.
Plotseling kwam er een jongen van een andere band op ons af en beet ons toe: 
"Als jullie de volgende keer weer meedoen, doen wij niet mee!"
Je zult begrijpen dat wij dit geweldig onsympathiek vonden".
Het muzikale wonder van "The Country Cats" is de 15-jarige Freddy Theuvenet.
Voordat hij naar Holland kwam, had hij nog nooit een gitaar aangeraakt.
Hij speelt nu ongeveer vier jaar en is uitgegroeid tot een uitstekend gitarist, die ook zelf componeert. Freddy speelt elke melodie, zelfs als hij die nog maar één keer heeft gehoord.
Als er een nieuwe plaat uit is, beluisterd hij hem aandachtig, en een half uurtje later speelt hij de melodie in een eigen stijl na.
Evenals Freddy, kan niemand van de band noten lezen.
Ook van een muzikale scholing willen ze niets weten.
Freddy drukte het zo uit: "Wie op een conservatorium of iets dergelijks is geweest, zal een heleboel van de muziek afweten, maar wat hij doet is geen kunst meer.
Men gaat al gauw zeggen: ja, hij speelt goed, maar is het een wonder?
Hij is immers op het conservatorium geweest?"
De Theuvenets bezitten een kostbare collectie grammofoonplaten.
Van "The Shadows" en "The Ventures" bezitten ze bijna elke plaat en dat zijn er wat.

Ik stel me zo voor, dat er andere bandleiders zijn die zeggen:
"Wij willen ook wel eens in het nieuws".
Wel, dat kan.
"VRIJ SPEL" geeft de gelegenheid aan alle bands uit de omgeving om adressen en bijzonderheden, namen en ,wetenswaardigheden van en over bandjes aan onze jonge lezers kenbaar te maken.
Wie dus een orkestje heeft en eens iets van zich wil laten horen, is in de kolommen van deze rubriek een welkome gast.
De "Country Cats wens ik nog veel succes en mijn lezers het allerbeste.

HARRY,
VEENENDAALSCHE COURANT,
Bergweg 7, Veenendaal.

1e bezetting:
Freddy Theuvenet - sologitaar (15)
René Jules Theuvenet - gitaar/zang (20)
Roy Henniger - gitaar (16)
Robby Schaad - basgitaar (20)
Billy Scipio - drums (25)

2e bezetting:
Freddy Theuvenet - sologitaar
René Jules Theuvenet - gitaar/zang
Roy Henniger - gitaar, in 1963 naar The Beat Boys
Benny Stevens - basgitaar, naar o.a The Tropics en The Hondo Rockers
Billy Scipio  - drums
Jacky Schrijn - zang

3e bezetting:
Freddy Theuvenet - sologitaar
René Jules Theuvenet - gitaar/zang
Winny Eckstein - gitaar, in 1965 naar Driftin' Soul
Gert Maassen - basgitaar
Jacky Bosch - drums

Freddy Theuvenet was 10 jaar oud in 1962 toen hij begon als sologitarist bij The Country Cats.
De band trad in 1962 reeds op in de Utrechtse Jaarbeurshallen en in Soesterberg.

(Veenendaalsche Courant, 22 februari 1963)
Dank aan Kees van Voskuilen.

zondag 4 maart 2018

HET KRITERIUM

KRITERIUM

Bram van Soest - Zang
Kees van de Klift - Sologitaar
Paul Niesing - Basgitaar
Jan Pilon - Drums
(Peter van Dijk - Orgel, zang)

Kees vd Klift, Bram van Soest, Jan Pilon, Peter van Dijk, Paul Niesing
Band uit Overberg, in 1967 opgericht door Paul Niesing, samen met Kees van de Klift, uit Overberg, telg uit een muzikale familie.
(Zijn vader was een multi-instrumentalist en speelde in een band, zijn moeder was zangeres).
Kort voor de oprichting kwam Paul vanuit Amsterdam naar Overberg.
De derde man was Gerrit Korver, die in het bezit was van een Spaanse gitaar.
Paul had geen muzikale ervaring en leerde bas spelen onder leiding van Kees.
Gedrieën oefenden ze op het nummer 'La Bamba', van Richie Valens in de slaapkamer van Kees.
Gerrit Korver verdween al snel en Jan Pilon op drums kwam de gelederen versterken.
Via een advertentie werd zanger Bram van Soest ingelijfd.
Er werd voornamelijk geoefend in een schuur bij het huis waar Paul woonde.
Organist Peter van Dijk wilde ook graag meedoen, maar als toetsenist is het bezit dan wel de beschikking hebben over iets met toetsen wel handig, en daar ontbrak het Peter destijds aan.
Paul, Jan, Bram, Peter, Kees
Bij hoge uitzondering mochten wij een keer op het podium van 't boefjeskamp oefenen, en zowaar, daar stond een piano!
Deze gelegenheid werd direct te baat genomen om enkele groepsfoto's te maken.
(zie foto 1 en 2).
Het repertoire bestond uit onder meer: It's my life en House of the Rising Sun van de Animals, Hey Joe van Jimi Hendrix, Sunshine of your Love van Cream, kortom, alles wat decibel-matig boven het Shadows-repertoire uitsteeg.
(Gerard)

Kriterium - Snowy Wood: Ondanks al het stugge trainen bleef het muzikale niveau grosso modo achter bij de As2O3, die in Jan de Wolff en Ernst Kraft van Ermel twee solide smaakmakers bezat.
En daarbij over een indrukwekkend instrumentarium beschikte.
Het was daar dat ik voor 't eerst een Fender Precision bas hoorde, de bas, die Kees trouwens nog steeds heeft!
Het Kriterium dreef daarentegen geheel op de muzikaliteit van 1 man: Kees van de Klift, toen ook al [en nog steeds] briljant en veelzijdig.
Dit kon natuurlijk nooit lang goed gaan!
Hoe de overgang destijds verlopen is, weet ik niet meer, feit is, dat ik Achterhoek-waarts verhuisd werd, het Kriterium ge-eutanaseerd werd en als Snowy Wood verder ging met Jan Pilon, Kees van Hardeveld, Bram van Soest, Henk de Haas, Peter van Dijk [nu met toetsen!], en uiteraard Kees van de Klift.
Dit gezelschap kwam duidelijk beter uit de verf dan die Boefjeskamp-band.
Tot zover mijn herinneringen, die misschien na al die jaren niet helemaal historisch verantwoord zijn.
(Paul)

OVERBERG HEEFT BEATBAND
Wie Kamp Overberg (het boefjeskamp) passeert zal zich erover verbazen in deze meer agrarische streek beat-klanken te horen, die bij nader onderzoek uit een schuur blijken te komen.
Paul, Bram, Jan, Kees
Mag de accommodatie dan minder geriefelijk zijn, aan de muzikale kwaliteiten van de repeterende band doet het in ieder geval geen afbreuk.
Tijdens een pauze verteld de leider, Paul Niesing uit Overberg, over het ontstaan en de samenstelling van de muzikale club.
Na een verlegen lach en wat schouderophalen zei hij:
"We gaan iedere dag, met nog een stel naar school in Veenendaal en dan praat je, behalve over school over dingen die momenteel "in" zijn bij de jeugd, zoals gitaren en versterkers.
Ik kwam vaak bij één van mijn medescholieren, en dan speelden wij wat en zo is vanzelf de vraag gerezen waarom niet geprobeerd een beat band op te richten?
Eerst viel het niet mee de juiste man op de juiste plaats te vinden.
We hebben echter vol gehouden en dankzij dat, en een beetje geluk, zijn we tenslotte geslaagd".
Eén van de beat-artiesten kwam op het leuke idee het stopwoord "Kriterium" van een Duitse leraar als passende naam voor de band te gebruiken.

Veel medewerking heeft Kriterium ondervonden van de vader van de solo-gitarist, die zelf ook erg muzikaal is.
Het is hard werken geblazen naast het toch al vele huiswerk voor de komende examens.
Maar tot op heden mag men tevreden zijn.
De band treedt al op in Amersfoort, Scherpenzeel en Veenendaal.

Bij het eerstvolgende optreden van Club 500 in Kamp Overberg, hoopt Kriterium als gast-debutant een steentje bij te kunnen dragen.
(De Vallei, 19 maart 1968)

In de lente van 1968 werden een aantal promotiefoto's gemaakt in Puskas bosje aan de Bergweg in Veenendaal.

De overblijfselen van het huis van de familie Verdurmen werd vastgelegd, evenals een aanbouw, die nog niet gesloopt was.
Kriterium mocht de kledingkast van de fotograaf plunderen, en hierbij een paar foto's die onlangs teruggevonden zijn.

Paul, Bram, Jan, Kees
Kriterium hield op te bestaan in de zomer van 1968, toen Paul Niesing verhuisde naar Eibergen.
Omdat As2O3 ook uit elkaar ging, werd hij vervangen door Kees van Hardeveld en de bandnaam werd gewijzigd in Snowy Wood.











Let op de linkerwijsvinger van Paul, die een flinke ontsteking had na een ongelukkig uitgevoerde klus.

De huisarts boorde een gaatje in de nagel om "de spanning eraf te halen", maar bassen ging een poosje moeilijk.

De foto's werden gemaakt door Gerard Davelaar.

vrijdag 9 februari 2018

FESTIVAL FREE VILLAGE EERBEEK: 13 en 14 SEPTEMBER 1969

MEN HEEFT EEN IDEALISTISCH WERELDJE OP PAPIER GEZET

EERBEEK 24 UUR 'FREE VILLAGE'

Eén van die landelijke dorpjes zoals er zovelen op de Veluwe zijn neergestrooid.
Eerbeek ligt tegen de Veluwezoom in de stedendriehoek Zutphen - Apeldoorn - Arnhem.
's Zomers is het een aantrekkelijk plaatsje voor toeristen; de plaatselijke VVV heeft hier en daar een bank neergezet en de hoofdstraat, de Loenenseweg opgesierd met van bloembakken voorzienen houten torentjes.
Als het geen zomer is zijn de ruim zesduizend bewoners op elkaar aangewezen.
Steeds meer stadsmensen gaan in Eerbeek wonen; er is een bungalowwijk in aanbouw.
De straten zijn breed en omzoomd met bomen, er zijn veel plantsoenen en plantsoentjes.
Eerbeek is een groen dorp, de belangrijkste bron van werk is de papierindustrie.

Eerbeek, krijgt vandaag en morgen een invasie te verwerken.
Vanaf zaterdag 10 uur tot zondagmorgen 10 uur is Eerbeek "Free Village".
Wijkplaats voor jongeren.
Dan vindt er een manifestatie plaats, die duizenden popfans uit heel Nederland naar dit rustieke dorpje zal trekken, dat dan zo rustiek niet zal zijn.

Op twintig plaatsen zullen aan huizen grote trossen luchtballonnen boven Eerbeek zweven.
De strenge verkeersborden zullen opgevrolijkt zijn met kleurrijke stukken karton.
De jeugd zal er 24 uur lang op vijf plaatsen constant worden beziggehouden, voor de ongeorganiseerde jeugd is dit maal iets prachtigs georganiseerd.
Eind vorig jaar is Free Village geboren in "Toet 103", het jongeren project van de Stichting Dorpshuis Eerbeek.
Plan was om Free Village in juni te houden.

Eddy Determeyer: Bert Jansen, een vriend van mij ontmoette ik voor het eerst in de lente van 1969, toen had hij in de beperkte kring van blues liefhebbers al naam gemaakt als 'de beste blues harmonica-speler van Nederland'.
We waren beide betrokken bij de voorbereidingen voor 'Free Village Eerbeek", een ludieke 24-uurs manifestatie die in september 1969 plaatsvond.
Bert, die toen leerling was aan de Arnhemse Kunstakademie, had de versiering en verlichting van het Gelderse dorp op zich genomen, ik de public relations.
(Nog steeds vind ik het jammer, dat één van mijn suggesties voor de aankleding van de omgeving, namelijk het beschilderen van de plaatselijke varkens en koeien, niet door de rest van de staf is overgenomen).
"Dat ligt te gevoelig bij de bevolking," meende men.
Helaas, twee weken voor het festival, verdween Bert Jansen; er uit gestapt.

Je zult Eerbeek zien opleven.
Gert van Driel, een van de personen die dit kunst- en vliegwerk op stapel heeft gezet.
"De laatste maanden heb ik niet stil kunnen zitten", zegt hij.
"Wanneer ik niet in de vrachtwagen zit, werk ik aan "Free Village".
Het gaat er om spannen."
Naast zijn werk als chauffeur was hij druk met het management van Straight Flush, een 10-mans soulband.
Als oefenruimte werd een gedeelte van de garage ingericht.
Daar kwamen zoveel mensen een kijkje nemen dat we die ruimte wat gezelliger zijn gaan maken.
Iedereen nam wat meubilair mee, we timmerden er een bar in en nu is die garage een druk bezocht jeugdcentrum.
Begin 1968 liet Gert vier beatgroepen naar Eerbeek komen, waaronder Blues Dimension. "Alleen die band vroeg al 600 gulden. Ik had maar 40 gulden op zak, dus ik kneep hem als een oude dief. Maar er kwamen 600 mensen op af, dus daar rolden we goed uit.

Daarna hielden we geregeld muziekavonden in hotel Nijk.

Dat ging tot nu toe van een leien dakje.

Bijna alle bekende Nederlandse popgroepen hebben in Eerbeek gespeeld.
En dan nu "Free Village".
"In het begin keken de mensen hier vreemd tegen Free Village aan.
Maar wanneer je tekst en uitleg geeft en je vraagt of ze mee willen werken, dan draaien ze helemaal bij". 
De organisatie zal geen rooie cent verdienen aan de manifestatie.
We doen al het werk voor noppes. Liefdewerk zullen we maar zeggen.

Men ging praten met de stichting voor sociaal-cu1tureel werk Hellendoorn/Nijverdal, de Hengelose stichting voor buurt -en clubhuiswerk, de stichting 't Klokhuis te Rheden, de stichting voor sociaal cultureel werk Deventer en de Provadya-? groepen uit Arnhem, Deventer, Hengelo en Utrecht.
Het feest in juni kon niet doorgaan: te weinig tijd van voorbereiding.
September werd de nieuwe datum.

Het aantal medewerkers en adviseurs werd uitgebreid, het programma kwam rond.
Alsmede het altijd moeilijke punt van de financiën.
De begroting beloopt een bedrag van f 45.000,-.
Als er zaterdag en zondag 4500 een tientje betalende bezoekers komen, zit de organisatie goed.
De grote man achter het project, Wim Smids (25), verwacht er 7 à 8000 en als hij iemand van de belangrijkheid van het project moet overtuigen, heeft hij het al gauw over 10.000 bezoekers.

Wat vinden deze bezoekers zaterdag en zondag in Free Village?
De meesten van hen zullen waarschijnlijk het grootste deel van hun tijd doorbrengen in een van de grote (32 x 40 meter) - 1400 m2,  tenten, die woensdag en donderdag zijn verrezen op een braakliggend stuk grond op het nieuwe sportterrein.
Een etmaal lang zullen daar non-stop 22 van Nederlands beste en meest bekende groepen optreden, waaronder: Blues Dimension, The Outsiders, Brainbox, The Swinging Soul Machine, The Zipps, The Motions en Shocking Blue.
Shocking Blue
Tijdens de show van de Zipps zullen de dichters Johnny the Selfkicker, Jules Deelder en Peter Schilperoort, hun "Pop & Poetry Acts" opvoeren.
De lichtshows worden verzorgd door Bunk Bessels en de NATU uit Rotterdam.
Er is bewust geen buitenlanse groep geprogammeerd vanwege de vele teleurstellende ervaringen elders op popfestivals.
Het blijkt heel normaal dat een groep niet of te laat arriveert of zich op andere wijze niet aan haar contract houdt.

Het tweede onderdeel van Free Village is de picknick-plaats aan de Doornweg.

Plaats nummer drie is zaal "Nijk" (Loenenseweg) centraal in het dorp, waar experimentele activiteiten zijn te zien en te horen: Fashion Bewegings Tejater, Pieps hofleverancier, Nederlands mimecentrum, De Toneelschuur, bekent van het Electric Center, Paulien de Groot, Henno eggenkamps De Grote Boze Wolf, Wit Theater samen met The Dream, Bewth en Han Bennink en Misja Mengelberg. Ook dichters als Johnny The Selfkicker, Jules Deelder en Hans Verhagen zijn aanwezig. Einstein brengt een electronische act.

In het Dorpshuis, aan de zuidkant van het dorp, verzorgt cineclub Hengelo een gevarieerd programma van experimentele teken- en slapstick films en films met o.a. Wild West, Horror en the Kids. Cineasten Piet Verdonk en Frans Zwartjes zullen hun eigen producten presenteren, en men kan een explicateur van stomme films in actie zien
Ondanks een officiële toezegging komt de maagdenhuisfilm "De Vrije Maagd" niet naar Eerbeek.
Ook richt de AVRO er een provisorische radiostudio in, waar iedereen aan de opnamen kan meewerken.
De TROS komt er radio opnamen maken, "Achter het Nieuws" komt, de NCRV (Twien, 3 oktober) komt en Teleac hoopt er stof te verzamelen voor de nieuwe TV serie "Maatschappijverkenningen".

Tussen het Dorpshuis en de grote poptenten, aan het plantsoen aan de Volmolenweg zal een grootse informatie markt staan.

Meer dan 50 stands, variërend van defensie tot dienstweigeraars, van kunst tot kitsch en van politieke partijen tot drugs, zullen iedere belangstellende informatie verschaffen.
Onder andere kunstenaars Nicolette en Jacques Maagendans (Free Art), Trog Art, Arie de Koff en Piet Hoefsloot zijn aanwezig.
Ook de Real Free Press, Holland Hapt en Omroep 2000 zijn daar te vinden.

Op plaatsen her-en-der over het dorp verspreid is op onregelmatige tijden ook nog het een en ander te doen.
Men kan solderen, schilderen en stellages bouwen.
Men kan zijn mening kwijt in de "Free Village Newspaper", men kan gebruik maken van het gratis openbaar vervoer.

In het dorp staan zes beschilderde zeskantige schuttingen en zes totempalen.
Verder zal Eerbeek zelf tijdelijk herschapen worden in een reusachtig environment.
Over het dorp verspreid vindt men rook- licht- en schuimsculpturen, grote kartonnen kubussen die als vreemde zerfstenen van een ludieke ijstijd overgebleven zijn en agressie-objecten van Franklin Aalders.
Kriskras daartussendoor rijden tractoren met grote platte aanhangwagens, waarop men zich van het ene naar het andere kan laten vervoeren.
Op een van die wagens zal een compleet koffiedrinkend gezin televisie zitten kijken.
Alles is mogelijk.

In het eerste persbericht staat iets over het waarom?
De ontwikkelingen in de pop-avant-garde zijn voor buitenstaanders nauwelijks bij te houden.
Nog slechts een jaar geleden golden "multi-media-sjoo" en "love in" als het non plus ultra van de hippe scene.
De laatste tijd zijn duidelijk andere trends waar te nemen.
Enerzijds is er een grotere politieke bewustwording zich aan het uitkristalliseren, anderzijds komt het meer en meer voor, dat het hippe volkje de grote stad, inclusief de pop tempels ontvlucht om te trachten, door middel van grootscheepse picknick's het verloren gegane contact met de natuur te herstellen.
Free Village zal een doelbewuste poging zijn, enkele van de laatste tendenties in de popwereld te belichten. Daarnaast hoopt free village een eigen bijdrage te kunnen leveren aan de ontwikkelingen binnen deze subcultuur".

Wim Smids: "Het is een wijkplaats voor minderheden, denk aan de vrijplaatsen in de middeleeuwen.
Free Village biedt heel duidelijk een alternatief voor het cultureel gebeuren, de leeglopende schouwburgen, bioscopen en biljartverenigingen.
Het gaat in Free Village om het niet-gebonden element van de mensen.
Je kunt hier in alle vrijheid kiezen.
Het is een groot gebeuren, dat ook op kleinere schaal mogelijk moet zijn.
Het is voor ons een experiment, geen eindstation.
Wij willen de mensen niet overtuigen, de vrijheid van voorkeur blijft vooropstaan"

Verwacht Wim Smids moeilijkheden?
"Nee, ik verwacht geen gedonder.
Alles is met de politie overlegd, al weet je nu natuurlijk niet, wat het maximale samenwerkingsvermogen met de politie is.
Als we het weer tenminste mee hebben, dan wordt het een ontzettend vredige toestand".

Op een stukje papier, in de met stapels papier overladen centrale in het dorpshuis, een uitspraak van Wim Smids: "Deskundigen hebben veel vormen van het vroegere jeugdwerk onderzocht en doodverklaard, wat wij doen is niet alleen onderzoeken wat er van het jeugdwerk nog over is, maar vooral welke jeugdcuUuur nu levend is en wat daarin de mogelijkheden zijn.
Vandaar een manifestatie als Free Village".

Wim Smids, die vanaf dinsdag onafgebroken op het dorpshuis vertoeft, heeft niet alleen alle mogelijke medewerking uit de pop- en undergroundwere1d gekregen: de gemeente, industrieën, kerken, middenstanders, en bevolking hielpen hem ook.
Vooral de Dienst Gemeentewerken heeft hem goed geholpen.
"Hoe dichter het feest nadert", vertelde hij, "hoe meer de bevolking van Eerbeek haar aarzeling lijkt te hebben overwonnen.
Het is een algemeen volksfeest geworden". 
Volksfeest, totaal-gebeuren, popmanifestatie, ludieke speelplaats, environment, subculturele leefruimte of hoe men Free Village ook wil noemen, het doet er allemaal erg weinig toe.

Feit is, dat de stichting dorpshuis Eerbeek te zamen met een hele groep andere instanties, clubs of mensen een idealistisch wereldje op papier heeft gezet, dat zaterdag en zondag harde werkelijkheid moet worden.

ZATERDAG
Op de markt staan bijna vijftig kramen, waarin de kooplieden een beroep doen op de interesse van het talrijke publiek.
Voor de tentjes van de kunstenaars is veel belangstelling, evenals die van verkopers van moderne tijsschriften en grammofoonplaten.
Bij de zeven stands van politieke partijen en werelshervormers wordt fel gediscussieerd.
Baardige jongemannen en fraai uitgedoste jongedames slenteren barrevoets door het marktgewoel, eten druiven uit een plastic zak en luisteren glimlachend naar de Gospel Voice van het Leger Des Heils. Kinderen en volwassenen vermaakten zich kostelijk bij de tuutkar, waar zij naar hartelust konden boetseren en schilderen. Tegen acht uur 's avonds was alles leeggekocht, zowel de politieke informatie van CHU, ARP, PvdA, CPN, PSP en D66, als de te koop aangeboden condooms. Het plein lag enkelhoog bezaaid met lege verpakkingen, folders en plastic - omwonenden vonden er zondagochtend geen spoor van terug.
Alles werd in de nacht opgeruimd.
Jongelui zijn druk bezig met het inpakken van bomen, gadegeslagen door verbaasde buurtbewoners.

Bij de ingang naar de tenten moet iedereen zijn toegangsbewijs laten zien.
Het document wordt voorzien van een stempel, evenals de hand of pols van de bezoeker.
Je mag zelf uitzoeken waar de stempel komt te staan.
Een meisje wil er één in haar decolleté.
Ze is er zo trots op, dat ze de hele dag de bovenste knoopjes van haar blouse open laat staan.

In Tent 1 heeft net Les Baroques gespeeld.
Iedereen loopt nu naar de tweede tent, waar Set Money zal optreden.
Deze jongens zijn te laat en het publiek moet drie kwartier wachten voordat ze beginnen.
Een opnameploeg van de TV krijgt de zenuwen, want op deze manier loopt het hele schema in de soep.
Datgene wat Set Money dan tenslotte laat horen is wel hard, maar behoord niet tot het betere werk.

Daarvoor moeten we wachten op Groep 1850 uit Den Haag.
De leden van deze groep brengen een fascinerend programma, dat twee uur duurt.
De tweeduizend bezoekers van tent luisteren gespannen naar de opwindende klanken.
De gitarist raakt zo opgewonden dat hij dit wil afreageren op één van de versterkers.

Met tuitende oren wordt het programma bestudeerd.

In hotel Nijk is een optreden van Wittheater en Dream met de ratten en pauwen.
Van de ratten en pauwen naar de picknickplaats.
Hier is het niet druk.
Dat komt doordat dit enigzins buiten de route valt.
Macro-biotiek-specialist Mike Lorsch uit Amsterdam heeft om zeven uur al zijn macro-biotische maaltijden verkocht.
Voor deze maaltijden gebruikt hij uitsluitend graansoorten die niet chemisch behandeld zijn of geteeld op kunstmest.

Op de picknickplaats aan de Doornweg sloegen de 35 gitaristen van het Utrechter Folkcenter hun eerste accoorden aan.

The Outsiders
Het wachten is op de premiere van de Maagdenhuisfilm.
Deze rolprent zou al een keer of drie elders in het land in premiere gaan, maar om allerlei redenen is dat steeds weer uitgesteld.
Vandaag gaat het ook weer niet door.
Om opheldering gevraagd zegt Eddy Determeyer dat de kopie, die in Eerbeek zou worden vertoond, nog niet helemaal klaar is.

Om acht uur betreden The Zipps het podium in tent 1, kort na het optreden van The Outsiders. Het effect van de muziek wordt versterkt door een perfect uitgevoerde lichtshow, die met geen pen is te beschrijven.
Grillig gevormde kleurenprojecties en razendsnel aan- en uitflitsende schijnwerpers maken van het optreden van The Zipps een fascinerend gebeuren.
Tijdens de show voeren Johnny The Selfkicker Jules Deelder en Peter Schilperoort hun "Pop & Poetry" acts op.
Johnny was weer aardig op dreef.

In een bloedhete en tjokvolle zaal in hotel Nijk geniet een voornamelijk jeugdig publiek van het bewegingstheater Bewt en van de freejazz van Han Bennink, zo te horen de drummer der drummers, die voortdurend zijn hoofd afwent, van zijn eigen lawaai.
Misja Mengelberg, als vanouds kromgebogen over zijn piano, en de onverwachte gast: de Amerikaanse trompettist Don Cherry, vrolijke uitdrukking op zijn gezicht, vrolijke invallen op zijn blaasinstrument.

Om middennacht vertrekt iedereen naar de twee tenten waar tot zondagochtend 10 uur een non-stop popshow wordtgehouden.
Op het terrein om de tenten hebben tallozen bivak gemaakt.
Rond de tenten hangen dampen van wierook, hasj en marihuana.
Er wordt stevig gerookt en niemand stoort zich daaraan.
Honderden liggen in en buiten de tenten te slapen.
Binnen is het warmer, maar buiten stinkt het niet.
Van de keiharde muziek schijnen de slapers geen last te hebben.

Groep 1850
De liefhebbers van Rob Hoeke verzamelen zich in tent 1.
Rob komt niet.
In zijn plaats speelt Blue Planet.
Het programma is nog lang niet afgelopen.
Er zijn nog optredens van The Motions, Brainbox, Maddox, Moan Nightmare, The Swinging Soul Machine, Shocking Blue en The Bintangs.

Het begint alweer licht te worden.
Veel bezoekers die met de auto zijn gekomen gaan weer weg.
De hoogtepunten van het programma zijn voorbij,
Langzamerhand komt het eide van de marathonshow in zicht.
"Eindelijk", zeggen alle mensen die bij de organisatie betrokken waren.
Dan is het 10 uur, in tent 1 versterven de laatste accoorden van moan Nightmare.
In slaapzakken gewikkeld vertrekken degenen die het tot het einde hebben volgehouden.
De mensen van de opruimploeg vullen de eerste containers met afval.

Terugkijkend was het een ontspannend genieten van serieuze en minder serieuze culturele manifestaties, van prachtig nazomerweer en van elkaars gezelschap.
Zij kregen die vrijheid ook, dankzij de organisatoren en dankzij de Eerbekenaren, die evenals de meestal bont uitgedoste gastenterugzien op een bijzonder geslaagd weekend.
Van de politionele voorzorgs- en bewakingsmaatregelen heeft niemand iets gemerkt.
De negen man sterke hondenbrigade heeft in de bosjes achter de tenten niets anders gedaan dan de honden uitlaten.
Voor de organisatoren is het een verademing geweest.
Men was erg enthousiast.
Er deden zich geen problemen voor, alles verliep even vredig als voortreffelijk, kortom: "Free Village" Eerbeek was een dorp, vrij van zorgen.

Volgend jaar weer?
Coördinator Eddy Determeier:
"Ach nee, zoiets kun je maar één keer doen".